Kuaybe'nin dünyası..

2011-11-21T23:54:00.000+02:00

Insanin cocukken, kendisini hayal ettigi seyler vardir hayatta.. Kimisi meslegini hayal eder mesela, kimisi gelin oldugunu, kimisi alacagi evi, arabayi..

Bir de insanin cocukken, kendisini hic de oyle hayal etmedigi seyler vardir.. 30 yasinda, iki cocuklu, kocaman bir kadin olmak gibi mesela !!

Ama bugun oldum ben..
30 yasinda, iki cocuklu, kocaman bir kadin olmak bu kadar basit ve kolaymis demek ki!!

Hatirliyorum da kucukken 30 yasindaki insanlar bana ne yasli gelirdi.. Uzulurdum onlar icin.. hic ulasilmaz gibiydi yirmili yaslar bile.. Ama bu kadar cabuk gelip geciyormus meger omur dedikleri..

Simdi kendime bakiyorum aynada.. Biri alti yasina basmis, biri yarin iki ayini dolduran iki minik yavrumla diyorum ki "Hosgeldin 30 yas !!"

Ve ekliyorum, "Sakin bos yere beni buyutmeye calisma tamam mi?"

******

Asagidaki yazima yorum birakan, birakmasa da okuyan ve kardesime bir Fatiha okuyup dua gonderen herkese ama herkese cok tesekkurler.. Bazi yorumlarla yeniden agladim, yeniden huzunlendim ama kendimi yine, buraya her yazdigimda oldugu gibi sarilip sarmalanmis, anlasilmis, derdi paylasilmis ve sesi duyulmus hissettim..

Sizi seviyorum, hep orada olun, olur mu?

2011-10-14T23:57:00.001+03:00

Bir ruya gordum ben..

Uc ay onceydi bundan.. Okyanus kabarmis, hircin hircin dalgalar vuruyordu evimin onune.."Allah Allah, okyanus yok ki Austin'de, kiyida oturmuyoruz ki, bu da nereden cikti simdi?" dedim kendi kendime..

Sapsariydi gokyuzu.. Yer gok sapsariydi..

Vuran her dalga topraklar getirip yigdi evin onune.. Kumdan tepeler oldu pencerelerimin onu.. Ben, seyrediyordum dehsetle olan biteni..

Damla damla sular sicradi pencerelerime.. Ben "Dalgalar eve girmedi, birsey olmadi bize.." diye sevinirken annem belirdi yanimda.. Evin tek acik penceresini kapatti iki yanindan tutup usulca.. Disarda kaldi hersey.. Firtina, okyanus, dalgalar, sari gokyuzu.. Daha dogrusu ben disinda kaldim herseyin, uzaginda..

"Asim" diyerek uyandim sonra.. "Asim'a birsey olacak.." diyerek..

Cunku sariydi yer gok..
Tipki sari saclari gibi onun.. Aile icinde, cocuklugundan kalma lakabi gibi, "sari"..

Ve cok gecmedi uzerinden, vefat haberini aldim kardesimin..

Okyanus gercekten de firtina getirdi bana..
O evimle, ailemle, ait oldugum yerle aramdaki koca okyanusun ardindan sadece bir haber ulasti bana.. Sadece damlalar..

Haberi veren annem, tipki ruyamdaki gibi kapatti pencereyi usulca.. "Verdik topraga.." dedi..

Ben disinda, uzaginda kaldim herseyin..

Cok agladim, cok cirpindim "Niye bekletmediniz?" diye, "Son bir kez gorseydim en azindan yuzunu" diye ama olmadi, goremedim.. Bana haber vermeden vermislerdi topraga.. Bekletirlerse giderim diye.. Icimdeki cani da ya kaybedersek diye..

Sekizinci ayiydi hamileligimin.. Bacaklarimi hissetmemeye baslamistim annemle konusurken.. O gun durdu bebegimin hareketleri.. Ve o gun onu da kaybedecekmisim gibi hissettim.. Hazirladim kendimi herseye.. Ne o gun ne de sonrasinda Turkiye'ye gitmeye cesaret edemedim..

Firtina ulasmadi bana evet ama o camlarima vuran dalgalardan cok daha fazlasi akti gozlerimden.. Ve ben hayatimda ilk defa, kipkirmizi, sis, acamadigim gozlerimi, acisindan silemeyecegim kadar cok agladim..

O gunun gecesi bahcesine ciktim evimizin.. Dolunay vardi, tipki bu gece gibi.. Konustum kardesimle uzun uzun.. "Demek gittin ha" dedim, "Gittin demek bu hic sevemedigin diyardan.."

Oradaydi, dinledi beni, biliyorum..

Gecelerce uyuyamadim once.. Sonra gunlerce uyudum.. Cok agladim, cok sordum, cok kayboldum..

Her sordugumda, her siginisimda O'na cevapladi ama beni Rabbim.. Dedi ki:

" Ey insanlar, eğer dirilişten yana bir kuşku içindeyseniz, gerçek şu ki, biz sizi topraktan yarattık, sonra bir damla sudan, sonra bir alak'tan (embriyo), sonra yaratılış biçimi belli belirsiz bir çiğnem et parçasından; size (kudretimizi) açıkca göstermek için dilediğimizi, adı konulmuş bir süreye kadar rahimlerde tutuyoruz. Sonra sizi bebek olarak çıkarıyoruz, sonra da erginlik çağına erişmeniz için (sizi büyütüyoruz). Sizden kiminizin hayatına son verilmekte, kiminiz de, bildikten sonra hiç bir şey bilmeme durumuna gelmesi için ömrün en aşağı ucuna (yaşlılığa) geri çevrilmektedir. (Hac Suresi , 5)

Şimdi Allah'ın rahmetinin eserlerine bak; ölümünden sonra yeryüzünü nasıl diriltmektedir? Şüphesiz O, ölüleri de gerçekten diriltecektir. O, her şeye güç yetirendir. (Rum Suresi, 50)

De ki: "Allah sizi diriltiyor, sonra sizi öldürüyor, sonra kendisinde hiç bir kuşku olmayan kıyamet günü O sizi bir araya getirip-toplayacaktır. Ancak insanların çoğu bilmezler." (Casiye Suresi, 26)

Her nefis ölümü tadıcıdır. Biz sizi, şerle de, hayırla da deneyerek imtihan ediyoruz ve siz bize döndürüleceksiniz. (Enbiya Suresi,35)

Gerçek şu ki, sen de öleceksin, onlar da öleceklerdir. (Zümer Suresi, 30)"

Yani dedi ki bana, "Ben yarattim kardesini, Ben tayin ettim omrunu ve Ben diledim onu yanima almayi.. Sizin degil, Benimdi cani.. Ama kavusacaksiniz yine.. Ahirette bulusacaksiniz.. Inaniyorsan.."

"Inaniyorum, bekliyorum Rabbim.." dedim ben de.. Sustum, biryerlere kactim kendi icimde..

Hergun mutfak penceremin onundeki menekseleri sulamaya devam ettim ama.. Zorla yemek yaptim hergun.. Lavabolari ovdum, ocagimi temizledim, yerleri sildim.. Ogluma mutlaka okudum masalini her gece, yatmadan once.. Neden agladigimi her sordugunda hergun defalarca, ivir zivir bir suru bahaneler buldum ona.. Inanmadi ama olsun, alisti en sonunda.. Ben de hayata kucuk kancalar takmaya devam ettim.. Hersey normalmis gibi, hersey eskisi gibi olabilirmis gibi..

Her yataga yatisimda "Bir daha hic uyanmayabilirim.." dedim ama o gunden sonra.. Tipki Asim gibi.. Tipki onun yatip, bir daha kalkamayisi gibi..

Tipki onun, hep gitmek istedigi bu diyara 26 yil dayanan kalbinin bir anda durmasi gibi, defalarca durdu benim de kalbim zihnimde, defalarca oldum oldum dirildim ben.. Sikisan nefesim acilsa da sonunda hep, ben uykulardan, gecelerden korkar oldum..

O gunden sonra herkese "olecek" gozuyle baktim ilk defa gercekten.. " O da olecek ve birakip gidecek beni birgun aniden, ben hic beklemiyorken.." Ya da ben birakacagim sevdiklerimi, onlar kalacak arkamda.. Ogluma bakip bakip agladim gunlerce.. Ozani seyrettim gecelerce uyurken.. "Fani" ne demek, o gun bildim belki de..

Ve o gun anladim senelerce sadece okudugum ama hic anlamadigim, ne demek istedigini hic dusunmedigim, hissetmedigim hadis-i serifin ne demek istedigini.. "Agizlarin tadini kaciran olumu sikca hatirlayiniz."

Olum, insanin agzinin tadini kaciran birseymis gercekten de.. Nesesini, enerjisini, herkese ve herseye yukledigi anlamlari, onemleri.. Hepsini ama hepsini alip goturen birseymis kendisiyle beraber.. Ne kadar yakinsa sana kaybettigin can, o kadar cok hem de..

Simdi bakiyorum da geriye, uc ay..

Uc ay sonra ben, simdi, kucagimda uc haftalik minicik kizimla yine agliyorum usul usul.. Rahmet dileye dileye kardesime..

Kizim, minik kizim..
O gunden beri beni yeniden baglasin koptugum, savruldugum herseye diye, yeniden tat olsun agzima diye umut umut bekledigim bebegim..

"Hayat" diyorum, "iste tam da bu belki de.. Giden canlar, gelen canlar.."

Ve sukrediyorum Allah'a.. Bana yavrumu tam da bu buyuk kaybin ustune sag salim verdigi icin.. Beni toparlayip "yeniden baslattigi" icin.. "Gulsima"min, kucuk gul yuzlumun yuzune bakip bakip yeniden gulumsettigi icin..

Asimim, cennetlerde bulusmak duasiyla..
Burada nasip olmadi ama insaallah sen, o zaman opup koklayacaksin gul bebegimi..

Rahmetiyle muamele etsin sana Rabbim..
Amin..

2011-01-24T05:09:00.003+02:00

Denedim ama olmadi..

Olmayacak da sanirim.. Geri donemeyecegim ben buraya yazmaya..

Hic habersiz olmasindansa kisa da olsa bir "hoscakalin" demek istedim.. Simdiye kadar burayi takip eden, okuyan, yorum yazan, guzel dileklerini dualarini benimle paylasan herkese cok ama cok tesekkurler..

Gitmeden son bir dua talebim daha var ama..

Ikinci kez anne olmayi nasip edecek insaallah Rabbim bana.. Yepyeni heyecanima, dualariniz eslik etsin, olur mu?

Belki ilerde birgun, yeniden.. Belki anne olunca calismaya ara verirsem.. Belki yine adimla, belki hickimse kim oldugumu bilmeden.. Donmeyi umuyorum..

Tanisam da tanimasam da simdiye kadar benimle birseyleri paylastiginiz icin hepinizi cok seviyorum..

Hoscakalin..

2010-12-09T05:43:00.003+02:00

Bir bayram gecti yazmadigim arada buralardan, bir Boston macerasi kocaman..

Sonra okulda programlar, dersler, ev.. Artik kucuk arkadaslarim haline gelen ogrenciler.. Onlarla gezmeler, yemek yapmalar, turnuvalar.. Yarin da tum siniflarimla bir yilbasi cekilisi hediyelesmesi ve kutlama -onlar icin ne kadar onemli bu anlatamam, ama ben de bir parcasi olmak istedim, onlar "iyi bayramlar" diye kostura kostura seker toplamaya geldiler cunku sinifima defalarca, bayram kartlari hazirladilar bana, pano yaptilar, simdi de ben onlarin sevincine ortak olmak istiyorum)

Burada okulun son on gunu.. Kis tatiline giriyoruz ondan sonra, iki hafta.. O arada uzun uzun yazmak nasip olur insaallah.. Yine vakit yok, yine !! Bu Amerikan hukumeti cok calistiriyor bizi coooooooookkkkk !! Ozel okulda calisiyor olsaydim nasil olurdu, yine bu kadar yogun olur muydum bilmem ama bu devlet okulunda bile alti gun kostur kostur, ancak yetisiyor isler !!

Neyse sizi simdilik bu fotografla bas basa birakiyorum -yine pembeli :)- ben en kisa zamanda hemen yine kacarim buraya :)) Bu arada, bir oncek yazima birakilan birbirinden guzel butun yorumlara cooooooooookkkk tesekkur ederim.. "Iyi ki yazmisim" dedirdiniz bana yine..

2010-11-14T07:16:00.010+02:00

Bu sayfayi okuyan var da yazan yok anlasilan !!

Bir onceki postta o soruyu yazip da kactigimda aklimin ucundan bile gecmiyordu bu kadar cok yorum ve mail gelecegi.. Beni paylasmaya iten, yazmaya iten birsey var icimde.. Kendimi bildim bileli var bu.. Ama paylasacak kimse olmasa anlami olmaz yazmanin..

Buradasiniz !! Tesekkur ediyorum..

Her firsatta az da olsa buraya yazmaya bir kez daha soz verdim kendime.. Oglum icin ve sizin icin.. Neden bilmiyorum, yazdiklarim degerli birileri icin.. Gercekten bilmiyorum, neden?

Ama bilmesem de sebebini, cok guzel bir duygu bu.. Tesekkur ederim.. Bazen insanin herseyden cok ihtiyac duydugu sey bu.. Bir muhatab, bir ses, bir yorum, bir anlayan.. Paylasan biri iste.. Aktarilan neyse onu paylasan biri..

Tamam iste.. Yaziyorum yeniden !!
Hep orada olun tamam mi?

Bugun soyle bir geri baktim, bir dusundum de on ayi gecmis biz Amerika'ya geleli !
Neler neler olmus, neler degismis..

En cok da ben degismisim !

Aslinda neler neler yazmak istedim ben buraya.. Cogunu kafamda yazdim hatta, fotograflar ekledim ama hep birseyler gecti onune, hep "Aksama kalsin"lara kurban gitti !! Aksamlar sabahlari, sabahlar aksamlari kovaladi bir telas icinde..

Koskoca bir Ramazan geldi gecti mesela.. Gurbette ilk Ramazan.. Iki satir yazamadim.. Buruk iftarlar ettim.. Kimseye birsey belli etmedim.. Burada boyle cunku, birisi yaranin kabugunu kaldirmayagorsun, herkesin gozunden suzuluyor yaslar.. Okulda oyalandim bol bol, unuttum kendimi dinlemeyi..Yemek bloglarina baktim, tarifler denedim, -hic gulmeyin- biber kizartmalarini bile aglamaya bahane ettim.. Youtube'dan iftar-Ramazan videolari izledim bazen, pencerede ezani bekleyen bir cocugun ilk sedayi duyup da sofraya kosusundaki neseyi illistiriverdim kalbimin bir kosesine.. Yine de eksikti birseyler.. Hep eksikti..

Ama sonra degisti birseyler.. Okulda yavas yavas tanisinca insanlarla, bircok Amerikali arkadas geldi evimize.. Sofralarimiz onlarla senlendi.. Paylastik, konustuk, anlastik.. Sonra cabucak gecti gitti koca ay.. Ben son gun bir baktim, bu Ramazan hayatimin en bereketli Ramazani olmus !! Simdiye kadar hic bu kadar cok misafir agirlamamistim Ramazan'da..

Ardindan Bayram tabii..

Ben bayramda yanliz olacagiz burada, annemleri goremeyecegim diye basinin etini yerken Ozan'in 'beterin beteri varmis' demek zorunda kaldim.. Ozan Turkiye'ye gitti bayramda, "EVET" demek icin.. Yusufcukla bas basa gecirdik bayrami.. Ama yine de guzeldi.. Ozellikle bayramin ilk gunu burada okul gunune denk geldigi icin cok coskulu gecti benim icin.. Ogrencilerime sunumlar yaptim bayramla ilgili, el opmeyi, seker toplamayi, bayram ziyaretlerini anlattim.. "Komsu" ne demek onu bile bilmeyen cocuklar hayran hayran dinlediler tabii.. Bayram kartlari yaptirdim onlara, pano hazirladik beraber.. Sekerler verdim avuc avuc.. Ertesi gun de Kultur Merkezi'nde bayram kahvaltisi yaptik diger Turk ailelerle.. Herkes birbirine ana-baba-kardes oldu, bayram daha bir bayram oldu..

Bu bayram nasil gececek bakalim.. Yine beraber olamayacagiz ailece.. Bu sefer de ben olmayacagim evde.. Iki gun sonra Boston'a gidiyorum bir 'yabanci dil ogretimi' egitimi ve fuari icin bes gunlugune.. Bayrami orada gecirmis olacagim.. Ama zaten evde olsaydim da pek bayram gibi olmayacakti bu bayram da.. Dort gun de okul gunlerine denk geliyor burada.. Dusunuyorum da bayrami ulkece, milletce kutlamak ne guzel !! Bayrami bayram yapan o zaten.. Paylasilmayinca tadi olmuyor, buruk-kirik kaliyor bir taraf insanin icinde..

Sonraaaaa..

Yusufcum dort yasini bitirdi benim yazmadigim donemde !!

Ne zaman buyudu, ne zaman kucuk bir adama donustu benim minik bebegim?
Nasil, neden bu kadar hizli?

Tam bir cocuk artik Yusufcuk !! Bazen arkadas bana bazen de anlasmasi en zor insan.. Bir gun oyle bir gun boyle idare edip gidiyoruz birbirimizi..

Yanliz bu aralar icimdeki en buyuk soru su:
Ergenlik bunalimi yasi dorde dusmus olabilir mi?
Bu konuda ciddi suphelerim var..

Neyse, ben dogumgunune doneyim kucuk beyin.. "Batman" olmak istedi, "hay hay"dedik -sanki baska caremiz varmis gibi :P- Sonra da iki gun cikarmadi o kiyafeti uzerinden.. Buyuk buyuk giydi, onunla uyudu !!

Kucuk adamim, nice yaslara !!

Neler yaptik baska, neler?

Himm, Yusufcukla bir sehirdisi macerasi yasadik mesela.. Ozan yoktu yine ve benim Houston'a gitmem gerekiyordu bir toplanti icin.. Araba kiraladik, Yusufcukla atladik gittik.. (Dikkatini cekti mi sevgili okuyucu, artik sehir icini falan gectim sehirlerarasi araba kullaniyorum ben!! Astim kendimi, valla bak :P - Houston'da isimiz bitti sonra da San Antonio'ya gittik bir arkadasimi gormeye kucuk adamimla.. Cok eglendik.. Bir Turk restoranti var orada, Uludag gazoz icip Adana kebap da yedim ya burada daha ne diyeyim !!

( Zaten bir tezim var artik benim Amerika icin: Burada yok yok !! Olmayan sadece anasi-babasi insanin.. Onun haricinde ne var ne yoksa bulunuyor dogru yere bakarsan.. Basortu de dahil buna, uzun etek de, baharat da ivir da zivir da.. Bosuna korkmusum o kadar gelmeden once ! )

Sonraa.. Aaa en onemli seyler sona kalmis !! Artik bir apartmanda degiliz biz, mustakil bir evde oturuyoruz.. Yazmis miydim bunu hatirlamiyorum? Atilmak uzereydik siteden, kendimiz cikalim dedik :P Komsunun kapiya biraktigi son sikayet mektubu tam bir sayfaydi !!

Simdi cok rahatiz Allah'a sukur.. Burada mustakil evde oturmak Turkiyedeki gibi bir luks degil.. Genel olan bu burada.. Koskoca eyalet, arazi bol, her yer tek tek ev.. Yer derdi, sehre sigma derdi yok ki adamlarin.. Apartmanlarda genelde aile olmayanlar oturuyor zaten.. Tasinmaya karar verince biraz arastirdik, baktik ki ozellikle merkeze biraz uzak, yeni bolgelerde ev fiyatlari bizim oturdugumuz apartmanla neredeyse ayni, hic dusunmedim bile !! Bir gunun icinde evi tuttuk..

Evimizin arkasinda kucuk bir bahcemiz de var.. Burada hava hala bahar gibi, evdeysek disarda oynuyor zaten Yusuf.. Icerdeyken de istedigi kadar tepinip istedigi kadar ciyaklayabiliyor gece-gunduz.. Hic umursamiyorum.. Oradan oraya kosuyor, kendine bir zarar vermedigi surece hic engellemiyorum.. Oh be ne rahatmis !! Yanliz bu eve ilk tasindigimizda "Yani simdi komsu yok mu altta, komsusuz mu bu ev?" diye diye defalarca koltuklardan, oradan buradan atlayip atlayip beni deneyisini hic unutmayacagim :)

Sonraa.. Artik bir Turk kresi var Austin'de.. Oraya gidiyor Yusufcuk.. Gerci degisen birsey yok, yine cok ama cok kiziyor bana her sabah onu birakip gidiyorum diye, okuldan sonra yatana kadar tek yaptigi benden onu birakip gitmemin acisini cikarmak ama olsun en azindan calisirken icim rahat.. Ne yedi, ay sakincali birsey olmasin, ay derdini anlatabildi mi, bunaldi mi, birseye ihtiyaci var mi? deyip durmuyorum.. Kreste yoneticiler Turk ama ogretmenler falan Amerikan.. Cok guzel ingilizce de ogreniyor.. Elhamdulillah derdini Amerikalilara bile anlatiyor yarim yamalak da olsa.. Biz de bu aralar ona bol bol birseyler okumaya calisiyoruz ki iki dili de cok iyi konusup anlayabilsin.. Izlettigim seyleri de hep Turkce izletiyorum ki olabildigince farkli Turkce kullanimlar duysun, kelimelerin once ingilizcelerini degil de Turkcelerini ogrensin..

Ah ahh, sadece dil degil ki burada, ne kaygilari oluyor insanin cocuguyla ilgili.. Sartlar, imkanlar guzel belki ama kaygilar da buyuk bu kitada !!

Neyse..

Ben simdi ne yapayim?

Biraz fotograf ekleyeyim ve kacayim..

Sinifim burasi benim..

Burada sistem farkli, Turkiye'deki gibi her sinifin degil de her ogretmenin bir odasi oluyor.. Ogrenciler geliyor sirayla sinif sinif.. Ogretmen butun gun ayni odada oluyor yani.. Orayi da istedigin gibi dekore edip duzenleme hakkin var..

Olabildigince Turk isi olsun diye ugrastim, eldeki malzemelerle ancak bu kadar oldu :)

Ama ikinci donem icin baska planlarim da var..

Bakin bakalim begenecek misiniz?

Hoscakalin simdilik..

Dedigim gibi, hala buralarda oldugunuz icin tesekkurler..

Seviyorum sizi !!

2010-10-04T06:54:00.001+03:00

Gunun sorusu:

Hala bu sayfayi okuyan var mi?

:))

2010-06-03T23:25:00.008+03:00

Memleket dedigin,

Ege gibi olmali..

Hashaslar ciceklenmeli tam da bu mevsimde,
baktigin her kosede..

Al al gelincikler bitmeli taslarin dibinde..

Begonviller sarmali bahce duvarlarini..

Ve sen,
sadece maviyi kucaklamalisin kollarini kocaman kocaman actiginda..

Nereyi buralardan daha cok sevmem mumkun ki ?

Nereyi ?

2010-05-22T11:00:00.003+03:00

Austın - Dallas - Atlanta - Parıs - Istanbul

25 saat..

Ve,

iste sonuc..

Bız kaybolan valızımızı ararken

-evet, yıne!!-

bulabıldıgı en rahat yerde uyku-baygınlık arası bırseylerı tecrube eden Yusufum..

Uc gunun sonunda kendımıze gelebılmıs olmamız harıka :P

Turkıye'ye gelecek olanlara cagrı :

Aman ne yapın ne edın,

Aır France'den uzak durun !!

Bız hayatımızın hatasını yaptık mecburen

-baska bılet olmadıgı ıcın, sezon yougunlugundan-

sız yapmayın !!

Sımdılık bır hayalın ıcınde yurur gıbıyım..

Evımde uyuyorum uc gundur, annemlerle aynı masada yemek yıyorum..

Eskıden alısverıs yaptıgım esnafa gıdıyorum yıne, yuzler aynı..

Hayal gıbı..

Bır daha hıc olmayacakmıs gıbı gelen seyler oluyor sımdı..

Yarın son, ayrılıyorum annemlerden..

Okulumuzun kardes okuluna,

yaz okulu programına gıdecegız ama ıkı hafta sonra bır hafta tatılım daha var..

Son hafta da Turkıye gezısı yıne..

Arada fırsat buldukca yazar, fotograf eklerım..

Bana ulasamayanlar merak etmesın, farklı bır hat kullanacagım gecıcı olarak..

Facebook ya da buradan ıletısım kurabılırız..

Son olarak dunden bır dıyalog

kactııııımmmmmm.....

- Yusufcum hadı asansoru cagır annanem..

- Asansooooooooorrrrrrrr..

:))

Hoscakalın..

2010-05-14T19:36:00.002+03:00

Hani ben bir ruya gormustum ya bahar tatilinde..
Iste haftaya insaallah yine gorecegim ayni ruyayi..

Bu sefer annemler de olacak insallah icinde, sevdiklerim de olacak..
Hepsini olmasa da bazilarini yeniden gorebilecegim, sarilabilecegim kocaman..

Sicacik bir bardak cay icecegim annemin elinden..
Butun fotograflarimi gosterecegim babama tek tek, anlata anlata neden-nasil cektigimi..

Yeniden ayni samimiyeti hissedecegim birkac dostun sohbetinde..

Insaallah..

2010-05-11T17:48:00.004+03:00

Bazen kipkirmizidir baktigin ufuklar..

Neye yormak gerektigi bunu,

tamamen "kirmizi"da ne gordugune baglidir..

Bazense cok kolaydir hayata bakmak..

Onu oldugu gibi gormeyi

kabul edebilecek kadar gucluysen eger..

Guc?

Iste orasi biraz karmasik..

2010-04-28T18:51:00.013+03:00

Belki de en cok "kosmak"tir cocukluk..

Ayaklari yerden kesilene kadar kosmak.. Ucar gibi kosmak..

Bazen de kapanip odaya, ne varsa hayalinde onlari karalamaktir kara bir tahtaya..

Uc kucuk cizgiden bir dinazor, iki yuvarlaktan havada ucan spiderman yapmaktir..

Gecenin bir yarisi uyanip, kucucuk parmagiyla isaret ederek odanin karanlik bir kosesine "Simdi gercek mi bu canavay, benim goydugum?" diye sormaktir olanca masumlukla..

"Hayir, evimizde canavar yok annecim, sadece masallarda olur onlar.." cevabini duyar duymaz annenin kucagina iyice sokulup sonsuz bir guvenle yeniden uykuya dalmaktir..

Markette gorup-yapisip aldirdigi "is cantasi"yla gitmektir her yere cocukluk..

Ne var ne yok kendisi icin degerli hep o cantada tutmak, hep onu tasimaktir..

Bazen digerlerinden oldukca farkli olmaktir cocukluk..

Bir turlu duz yoldan yuruyememek,

hep kenarlarda macera aramak..

Patates kizartmasini ketcapa degil de recele batirip bayila bayila yemektir mesela..

"Tucuk damatliiimi giyceeemmm.." diye tutturmak,

sonra da evde kendi kendine duzenledigi dugunde oynaya oynaya kendiden gecmektir..

"Eee, bi de kiz yok mu peki damat icin?" diye sormak, sonra da utanip koltuga kapatmaktir yuzunu.. Ama cocukluk, eninde sonunda dayanamayip "Betul olsun o kis bayii" deyivermektir gizlenmeye ihtiyac duymadan..

"Butun anneley bebekleyinin elleyini kapatiyo boole.." diyerek, uyutmadan once ayisinin ellerini buldugu eldivene benzer ilk seyle, hediye paketleriyle kapatmaktir cocukluk..

Kendi elleri icinse, banyodan sonra burus burus oldular diye sevinip havalara ucmaktir..

Disarda herhangi bir yerde olmayi, icerde herhangi bir yerde olmaktan hep daha cok sevmektir cocukluk.. Kesfetmek, aramaktir..

Dallarin arasinda kucuk arkadaslar oldugundan emin olmak..

Ama en cok da, bu arkadaslari bulamayinca, bukulen dudaktir cocukluk..

Kamp yaparken annesini kasinma krizine sokan alerjen bir tirtili arayip bulmaya calismak, bulunca "Butun ayaklayini kiyicam ben onun.. Yuyuyemesin, senin yanina gelmesin, kasindiymasin seni diye.." aciklamaktir durumu..

Golun karsi kiyisina gecen babasinin arkasindan dakikalarca aglamak, sonra yollara dusup gitmek ve uzaklarda bir kayik bulup ona yapismaktir cocukluk.. Annesi korkuyla onu bulunca da "Bununla gidicem ben babama, ustum islanmas o zaman hem golde.." diye savunmaktir kendini..

Ama en cok da her sabah ama her sabah annesi onu birakirken, ne kadar derin uyursa uyusun bazen gozlerini aralamayi basararak bazen onlarin ardindan, "Eykenden gelip alcan mi beni?" diye sorarak bir diken batirmaktir annenin yuregine.. "Soz veriyorum.." cevabini her gun ayni kizginlikla kabul etmek zorunda kalmaktir..

Cocuk olmak, zannettigim kadar kolay degil belki de..

2010-04-08T21:28:00.004+03:00

Dun, dersten sonra gecenin bir vakti benzin alirken, tam elimde pompa ilerlerken arabaya dogru -burada herkes kendisi aliyor benzinini, makinada kartla odenip dolduruluyor- aklima dustu birden.. Hani olur ya, aydinlanma ani gibi birsey.. Dedim, "Allahim, bir blogum vardi benim!!Amaniiiiiiin, ne zamandir bloga yazmadim ben hicbirsey!! "

:))

Oysa hep geliyor aklima birseyler, biriktiriyorum.. Birsey oluyor mesela, hih, bunu yazayim bak yarin, diyorum.. Ama o yarinlar hep birbirini kovaliyor ben onlara yetisemeden..

Gecen hafta dort gunum Houston'da gecti mesela.. Dordu de Yusufcugumsuz.. Turkce Olimpiyatinin Texas finalleri vardi ve bizim okulun Folklor Takimindan da yapilacak ortak gosteriye katilmalari istendi.. Yusufcukla gidersem hicbirsey yapamayacagimdan ve uc gun surekli provalarla gececeginden onu babasina birakip gittim mecburen..

Finaller harikaydi ama.. Ben goturdugum ogrencilerden daha cok eglendim orasi kesin :)) Her sarkida, her alkista, her cosma aninda bayraklarimi salladim, hopladim, zipladim :)) Ozellikle Dallas'tan gelen Amerikali ogrenciler bir halkoyunu oynadi, bir Kolbasti sovu yapti ki bircok Turk takim oynayamaz o kadar guzel, eminim..

Seneye biz de iddialiyiz ama insaallah.. Uzun uzun vakit olacak provalar icin ve harika bir oyun hazirlayabiliriz iyi bir ekiple..

Neyse.. Vakit su gibi akip gidiyor iste.. Dedigim gibi, ben de sadece biriktiriyorum..

"Turkce biliyor musun?" diye sordugumda derste, "Kucuk biliyorum" demisti ve beni dakikalarca guldurmustu mesela bir ogrencim, onu yazacaktim ben taa ne zaman..

Ve su fotografi ekleyecektim.. Buguneymis nasip..

Simdi gidip "sabikali" altilarimla bir saat cedellesmem gerekiyor, hoscakalin :))

2010-03-26T17:30:00.067+02:00

Bir ruya gordum gecen hafta..

"Turkiye"ydi adi..

Ayasofya

Yerebatan Sarnici

Topkapi Sarayi

Caddeler, dukkanlar, Kapali Carsi

Nevsehir - Kapadokya

Izmir -Efes

Antalya

Titanic 2 :))

Ozan'in gecen yaz tirmandigi Akdaglar..

Ici gitti ici.. Ucaktan el salladi sadece :))

Istanbul - Camlica

Bogaz turu..

Uskudar - Canakkale Sehitleri Anma Sergisi

Yedikule Zindanlari - Surlar

Halic Koprusu

Eminonu..

Gozunu sevdigim balik-ekmek tekneleri..

Adalar'a yolculuk..

Ve isil isil bir veda ruhumun ait oldugu sehirden..

2010-03-09T19:13:00.004+02:00

En uzun aralarimdan birini verdim sanirim.. Farkli elemelerle iki Turkce Olimpiyati, okul-kres-ev arasi kosturma, ne kadar zaman gecse de hala alisamadigim calisma duzenine alismaya calisma, toplantilar ve sehir disi calismalar -Bu haftasonu yine Houston'daydik mesela- vs. eklenince buraya vakit kalmiyor ki maalesef..

Ama bu sefer haberler iyi :))
Burnumda da eve aldigim sekiz pembis ve yeni yeni acan sumbulun buram buram kokusu var.. ( Bilmiyordum bu kadar guzel ve yogun kokan bir cicek oldugunu, butun ev sumbul kokuyor.. )

Oncelikle iki gun sonra Turkiye'ye ucuyoruz insaallah.. Cuma gunu 'memleket havasi' dolacak ya yeniden cigerlerime, hala inanamiyorum.. Iki bucuk ay oldu biliyorum ama sanki yillar gecmis gibi aradan!!

Bastan soyluyorum, cok agliycam havaalaninda anne!!

Ayrica, kebap, dondurmanin her cesidi, kuru dolma, cigkofte, icli kofte, ekmek kadayifi, kunefe.. Ne varsa gozumde-burnumda tuten, tika basa yemezsem ne olayim :P

Sonraaa... Turkiye'ye gidecegim icin mutluyum ama dort sehir ve onlarca guzel yer gorecegimiz bu geziye yeni ve profesyonel bir fotograf makinasiyla gidecek oldugum icin daha da mutluyum!! Binlerce sukurler olsun.. Bir hayalim daha gerceklesti.. Simdi sirada yaz donemi icin kisa ama yogun bir fotografcilik kursu bulmak var..

Turkiyeden dondukten sonra yasayacagim muhtemel huznu hafifletecek bir sebebimiz de var.. Yusufcugum artik "Kimse beni anlamiyoy ki.. Annemi istiyom diye agliyoyum, onu da anlamiyoylaaayyyy.." diye sikayet ettigi, iki bucuk aydir hergun gitmemek icin ayak direttigi ve hic mutlu olmadigi okuluna gitmeyecek!!

Cok tatli Turk bir bayan bakacak ona artik.. Kendisinin de Yusufumdan bir yas kucuk bir oglu ve baktigi bir cocuk daha var.. Simdiye kadar birkac kere denedik, Yusufcuk kaldi orada ve hem cok mutlu hem de karni toktu!!

Bunun ne demek oldugunu da aciklayayim hemen, o kadar depresifti ki uc haftadir dogru durust yemek bile yemiyordu yavrum.. Calismayi birakmaya ve bir sure tamamen evde oturmaya bile karar vermistim ama Allah bu kapiyi acti sukurler olsun.. Simdi uca uca gidiyor "Tariklara gidiyoruz.." dedigimde..

Turkiye donusu tamamen onlarda kalacak ben isteyken.. Gece istedigi kadar gec uyuyabilir artik, ne o ne de ben gerilmeyecegiz.. Ertesi sabah uyurken birakacagim, orada uyanacak ne zaman isterse.. Ne yiyip ne yemediginden emin olacagim gun boyunca, aklim bir de "Acaba ac mi?" diye onda kalmayacak insaallah.. Tek basina olmayacak, iki arkadas olacak evde ve cani sikilmayacak.. En onemlisi de, derdini anlatabilecek artik!! Kendisini kotu ve gergin hissetmeyecek ya gun boyunca, bu bana yeter!!

Bunun icin de binlerce sukurler olsun..

Dusunuyorum da, iki bucuk aydir neler yasadi bitanem.. Bizi mesela, goturseler ve Japonyada bir yere biraksalar.. Hadi alismaya calisin ve bir sekilde iletisim kurun, derdinizi anlatin deseler.. Yetiskin olmamiza ragmen kaldiramazdik ki!! Hic cok gormuyorum o yuzden Yusuftaki hircinligi ve gerginligi.. Kaldi ki defalarca dile getirdi yavrum, "Anne biliyoy musun ben okula gitmek istemiyoyum, baska yeyde kaliyim ama oyaya gitmiyim.." diye.. Hergun de tembihliyordu beni "Eykenden gelip al tamam mi?" diye.. Arkamdan, aralik tutmaya calistigi sinif kapisindan dakikalarca el salliyordu beni gormese bile.. Kendisi gorunmuyordu, siniftan cikmak yasak cunku, sadece sallanan kucuk bir el kaliyordu arkamda hergun.. (Peki ben bunu nasil biliyorum? Genellikle ben de bir koseye saklanmis, gozumde yaslarla onu izliyor oluyorum.. Bak simdi yine tutamadim kendimi, biz kucuk yavrumdan ne buyuk bir seyler bekliyoruz da farkinda degiliz!!)

Neyse.. Bitiyor artik.. Yarin son gunu olacak okulda.. Sonrasinda yogun bir Turkiye terapisi hepimize iyi gelecek insaallah..

Yusufcuk da dort gozle bekliyor zaten Turkiye'ye gitmeyi.. Hatta o gidip orada kalma hayallerinde :)) Gecen gun odasindaki kocaman kurede Amerika'yi, Turkiye'yi falan gosteriyor bana bir yandan da diyor ki, "Anne ne zaman tasinicaz Tuykiye'ye? " Tasinmayacagimizi, sadece gezip gelecegimizi soyluyorum ama gayet net ifadelerle diyor ki bana, "Ben gezmek istemiyoyum, oyaya tasinmak istiyoyum.. Eski evimizdeki oyuncaklayim oyda mi bakicam.. Hem annanemlerin kedisi de cok ozlemis beni.. " :))

Neyse..

Neredeysek, neye sahipsek ve ne yasiyorsak ona razi olmayi nasip etsin Allah hepimize.. Ne demisler, mutluluk varilacak bir yer degil, aksine yolda yasananlarmis..

Biter bu yazi burada.. Bu aksam, Turkiye gezisine beraber gidecegimiz Amerikali ogretmenler ve aileleri gelecek bana yemege.. Simdilik corbam, tatlim ve Ozbek pilavim hazir.. Gerisi okul cikisi kosturmaya kaldi artik!! Simdi hemen bir iki balik, salata ve meze tarifi bakayim yemek sitelerinden.. Guzel bir Turk sofrasi olsun sofram :))

Hoscakalin..

Turkiye donusu -soz- fotografli bir yaziyla gorusmek uzere..

2010-02-26T10:34:00.000+02:00

En begendigim seslerden birisi kesinlikle Kirac..
Ama eski albumlerini daha cok seviyorum bu da bir gercek..

Beni aglatti ya "Sari Gelin"ini ve "Senden Baska"siyla bugun sabah sabah, ne diyeyim..
(Biliyorum Turkiye'de aksam ama biz daha yeni basladik gune :P )

Haa, bir de "Yikik"i tavsiye ederim daha once dinlemeyenlere..
Ben bayiliyorum..

Ayy, bugunun Cuma oldugu cok mu belli oldu bu ivir zivir yazidan :)))

2010-02-25T18:00:00.001+02:00

Uzaklardaki ilk kandilimin huznunu,

bu guzellikleri dinleyerek atmaya calisiyorum uzerimden..

Hayirli Kandiller herkese..

( Dualarinizda ismen yer almak umidiyle.. )

2010-02-24T14:38:00.002+02:00

Ankara'dan kar da getirmisiz anlasilan buraya..

Kac yildan sonra ilk defa kar yagdi dun Austin'e..

Millet resmen "cilgin"a bagladi :))

Ozellikle kucuk ogrenciler,

"Ayyyy hayatimizda ilk defa goruyoruz.."

diye diye oynadilar guya biriken karla :))

Ben de arkalarindan yer yer gozum dolarak baktim

Ankara'da gecirdigim bembeyaz kislar aklima geldikce..

Oysa dune kadar gunluk guneslikti hava..

Pazar gunu kursa gitmeyip tum gunu oglumla parklarda, alisveriste gecirecek kadar guzel..

Artik cok rahat araba kullanabiliyorum elhamdulillah.. Basta "yapamam" dedim ama su anda hergun, istedigim her yere gidebilecek kadar sehri biliyorum ve kendi basima gidebiliyorum..

Yusufu da okuldan hergun ben aliyorum zaten..

-- Babacim artik gelebilirsiniz :)) --

Yusufcuk biraz daha iyi gibi..

Aksamlari gezip tozup o iyice yoruluncaya kadar eve girmiyoruz..

Gidince de ufak capli krizimizi olabildigince ustune gitmeden sakinlestirmeye calisarak yavasca atlatmaya calisiyoruz.. Hergun "artik aglamayan abi" olmaya karar verdigi icin alinan ufak bir oyuncak ya da hediye de cabasi isin :P

Annemin tavsiye ettigi bir dua var, Sekine, simdi onun ciktisini alip onu da okumaya baslayacagim insaallah Yusufcuk icin hergun.. O okuyormus ama ben de okursam belki daha da iyi olur..

Son olarak birkac cumle Yusufcuktan ve sonra ben kaciyorum..

Aksamki dersimi hazirlamam lazim, universite ogrencileri 6. siniflarima hic benzemiyor :P

- Babacim bak manki (monkey-maymun) gibi banana (muz) yiyorum :))

- Mamiii, mamiiii (anne) agliyorum beni sustuy :))

- Tigcirim (ogretmenim) geldi, hends (eller) yikanacak dedi bana :))

Yarim yamalak da olsa iletisim kuruyoruz iste :P

Hoscakalin..

2010-02-24T11:20:00.001+02:00

Ilk altiya giremedik olimpiyat elemelerinde ama ogrencilerle cok guzel bir gun gecirdik Houston'da..

Daha iyisi seneye insaallah :))

2010-02-19T20:30:00.002+02:00

Belki de sonradan yeniden yasamamak, hatirlamamk icin yazmiyorum bugunleri..

Zor gecti su son iki hafta.. Yusufcukta, buraya gelmenin, konusulani anlamadigi-derdini anlatamadigi, annesinden tum gun ayri kaldigi ortamlarin "beklenen" etkisi kendini gostermeye basladi iyice..

Yatistirmakta cok zorlaniyoruz ofke nobetlerini..
Kendimizi yatistirmakta da zorlaniyoruz ve cogu zaman bu surec, ucumuzun de cok zarar gordugu sacma sapan birseye donusuyor..

Ertesi gun, hatirladikca zir zir aglamak kaliyor bana sadece..
Su anda oldugu gibi..

Yusufcuk artik ard arda yukselen cigliklarla agladigi ve ayni anda kendini yere atip topuklariyla olanca gucuyle yere vurdugu icin komsuyla da buyuk problem yasadik.. Burada insanlar kesinlikle anlayis gostermiyor sese, cocuk sesi olsa bile.. ( Ki Yusuf gercekten abartiyor isi, cok da haksiz degiller sanirim) Ofise gidip konustum, tasinacagiz evden.. Ama oyle hemen tasinmak da yok burada.. Once tasinacagina dair bir uyari veriyorsun site yonetimine ve en az bir ay daha oturmak ve kira odemek zorundayiz bu uyaridan sonra.. Arti bir de kontrat bitiminden once ciktigimiz icin iki kira da (yaklasik 2000 dolar!) ceza odemek zorundayiz..

Ama su eziyet bitecek ya sonunda, raziyim !!

Oglum hic mutlu degil cunku.. Okulda mutlu ve rahat degil, anlasa bile soylenenleri hala kendini ifade edemiyor ve gergin oldugu cok rahat anlasiliyor.. Eve geliyoruz, cocuk orada da rahat degil.. Hoplamak, ziplamak, kosa kosa oynamak istiyor.. Ama biz mecburen yaptigi herseyi engelliyoruz ses olmasin diye.. Sadece oturmak (ki pek olmuyor bu) ve cani istediginde cosamamak onu yine geriyor.. Bir noktadan sonra yine kosmaya, bagirmaya basliyor, engellersek de sonu husranla biten su ofke nobetlerini yasiyoruz iste.. Cocuk resmen isyan ediyor artik bu kadar gerilmeye!!

Evler ahsap ve ince burada ve yurumek bile yetiyor asagi ses gitmesine.. Cok erken yattigi icin insanlar, Turkiye'de aksam yemegi yenen vakit burada gece olmus oluyor.. Zaten komsu da olayi ofise anlatirken 'gece gec saatte gurultu vardi' diye anlatmis ki saat dokuz civariydi!!

Eve olabildigince gec gitmeyi denedik - ki Yusufcuk gider gitmez uyusun ama nerdeeeee? "Ben oyuncaklarimla hic oynayamadim ki amaaaaaa.." diye tutturup daha beter problem cikariyor bu sefer.. Zaten uyumaktan nefret eden bir cocuk, bu sadece sabah daha da zor kalkmasina sebep oluyor.. Her sekilde kisir dongudeyiz yani..

Mustakil bir eve cikmayi dusunuyoruz cozum olarak.. Kiralar apartmanlara gore cok yuksek ama ben bir oda bir salona bile raziyim, kucuk evlere bakacagiz, belki onlar daha uygun olur.. Yeter ki bir bahcesi olsun ve Yusuf eve gelince isterse yatana kadar ziplasin ama icimiz rahat olsun..

Surasi kesin cunku, sakin fitratli bir cocuk degil benim oglum.. Dogdugundan beri huysuz.. Daha dogrusu mizmiz ve tatminsiz.. En ufak birsey bile yetiyor onu aglatmaya, yerlerde yuvarlandirmaya.. Beklentileri ve oyun anlayisi cok farkli.. Onu degistiremeyecegimize gore, ona daha ozgur olabilecegi ve kendi istedigi sekilde rahatlayabilecegi ( atlayarak, deli deli kosarak, tirmanarak ve hatta sebepsiz yere dakikalarca ve gucunun yettigince bagirarak) bir ortam saglamaya calisacagiz.. Baska caremiz yok!!

Uc hafta sonra Turkiye gezisi var.. Haftaya ofise cikis notunu verip Turkiye'den dondukten sonra da tasinmayi planliyoruz.. Hatta eger mumkun olursa Ozan'in annesini de bir an once buraya getirmeyi.. O zaman Yusufu okuldan da alabiliriz cunku.. Belki daha iyi hisseder kendini oyle..

Neyse.. Guya anlatmayacaktim, hatirlamayacaktim..
Duramadim yine !!

Hem blog bunun icin di mi :P

Yarin Houston'a gidecegiz insaallah folklor yarismasi icin..
Derece alirsak yazarim :))

Sonra da yeni hafta, yeni umutlar :P

Dua edin bize ozellikle de Yusufcuguma olur mu..

2010-02-05T05:59:00.001+02:00

Cuma, oleeeeyyyyyy :))

Aslinda niye seviniyorum bugun Cuma diye bilmiyorum.. Sanki haftaici ve haftasonu arasinda bir ayrim varmis gibi :P Cumartesi-Pazari da okulda geciriyoruz zaten :)) Ama degiyor gercekten.. Folklor takimimiz seke seke oynuyor su anda oyunu, Houston'da derece icin ciddi ciddi umitlenmeye basladik..

Aslinda guzel bir hafta olabilirdi bu hafta.. Cunku.. Kultur dersini actik artik mesela.. Sekiz ogrenci gelip kayit yaptirdi.. Bir-iki de aday var, belki onlar da gelir Pazartesi.. Dersi verecegim sinifi da susledim guzelce.. Kultur Merkezin'nden guzel guzel havlular, tulbentler, kucuk figurler ve susler aldim Turk Kulturunu yansitan.. Duvarlara bayragimizi ve ipek uzerine islemeli panolarimizi da astik guzelce.. Bence cok seker oldu :)) Burada sistem boyle cunku.. Sinifini kendin dekore ediyorsun.. Ogretmen gezmiyor sinif sinif, ogrenci geziyor.. Her ogretmenin bir odasi yani sinifi oluyor, onu istedigi gibi dizayn ediyor ve o dersi alan siniflar-ogrenciler onun odasina geliyor ders programina gore..

Baskaa.. Yaramaz 6. siniflarla da isler yoluna girmeye basladi gibi.. En azindan bugun iyi gecti ders.. Sanirim bugunu 'film' gunu yaptigim icin ve istedikleri atistirmaliklari ve sakizlarini getirmelerine izin verdigim icin beni artik daha cok seviyorlar :P

Sonraa.. Universitedeki ilk dersime de gittim bu hafta.. Gayet guzel ve istekli bir grup var.. Onlar da dokuz kisi.. Bazilari Turklerle evli Amerikan bayanlar, bazilari da sadece merakindan Turkce ogrenen Amerikalilar.. Gary diye 40 yaslarina yakin bir bey var mesela, hemsire.. Almanya'da bes sene calismis ve orada ogrenmeye baslamis Turkceyi komsularindan.. Burada da Turkce dersi acildigini duyunca kaydolmus hemen ilerletmek icin.. Ne kadar guzel ve ilginc yaa.. Buradaki insanlarin cogu kendini olabildigince gelistirme cabasinda ve bu benim cok hosuma gidiyor.. Okulumda bir hoca var mesela, Mr. Foster, hergun saat dortte kalkiyormus sadece kitap okuyabilmek icin.. Gun icinde vakit kalmadigini gorunce uykusundan fedakarlik yapmaya karar vermis.. Bense sabah kahvalti ile etmiyorum evde az daha uyuyayim diye!!

Mr. Foster deyince aklima geldi.. Burada genelde ogretmenler, ogrenciler isim kullanmiyorlar birisine hitap etmek icin.. Soyad ve unvan kullaniliyor.. Ornegin erkekler icin 'mistir', bayanlar icin de 'misis' gibi.. Simdi biz Ozanla ayni okuldayiz ya, O Mistir Basturk ben de Misis Basturk, aynen bizim ortaokul kitaplarindaki Mr. and Mrs. Brown gibi hissedyorum kendimizi birisi seslendigi zaman :))))

Neyse konu nereden nereye geldi.. Ne diyordum, guzel olabilirdi bu hafta cunku hem kirmizi koltuklarimin geldigi hem de Mart'ta Turkiye'ye gidecegimizi ogredigimiz bir haftaydi..

Evet Mart'ta Turkiye'ye gidiyoruz insaallah..
Okulun her sene yaptigi Turkiye gezisine, bu sene kaydolan Amerikali ogretmenler ve ailelerine rehber olarak :)) On kisilik bir grup ve biz..

Ama anne-babami bile ancak geliste ve donuste havaalaninda gorebilecegim!! Bu sadece bir is gezisi yani :P Varir varmaz Yusufcugu onlara teslim edecegiz ve donerken de havaalanindan alacagiz insaallah.. Biz grupla dokuz gun sehir sehir gezerken o da anneanne-babaanne ve dede keyfi cikaracak :)) Ama buna da sukur.. En azindan "Ah.. Keske getirseymisim.." dedigim seyleri annecigime hazirlatip donuste valizi onlardan alip getirme sansim olacak..

Neyse.. Bir kere daha yazayim, aslinda cok guzel olabilirdi bu hafta..
Ozan yeniden disinden ameliyat olmasaydi !!

Guya Amerika'ya gelince ameliyat olmak zorunda kalmasin diye aldirmisti o iki gomulu disi.. Ama nasipte burada ameliyat olmak varmis..

Disleri alindigindan beri dorduncu antibiyotigi burada bitirdi zavallim.. Surekli iltihap ve sislik vardi cene kemiginde.. Buraya gelmeden bir gece once son bir kez daha Istanbul'da da kontrole gitti ama kaslarda iltihap oldugunu, antibiyotikle gececegini ve bunun iyilesme surecinde normal oldugunu soylemisler.. Ama gercek bu degilmis.. Meger ilk ameliyattan parca kalmis cene kemiginin icinde.. Burada gittigi disci film cektirince farkettiler -Turkiyedekilerin aklina gelmemis niyeyse!-

Hasili kelam, ayni ameliati ikinci kez olmak zorunda kaldi Ozan.. Dikisleri yeniden acip daha da ilerletmisler hatta.. Kemigi iyice torpuleyip kalan parcayi ve artik iltihaplana iltihaplana kiste donusen kismi almislar.. ( Ayy, yazarken bile fena oluyorum ben, o nasil dayandi hic bilmiyorum..)

Ve tum bunlar, benim universitede dersim oldugu gune denk geldi.. Once Ozan kayboldu ve yaklasik iki bucuk saatte gitti klinige.. Telefon ustune telefon ettim ama ne kadar Googgle Map haritasina gore tarif etsem de cikaramadik adresi.. O olmayinca Yusufcuk kreste daha uzun kaldi ve ben okul cikisina kadar alamadim, cikista da hem krese hem de diger derse yetisemeyecegim icin kresteki diger Turk cocuklardan birinin ailesinden rica ettim -o da Harmony Science Academy'de yani benim calistigim okulun farkli bir kampusunde calisan bir ogretmen- Yusufcugu onlar aldi.. Ben aksam dersten cikip da sehrin kuzeyine gidene kadar saat on oldu zaten.. Gittigimde uyumustu yavrum.. Bu arada Ozan o kadar agir ilaca ragmen kendi basina yagmurda araba kullana kullana eve gelmis ve fenalasmis halde yatiyordu.. Ay Allahim.. Tam karmasaydi!!

Ama cok sukur su anda iyi.. Hatta ilk ameliyata gore cok cok daha iyi.. Uc aydir cektigi iskencenin bitecek olmasi onu iyilestiriyor sanirim :))

Simdi de Yusufcugum hasta.. Cok atesliydi gece.. Sabah izin aldim, okula gelmedim, oglen biraktik onu krese.. Cikista da babasi alip geldi.. Simdi bir yandan atesli atesli yanimda kuduruyor bir yandan da gozlerini ovusturuyor, uyumak istiyor galiba.. Folklor calismasi bir bitsin, hemen eve gonderecegim babasiyla ikisini, uyusunlar misil misil..Benim aksam bir toplantiya gitmem gerekiyor cunku..

Hatta becerebilirsem kendim gidecegim arabayla.. Kullanmaya basladim cunku.. Ozellikle de Ozan yanimdayken olabildigince kullanmaya calisiyorum, yanliz zamanlara hazirlik olsun diye.. Bu arada, araba aldik Allah'a sukur.. Onu da yine bir Turkten aldigimiz icin taksit imkanimiz da oldu ve pek dusunmedik.. Tek kapili ama simdilik isimizi goruyor ve Ozan kendine araba aldiginda bu benim olacak.. Parketmesi kolay cunku :))

Hadi hoscakalin simdilik.. Ben kaciyorum..
Bol bol da dua istiyorum, hatirlatayim yine dedim :))

2010-01-27T15:38:00.004+02:00

Dun, tam bir ay oldu bu ilginc ulkeye geleli..

Dile kolay, bir ay..

Anlamasam da nasil gecti o koskoca dort hafta, icimde, biraz kulak verir vermez canimi cok yan bir ses var.. "Alismak"tan farkli kelimelere de ihtiyac var demek ki coooook uzaklarda olunca.. Sadece "alismak" anlatamiyor tam olarak anlatilmak isteneni..

( Chicago'da kaldigimiz ev )

( Ayni evin arka bahcesi.. Bayildim bu salincaga.. Eksi bilmem kaclarda olmasaydi hava, uca uca sallanacaktim ama olmadi : )

( Chicago havaalani, Amerika'ya ilk ayak basisimiz ve saatlerce suren islemlerden sonra perisan olan, valizlerin uzerinde saatlerce uyuyan Yusufcuk.. )

- Koykunc bi adam yanimdan geceyken "eskiyuz mi" dedi bana anne!!
- Bence o" excuse me (afedersiniz)dir oglum..
- Himm evet o..

:)))

Yusufcuk Ingilizce ogrenmeye basladi :P Kreste surekli tekrarlanan bazi ifadeleri biliyor ve bazen kullaniyor artik.. Mesela oyun oynarlarken "doo tac mi" (dont touch me-beni elleme) diyor babasina :))

( Chicago, ilk gece kaldigimiz otel )

( Otelin lobisinde, Noel Baba ile Turkce anlasmaya calisan Yusufcuk :P )

( Yine Chicago havaalani ama bu sefer Austin'e giderken.. Goruldugu gibi Yusufcuk zipkin gibi ayakta ve kendi valizini suruklemekte :P - anneanne hediyesi ve adi "Sahin"- )

Daha once de demistim ya, ilginc bir ulke burasi.. Garip bir yogunlugu var kendi icinde.. Ozellikle de ogretmensen.. Sabah daha gun dogmadan baslasa da maraton, gunun sonunda birsuru madde kaliyor ertesi gune halletmek icin.. Bu sadece benim icin gecerli degil gordugum kadariyla.. Diger ogretmenler de ayni durumda.. Sanirim bu sistemle ilgili birsey.. Ama yine de okulun bahcesinde, onumde kosan bir sincap butun yorgunlugumu aliyor.. ( Evet sincap, burada kedi gibi, heryerdeler..)

Su anda hem Turkce hem de Turk Kulturu dersim var okulda.. Kultur dersini henuz acmadim.. Materyalleri topluyor ve internetten derste isime yarayacak yazilari tariyorum.. Guzel bir de fotograf arsivi olusturdum.. Haftaya baslayacak sanirim.. Ve sadece ogrencilere degil, katilmak isteyen diger ogretmenlere de acik olacak.. Turkiye'yi cok merak eden ve bana bircok soru soranlar var aralarinda..

Okuldan sonra da gonullu olarak iki saat Turkish Folk Dance yani bildigimiz Folklor grubunu calistiriyoruz bu seneki Turkce Olimpiyati icin.. Gecen sene Amerika genelindeki yarismaya katilan hazir bir grup varmis zaten, biz de onlarla sansimizi denemek istedik..

Bir de yine haftaya baslayacak olan baska bir gonullu dersim var buradaki bir Amerikan universitesinde.. Haftada bir gun olacak ve ben misafir ogretim gorevlisi gibi verecegim dersi.. Simdilik yedi ogrenci varmis ama zamanla sayi artar umarim..

( Chicago'nun bir numarasini goruyorsunuz yukarida.. Ayy ben demiyorum, tabela oyle diyor :P )

O karmasada bile keyif alacak birseyler bulmusum anlasilan.. Yanliz bu fotogralari cekeyim derken makinayi kara dusurup sonra da sac kurtma makinasiyla kuruttum, o ayri :))

Ozanla ayni okulda calisiyoruz bu arada.. Yazmismiydim daha once?

Bazi yonlerden cok iyi oluyor bu.. Sabah hep beraber azicik daha fazla uyuyup kahvaltiyi arabada yapiyoruz Yusufcugu okuluna birakmaya giderken.. Eve oldukca uzak okulu.. Tika basa doyuruyorum karnini yavrusun gidene kadar :)) Ayri ayri yerlere gitseydik -ki ilk iki hafta oyleydi- mecburen evde kahvalti yapmak zorunda kalacaktik ki bu en az yarim saat az uyku demek :P Pek fena!! Neyse ki artik 5'te kalkmiyorum, oleyyy..

( Chicago downtown, yani sehrin merkezi.. Bu bina da bildigim kadariyla Turk Konsoloslugunun oldugu bina.. )

Yine downtown.. Simdiye kadar Amerika'da caddede yuruyen insanlari gordugum tek yer :))

Michigan Lake.. Chicago bu golun kiyisinda.. Aslinda gol ama en az ortalama bir deniz kadar buyuk..

Baska, baskaa... Ay nasil unuttum! Aynen Turk usulu, onden kapakli bir camasir makinesi aldim dunyanin parasini verip.. Simdi Turkiye'de olanlar anlamaz ne demek istedigimi daha dogrusu bunu neden buraya bile yazma ihtiyaci hissettigimi ama Amerika'da yasayanlar anlar beni ! Kocaman, icine Yusufu atsam yikayabilecek bir makina :)) Yorganimi bile yikiyor rahatlikla.. Buradaki ustten doldurmali, merdaneli uyduruk makinelere gore pahaliydi biraz ama mecburdum.. Butun sitenin kullandigi, su filmlerdeki para atinca calisan ortak makinelerde yikayamazdim inanin ki caaaanim camasirlarimi.. Kurutucu almayarak aradaki farki kapattim :)) IKEA'dan bir kurutma teli aldim, ohhh mis gibi Turk evi oldu buradaki evim de :))

Bir de minicik bir kose takimi (L koltuk) aldik salona.. Kirmizi !!

Allah'a o kadar sukrediyorum ki bazen denk getirdigi nimetler icin.. Ufacik bir ilanda gordugum bir takimi aldim, kampanyanin son gununun o gun oldugunu bilmeden ve tam yari fiyatina.. Kimse inanmadi aldigim fiyata.. Daha gelmedi ama gelince cok sirin olacak insaallah evim kirmizi kirmizi :)) Turkiye'den getirdigim ve sominenin ustune dizdigim renk renk kelebeklerim ve yine -evin neredeyse butun kucuk, sirin ve gerekli esyalari gibi- IKEA'dan aldigim kirmizi saatim ve cercevelerimle sabirsizlikla o gunu bekliyoruz :))

Yusufcuga gelirsek.. Onun bir odasi yok henuz.. Aslinda var da yatagi ve mobilyalari yok yani :)) Yatakodasinda, bizim yanimizda IKEA'dan alinma -ay ben galiba sadece bir kismini degil butun evi IKEA'dan almisim :P- kocaman bir oyun cadirinda uyuyor.. Tamamen kendi tercihi.. Asla bir oda istemiyormus.. Herzaman cadirinda ve (vurgu noktasi burasi :P) bizim odamizda yatmak istiyormus.. Fena fikir de degil aslinda.. 10 dolara isi halletmis oluruz :P O odayi da oturma odasi yapabilirim gonul rahatligiyla..

Odalardan bahsetmisken.. Buraya gore cok siradisi plani olan bir "apartment"da oturuyorum ben.. ( Yine mi? diyenleri duydum :P ) Mutfagim ayri, aynen Turk evlerindeki gibi ayri bir oda yani.. Kendi sitemden baska hicbir yerde gormedim bu plani.. Amerikan evlerinde mutfaklar hep acik oluyor.. Sadece aradaki yuksek bir tezgahla ayriliyor salondan.. Bu bircok yonden hic iyi degil benim icin.. Sukurler olsun ki bu konuda da cok sansliydim o karmakarisik ev tutma asamasinda.. Allah bu evi hemen cikardi karsimiza.. Boyle birsey oldugunu bilmedigim icin aramayacaktim bile belki ama baktigim ikinci ev buydu ve digerlerine de baktiktan sonra hemen donup burayi kiraladik zaten.. Buradaki Turk Kultur Merkezine yakin olmasi da diger guzel yonu isin.. Kisacasi, seviyorum evimi :))

Austin Havaalaninda..

Sonraaa.. Su "sanki bir filmin icinde yasiyor" gibi olma durumu da bitmedi hala.. Ozellikle sabahlarti sari sari, kocaman okul otobusleri surekli heryerdeler.. Sanki birisinin icinden Forrest Gump iniverecek gibi geliyor bana her sabah.. Derslerde kendimi Ron Clark Story'de ya da Dangerous Minds'ta, alisveris vb. yerlerde de simdiye kadar izledigim onlarca sahnenin icinde buluyorum.. Bu haftasonu mesela, bir arkadasla alisverise giderken yolda bir arabanin benzini bitti onumuzde.. Icindeki adam inip ittirmeye basladi yavas yavas.. Sabahti ve adamin uzerinde mavi ekoseli pijamasi, fanilasi ve bir de bunlarin uzerinde bordo bornozu vardi.. Kombinasyonunu da kocaman hasir bir Meksika sapkasiyla tamamlamisti :)) Bir de bize bir "Adios" yolladi sapkasiyla onun gecmesini bekledigimiz icin :)) Tam fotograflitki vallahi ama burada cok tehlikeli oyle birinin fotografini falan cekmek sormadan.. Elim makineye gitti gitti geldi :P Ama cekmedim tabii ki.. Ne de olsa defalarca ama defalarca parmak izi verdik birsuru kuruma.. Kac tane fotografimiz cekildi, hemen numaralar aldik kimligimizi kanitlamak icin bu paranoya dolu ulkede !!

Austin downtown, sehir merkezi.. Bize oldukca uzak..

Burasi da Mount Bonnell.. Cogunlugu duzluklerden olusan bu eyalette, hatiri sayilir yuksek(!) yerlerden biri.. Benim dag meraklisi kocam pek bozuluyor bu ise.. Goruldugu gibi sehrimizin icinden bir nehir geciyor :P Colaroda Nehri burasi..

Neyse, anlasilan ozlemisim yazmayi ama vakit kalmadi yine.. Ogrenciler gelir birazdan folklor icin.. Gideyim ben buyuk kafeteryaya.. Eve internet alirsak yazmak cok kolaylasacak aslinda ama firsat olmadi ki bir turlu.. Haftasonu da genelde dolu oldugumuzdan -cumartesileri gonullu ek dersler, pazarlari tum gun dil kursu var hem Ozan'in hem benim- basvurmaya vakit yok!! Simdilik okulun verdigi bilgisayarlarla sadece okulla ilgili internet gerektirmeyen bazi word ve excel isleri yapiyoruz evde :))

Ama neyse ki bu kampuste internet var ve Blogger serbest.. Ilk iki hafta calistigim kampuste o da yasakti okul sisteminde.. Burada en azindan bloga girebilirim arada, birisi farkedene kadar :))

Hoscakalin simidilik..

Yine ugrarim..

2010-01-05T16:30:00.000+02:00

Okulda ilk gunum bugun..
Heyecandan olmedim ve cok da guzel gecti :))
Ogrencilerden birisi 18 yasinda oldugumu sandigini soyledi ki onu kesin gecirecegim Turkceden :P

Yusufcugun da ilk okul gunu ayni zamanda.. Uzak ama icimize sinen bir Montessori okuluna kaydettirdik onu.. Henuz gelmedi, gunu nasil gecti bilmiyorum ama insaallah sever ve alisir okuluna..

Gerci ogretmeni "cukatala" rengi oldugu icin sabah yapisti etegime orada kalmamak icin ama sonra oyuncak ve arkadaslar cazip geldi tabi.. Allahim, insaallah yolunda gider hersey.. Ingilizce bilmedigi icin tedirginim, aslinda gecen seneden aliskin kres ortamina ama burada derdini anlatamayacak bir sure, bu beni geriyor :((

Hayata hala cok karmasik ve garip.. Eve tasindik ama hala duzen kuramadim kendime.. Evin bile sadece bir kismini temizleyebildim.. Su anda esya olarak sadece bir yatak ve mutfak masamiz var :)) Yasamaya yetiyor :)) Digerlerini zamanla alacagiz insaallah maaslar geldikce :))

Hayat cok erken basliyor burada.. Beste kalkinca ancak yetisebilecegim kadar erken.. 7:30'da okulda olmam gerekiyor ve oncesinde de Yusufcugun okula birakilmasi.. Tabii ondan once de ucumuzun yaninda goturecegi ogle yemeklerinin hazirlanmis ve paketlenmis olmasi.. Aslinda Musluman bir Turk olarak burada yasamanin cok buyuk zorluklari var.. Ihtiyac aninda herhangi birsey yiyememek, surekli gun icindeki ogunleri planlamak biraz zor acikcasi.. Nerede o Turkiye'deki "Aman canim, surada bir yere oturur yeriz.." gunleri, ahhh...

Yine de yavas yavas herseyin hallolmasi guzel..
Ehliyet almak icin sinava hazirlaniyorum su anda.. Arabami ve bilgisayarimi da alirsam hersey daha da kolay olacak.. Yaklasik 3000 dolara gayet guzel, is gorecek bir araba alinabiliyor burada.. Sonra sanirim sadece "gercekten alismak" kalacak geriye..

Dua eden herkese cok tesekkurler ve kocaman opucukler :))
Sizi seviyorum, taa buralardan kocaman opuyorum..
Hoscakalin..

2010-01-01T00:12:00.000+02:00

Hey millet, yeni bir kita buldum, adi Amerika :P

Yeni yilin ilk gunu' yeni bir ulkeden, yeni bir yazi yazmak istedim ama biliyorum, Turkiye'de coktan sabah oldu bile.. Biz sekiz saat geriden geliyoruz malum :P Su anda cilgin Amerikan kisilikler havai fisekler esliginde cosuyorlar disarda.. Minik patlamalar var cevrede :)) Her yer isil isil..

Nereden baslasam anlatmaya bilmiyorum.. Kimse kolay olacak dememisti ama kimse bu kadar zor olacagini da soylememisti aslinda..

Cumartesi gunu ucaga binip de 13 saat kadar uctuktan sonra olabilecek en kotu sey once havaalaninda 1,5+2,5 saatten toplam 4 saat sira beklemek sonra da bizi Austin'e goturecek ucagin iptal olmasiydi ki ikisi de oldu !!

Chicago aktarmaliydi ucus ve kar firtinasi yuzunden yaklasik 300 ucus iptal edilmis.. Tam yilbasi oncesi oldugu icin zaten kalabalik olan havaalani iptaller yuzunden adim atacak kose kalmamis haldeydi ve sadece yeni bileti alabilmek icin dedigim gibi dort saate yakin sira bekledik.. Iki gunluk uykusuzlugun ustune bir de moral bozukluguyla ayakta duracak halim kalmamisti en sonunda..

Yusufcuk bu surecte zaten perisan oldu :(( En son cigira cigira ust uste yigdigimiz valizlerin ustunde uyuyakaldi ve o gunun gece saat ucune kadar hic uyanmadan uyudu!! Aslinda uyuyan tek o degildi.. Insanlar esyalarinin, banklarinin uzerinde yan yana uyuyordu o kalabalikta.. Hava inanilmaz soguktu ve ben de cozum olarak Turkiye'den goturdugum uyku setini acip onun icine sardim Yusufcugu :))

Neyse.. Havaalanindaki parali telefonlardan guc bela Ozan'in bir arkadasina ulastik ve alti saatin sonunda nihayet bir otele yerlesmistik.. Ama ben bu aradaki sureci cok iyi hatirlamiyorum cunku gozum acikti ama aslinda yemin ederim uyuyordum!! Bunyem resmen iflas etti o gece..

Sonraki uc gunu Chicago'da gecirdik.. Boylece sehri iyice gorme firsatimiz da oldu.. Downtown'i cok ama cok begendim.. Turkiye'ye benzettigim tek yer orasi oldu cevrede gordugum alisveris yapan sinirli sayida insan sebeiyle.. Cunku kocaman ama insansiz sehirler ulkesi burasi.. Artik bana bile garip geliyor disarda insan gorunce cunku normalde kimse yok!!

Ozan'in arkadasi sagolsun elinden geldigince gezdirdi bizi.. Karlar altinda, Noel oncesi suslenmis evleriyle Chicago harikaydi ama sadece sicak biryerlerde bulunuyorsan.. Eksi derecelerle bizi karsilayan Chicago'dan ayrilip da guneye, bahar gibi Austin'e gelince pek mutlu olduk :)) Fotograf da cektim arada -ilk soku atlattikca- ama kendi bilgisayarim olunca yuklerim artik, su anda bir arkadasin laptopuyla yaziyorum..

Uc gundur de yasayacagimiz sehirde, Austindeyiz.. Bu sefer de benim bir arkadasimin evinde kaliyoruz.. Oldukca sirin ve sakin bir yer.. Hava bu ayda bile bahar gibi.. Simdilik cok yabanci ve biraz da tedirgin edici gelse de burayi zamanla sevecegime inaniyorum..

Gunlerdir kendimi izledigim onlarca Amerikan filminden birinde gibi hissediyorum.. Sanki ben yasamiyorum da izliyorum bu olanlari.. Hala tam olarak algilayabilmis degilim olan biteni..

Yusufcuk da bi garip.. Olayi cozemedi hala.. "Ameyika buyasi mi?" diye sorup duruyor :)) Kendisine yaklasip pek bi sirin oldugunu soyleyen tum Amerikanlardan kacip arkama saklaniyor ama Turkce konusan herkese yaklasip konusuyor :))

Allahtan ki bize yardimci olan Turkler var burada.. Yoksa bu kocaman bilinmezligin ve tedirginligin icinde kaybolup gidebilridim ben!!

Austin'e gelisimizde biraz macerali oldu cunku.. Ucus zaten korkunctu, ucaktan inen herkes istisnasiz ne kadar sallayan bir ucus oldugundan bahsediyordu ama beni esas sallayan havaalanina inip de valizlerin gelmedigini ogrendigim an oldu!! Bir problem olmus, bir sonraki ucaga vermisler.. Aksam kaldiginiz yere getiririz dediler ama aksam daha da kotuydu haberler.. Valizlerimizden birisi kaybolmustu!!

Ben kendi icimde, ne Ozan'a ne de evsahibine caktirmadigim bir sinir krizi gecirdim ama bu valizi geri getirmedi tabii :P Ertesi gun tekrar aradilar ve bir gorevli bana durumu anlatti, bes valizin ellerinde oldugunu, altincinin hangi ucaga verildigini bilmediklerini ve bulmaya calistiklarini ama teyit icin bana tum valizlerin icinde ne oldugunu tek tek belirtmem gerektigini soyledi.. Kadina dakikalarca valizlerin icinde ne olup ne bittigini anlatmaya calistim!! Bir yandan da kendimle konustum o arada, kaybolan valiz hangisi olsa en az uzulurum acaba diye ama karar veremedim :P Hangisinin kayip oldugu da belli degildi cunku..

Neyse ki dun aksam alti valizimiz de sag salim ve birarada elimize ulasti.. Icinde hasar var mi bilmiyorum, acmadim hicbirini toparlayamam tekrar diye ama geldiler ya ona da sukur!!

Dun evimizi de tuttuk tavsiye edilen bir siteden.. Orada yasayan baska Turkler de var, bu benim icin cok onemliydi zaten.. Insaallah memnun kaliriz.. Kucuk ama oldukca sirin bir ev, Allah huzurla oturmayi nasip etsin insaallah.. Bugun de calisacagimiz okullara gittik tanismaya ve Yusufcuga birkac okul onerisi aldik.. Ya bir bakici ayarlayacagiz ya da buradaki Montessori okullarindan birisine vermeyi dusunuyorum..

Tum gun alisverisle gecti bugun, yarin da oyle olacak galiba.. Oncelikle bir araba almamiz gerektiginden -burada arabasiz hayat diye birsey yok cunku, araban yoksa hicbir seyin yok, evden adim atamiyorsun disari, bir limon almaya kalksan en yakin yer kilometreyle basliyor olculmeye cunku- buyuk esyalari almaya hic girismedik ama mutfak esyasi ve birkac ivir zivir illa lazim iste.. Yeniden ev duzuyoruz yavas yavas.. Ozan'a da dedim gecen gun, yeniden evleniyormus gibi hissediyorum kendimi :P

Cumartesi anahtari teslim alip eve tasinacagiz.. Pazartesi de okul basliyor..
Bakalim bizi burada nasil bir hayat bekliyor?

Firsat bulursam yine yazarim ara ara..
Siz dua etmeye devam edin.. En cok da Yusufcugum icin.. O iyi ve guvende olursa ben kat kat iyi olurum cunku.. O mutlu olmazsa ben calisamam cunku.. Insaallah hayirla ve kolaylikla yoluna koyariz isleri..

Hoscakalin, kendinize iyi bakin..

2009-12-26T01:03:00.003+02:00

Biz bu elden gider olduk
Kalanlara selam olsun..
Bizim için hayır dua
Kılanlara, selam olsun..

Mahzun Kuaybe söyler sözün,
Yaş doldurmuş iki gözün,
Bizi bilmeyen ne bilsin,
Bilenlere selam olsun..

( Yunus Emre'den, bozulmuş haliyle..)

Türkiye'de son gece..
Herzamakinden kısa, uykusuz ve mahzun..

Yol uzun malum, gidip de dönmemek, gelip de görmemek de var..
Hepiniz hakkınız helal edin olur mu?

Sizi seviyorum.. En kısa zamanda yeniden haberleşebilmek ümidiyle..
Hoşçakalın.. Dua beklediğimizi unutmayın..

2009-12-24T02:56:00.002+02:00

Türkiye'de son üç günüm..

Çok ama çok ağlamaklı/duygusal/depresif/agresifim..

Kelimelere dökemeyecek kadar hüzünlüyüm..

Sevdiğim, sevmediğim..
Değer verdiğim, vermediğim..
Kıymetini bildiğim, bilemediğim ne varsa, kim varsa geride kalıyor tek tek..

Ben neye "evet" demişim, yeni yeni anlıyorum daha !!

Aslında anlatacak ne çok şey var ama anlatacak hâl yok bende..
Gece gece, bir iç dökme sadece bu.. Ara ara ıslanan gözlerini nasıl saklamaya çalışıyorsa benden annem, ben de bunları saklıyorum ondan dudaklarımı ısıra ısıra..

Şimdiden gurbet.. Ahh gurbet !!

2009-12-10T02:05:00.000+02:00

Hani insan tam kaybedecekken anlarmış ya birşeyin kıymetini ve o şey belki olduğundan bile daha değerli gelirmiş ya ona, işte aynen o durumdayım.. Yarın sabah teslim ediyoruz bilgisayarı ve benim şu anda deliler gibi yazasım var !!

Ankara'da son üç günümüz.. Cumartesi taşınıyoruz inşaallah.. Nakliyeyi ayarladık.. En geç 25 Aralık da uçuş tarihimiz, bilet de yarın kesinleşecek inşaallah..

Önce köye, oradan İzmir'e ve sonra da İstanbul'a.. İstediğim kadar uzun kalamayacağım annemlerle ama buna da şükür.. İnşaallah en kısa ve hayırlı zamanda, güzel sebeplerle Türkiye'ye gelmek nasip olur.. Bu yaz zor ama Allahtan ümit kesilmez..

Seyhan'ın aşağıdaki yazıya yaptığı yorumdan aldığım cesaretle annemin hediyesi olan fincanı ve arkasında görünen ve benim için çok özel olan saati götürmeye karar verdim.. İnşaallah kırılmazlar.. Yarın hazırlayacağım son büyük valizin en ortasına yerleştireceğim itinayla :))

( Ozan ve ben :P )

Bir de bu şirinlikleri götüreceğim.. Bunları da annemle barber almıştık bir fuardan..

Yusufcuk yumurtasını bunlarla yemeye bayılıyor.. Ona da Türkiye'yi sürekli hatırlatan birşeyler olsun istiyorum.. Kitaplarının da bazılarını alacağım zaten.. Küçük oyuncakları da sırt çantasına doldurduk mu tamamdır :))

.....................

Büyüklerin deyimiyle, "Allah kimseyi gördüğü günden geri koymasın.." Bayrama giderken, bulaşık makinemi ve mikrodalga fırınımı İstanbul'a götürdüm, anneme.. ( Diğer beyaz eşyalarımı da kayınvalideme vereceğim zaten.. Beyaz eşyalar durmuyor çünkü, kullanılmazsa oksitlenip bozuluyor bir süre sonra, daha önce tecrübe ettim, oradan biliyorum.. ) O günden beri evde birşey yenecek diye ödüm kopuyor :P Bulaşık yıkamayı unutmuşum resmen ! Zaten sevmezdim, bu kadar uzun bir aradan sonra hiç istemiyor canım.. Neyse ki iki üç gün kaldı şunun şurasında :))

( Ay kayınvalidem duymasın :P Kendisi bulaşık makinesinin icadına bile karşı bir hatundur.. Bulaşığı elde yıkamayan kadın, kadın değildir ona göre!! Ben alınca pek bir direndi başta, hatta makine dururken elinde yıkadı doğuma geldiğinde bütün bulaşıkları ama şimdi en azından alıştı biraz.. Ay gece gece niye dedikodu yaptıysam ben şimdi :P )

Ne diyordum? Haa, gördüğünden geri kalmamak.. İnşaallah Amerika'da da çamaşır ve bulaşık makinesi olan bir evim olur yoksa gerçekten ne yaparım bilmiyorum.. Orada yaşayıp yazanlardan biliyorum, çok zor bir durum.. Evler lüks, herşey var ama çamaşır makinesi yok !! Ay ne biçim anlayış yaa..

.....................

Son olarak birkaç sorum var tecrübeli arkadaşlara valizlerle ilgili..

Uçakta el bagajında ne taşımaya izin veriyorlar? Yani kastettiğim, mesela bakliyat, baharat ya da salça gibi şeyler koyabilir miyim? Ya da sarma yaprağı veya pekmez :))

Sonraaa.. Krem, parfüm gibi şeyleri el bagajına ya da çantama mı almam gerekiyor yoksa uçağa vereceğim valize mi? Birinde yasakmış ama hangisi bilmiyorum..

Ve son olarak da.. Valiz en fazla kaç kilo olabiliyor? Kilo sınırını aşarsa ne kadar ödeniyor kilo başına? Bilgisi olan var mı?

Hoşçakalın cicikler..

Yolculuk öncesi yeniden görüşürüz inşaallah..

2009-12-08T23:12:00.001+02:00

Ozan da aldı vizesini çok şükür.. Ciddi ciddi sonuna geldik bu işin be günlük !!

Aslında yarın da kalan iki dişini aldıracaktı ama cerrah bir konferansa katılmış galiba, hastanede olmayacakmış bir süre.. Zamanın bizim için herşeyden daha önemli olduğu şu dönemde hiç olmadı ama bu.. Zaten pek niyetliydi aldırmaya (!) vazgeçmesi hiç de zor olmadı yani :P

Evi hemen taşıyoruz inşaallah.. Hatta Ozan'a kalsa yarın taşıyoruz ama ben toparlanamam ki iki günden önce.. Dünya kadar ayrıntı var daha halledilmesi gereken..

Bu arada not düşeyim buraya da, en zoru kitaplarımı toplamak oldu benim için.. Ve elemek, istemesem de.. Benimle gelecek olan birkaç şanslı hariç hepsi kolilerde bekleyecek beni kimbilir ne zamana kadar :((

Ve bir de ufak tefek ama herbiri bir hatıra taşıyan minik eşyalarım çok zorladı beni.. Annemin aldığı bir fincan mesela.. Kahvemi, sıcak çikolatamı hep onda içerdim ben.. Biliyorum, onu arayacak elim rafta her kahve içişte.. Hani kırılmayacağını bilsem götüreceğim :(( Sonra mesela bazı kalemlerim, minik süslerim ve tahta çiçeklerim, kalın diye elediğim kazaklar ve hırkalar.. Bavula attığım birkaç miniş haricinde hepsi geride kalacaklar.. Pöhüüü..

Bazı eşyalarıma bu kadar bağlı olduğumu bilmiyordum.. Sanırım ayrılma ihtimaliniz olmadan siz de bilemezsiniz..

********

Aklıma gelmişken işimizle ilgili ayrıntıları da yazayım kısaca.. Sonra fırsat olmayacak çünkü.. Ozan istifasını verdiği için yarın ya da öbür gün araba, bilgisayar ve interneti teslim edecek şirkete.. Yani sayın okur, bir süre yazamayacağım maalesef.. Yorumları ve mailleri de İstanbul'a gittikten sonra cevaplayabilirim ancak sanırım..

Ben birkaç kere bahsetmiştim burada da, üniversiteden bir arkadaşım var Amerika'da.. Beş senedir orada yaşıyor ve çalışıyor.. O bana daha önce de bahsetmişti orada Türkçe öğretmenliği yapabileceğimden ama ben Ozan henüz okulunu bitirmediği için hiç bulaşmamıştım meseleye.. Geçen sene -yani Ozan son sınıftayken- tekrar Türkiye'ye geldi arkadaşım ve tekrar konuştuk bu meseleyi.. Benim aklıma yattı.. Özellikle o dönem bazı yayınevleriyle -hem ödemeyle ilgili hem de mesaiyle ilgili- sorunlar yaşayıp da çalışmayı tamamen bıraktığım için çok yattı :))

Amerika'da bazı okullarda seçmeli Türkçe dersleri var.. -Türk Koleji değil, normal Amerikan devlet okulu bunlar, hükümete bağlı- Ben de bu okullardan birine başvuru yaptım ve kabul ettiler.. Vize için başvurdum.. Gerisini de biliyorsunuz zaten.. Bir seneye yakın bekledim ve sonra Ozan da başvurdu mezun olunca.. Şu anda şükürler olsun, ikimizin de vizesi hazır.. Sadece buradaki işleri halledip Amerika'da 4 Ocak'ta başlayacak olan ikinci dönem derslerine yetişmek kaldı..

Amerikalı öğrencilere Türkçe öğreteceğim yani, işin özeti bu..

Başka sorusu olan ?

********

Ben şimdi kaçayım, biraz daha toparlanayım.. .. Aşağıda bir yazı daha var zaten, ikisini ard arda ekledim.. Dediğim gibi, fırsat olursa yazarım ama yazamazsam bilin ki ben artık bilgisayarı ve interneti olmayan zavallı bir bloggerım :P Krize girip de bir internet kafeye dalmazsam öncesinde, İstanbul'a gittiğimde görüşürüz..

Kendinizi ve etrafınızdakileri sevin, sevindirin..

İsteyen beni de sevindirebilir tabii :P

Ve en önemlisi de dua beklediğimi unutmayın.. Her konuda kolaylık diliyorum Allahtan, dualarınızla bana yardımcı olun olur mu?

Ses veren-vermeyen bütün okuyucularım, sizi seviyorum ..

Hoşçakalın..

2009-12-08T23:01:00.003+02:00

"Yusufcuktan Seçmeler" ve Yusufcuk'ta aşk kavramı" demiştim ya hani, buyrun efendim..

- Rüyalarını anlatıyor bu ara bana Yusufcuk sabahları kalktığında..
(Rüya ve gerçeği ayırt etmesine de bayılıyorum bu arada.. "Uyuyken göyünenler yüya"ymış :))

Örnek :
"Yüyamda lolipop ağacı göydüm.."
"Yüyamda gemi göydüm, süsleyin üstünde yüzüyodu.."

- Bizim ev tam bir mimarlık-mühendislik harikası, daha önce bahsetmiştim :P Yatakodamız yan dairenin mutfağına bitişik ve bu durum ne gece ne gündüz rahat bir uyku uyutmuyor insana!! Yan komşum vardiyalı çalışan bir çift, karı koca güvenlik görevlisi.. Bir de bebekleri var.. Evin ne gecesi var ne gündüzü, sürekli faaliyetteler :)) Su şıkırtısı, bardak tıkırtısı, tencere tava katırtısı ne ararsanız var günün her saati :P Ay çok zor inanın! Özellikle de benimki gibi en ufak çıtırtıyı sensörleriyle anında algılayan bir bebeniz varsa, vay halinize -yani vay halime- !!

Geçen sabah yandan gelen "kıt kıt kıt" benzeri ritmik bir sesle uyandık Yusufcukla.. Yatağın içinde doğruldu ve sesleri dinledi bir süre.. Sonra "Anne bu ney sesi?" diye sordu bana.. Ben de kahvaltı hazırladıklarını, onun sesi olduğunu söyledim.. Ne dese beğenirsiniz?

"Çekiçle mi hazıylıyoylay kahvaytıyı?"

Gerçekten de aynen çekiçle birşeyi çakarken çıkan ses gibiydi gelen ses.. Belki de sarmısak dövüyordu kadın ne biliyim :P

- Son günlerin son bombası:
"Yeniden bebek olmak istiyoyum ben.. Yine emcem !"

Ay tabii, başka bi emriniz ?

İki sene sana yetmedi galiba Yusufcuk bey ama bana yetti de arttı bile !!

- Kokulara çok duyarlıyız!!

" Mis gibi bişey kokuyoy anne, makayna mı kokuyoy?"

" Ay bu otopayk da çok esgos kokuyoy !" ( Egsoz dedi, anladınız siz )

" Boya kokuyoy buyası ama güzel kokuyoy boya, seveyim ben.."

- Arada da sevecenliğimiz de tutuyor..
"İçimde annemin sevgisi vay, babamınki vay, kaydeşiminki vay, (hangi kardeş diye sormak istiyorum hemen :P) teyzeminki vay, (hangi teyze, yok ki teyzemiz.. belki de blog teyzeleridir :P) kayınvalideminki (buna da sadece ünlem koymak istiyorum !! ) vay.. Hepsi buyda, kalbimin içinde.."

......................

Aşk konusuna gelirseeeeekkkk....

Bu biraz karmaşık.. Bu aralar Yusufcuğun dilinde sürekli bir "ask" lafı var.. Bana "Senin askın kiiiiiiğğğmmm?" diye soruyor, ben de "Biliyorsun sen kim olduğunu.." deyince, "Hii, babitim.." diyor hemen :)) ( Babit=baba bu arada :P )

Ona göre babasıyla sarılmamız, şakalaşmamız, yan yana oturmamız bile "ask yap.mak" !!

Olayı şöyle özetliyor: Biz ask olmusuz, ben gelin olmuşum, sonra o benim kaynımdaymış, sonya da doktoylay onu almış :)) Farklı zamanlarda anlattığım şeyleri böyle birleştirdi kafasında..

Televizyonda ya da afişlerde falan gördüğü süslü, özellikle de rujlu kadınların genel adı da "ask" !! Olayı çözmüş çocuk :P

Bayramda televizyonda bir program vardı, sunucu kadın ve erkek konuk oturmuş konuşuyorlar.. Beni çekti televizyonun önüne, diyor ki "Anne bak, ask aska otuyuyoylay.."

:))

Bir de "du.dakla.şma" meselesi var ki onu hiç sormayın !! Anladınız siz onu..

Biz normalde evde çok dikkat ediyoruz Yusuf'a televizyonda falan uygunsuz bir sahne seyrettirmemeye ama herkes aynı özeni göstermiyor maalesef.. Bir yerde uygun olmayan bir sahne gördü ve o günden beri onun adı dudaklasma !! Yanaktan öpmeye de yanaklaşma diyor kendisi :P

Ve kural, sadece asklar dudaklasırmıs !!

Allahım!

Cinsel kimliğinin bu yaşta gelişmeye başladığını biliyorum ve onu yanlış bir bilgi ya da duyguya yönlendirecek açıklama ya da tavırlardan kaçınıyorum ama açıkcası tam olarak ne yapmam gerektiğini de bilmiyorum.. Bugünlerde de bu konuda okumaya yoğunlaşmam lazım ama fırsat da yok ki !!

Hadi size bol "ask"lı günler bakalım..
Varsa bilgisi, önerisi, açıklaması olan, yorum kısmına alalım :))

2009-12-06T20:49:00.002+02:00

Bir haftaya uzattığımız bayram tatilinin ardından yine Ankara'dayız..

Ama galiba bu, Ankara'da son haftamız.. Babamız Salı günü vize mülakatını geçer ve Çarşamba günü de kalan iki yirmilik dişini aldırırsa, ayaklanır ayaklanmaz evi taşıyoruz inşaallah.. Ondan sonra da önce köydekilerle vedalaşma, sonra İzmir ziyareti ve en son da annemlerle son İstanbul keyfi.. Şimdilik gidişimiz Aralığın son haftası olarak görünüyor.. Yeni yıla yeni bir ülkede gireceğiz galiba bu sene..

Gelelim tatil ayrıntılarına..

Bu fotoğraf, bayram tatilinin en eğlenceli anlarından birini hatırlatacak bana..

Yusufcuğu pazarda oyalamak için aldığım ama kısa bir süre sonra patlattığı "Spayyıy men" annemin ellerinde operasyondan geçmekte..

Annem, ağlama sesiyle pazarı çınlatan Yusufcuğu "Evde ameliyat edicem ben onu, üzülme sen.." diye susturdu !!
İnanmadım ama resmen ameliyat etti balonu :P İçine gazete doldurup kenarlarını dikti !! Yusufcuk da heyecanla ameliyattaki hastasının başını bekledi :))

Sonuç: Spayyıymen bir süre "O eski haaağğğğlimdeennn eser yok şimdiiiiii.." modunda dolandı ortalıkta sonra da bütün dikişleri patladı Yusufcuğun elinde oradan oraya atılmaktan !!

Yusufcuk oyalandı ve mutlu oldu ya, daha ne isterim :))

Gelelim pazar maceramıza.. İki gün üst üste pazar gezmekten -ki ilk gün abartısız dört saat dolaşmışız !- o akşam bacaklarımın ağrısından duramadım.. Hani olur ya, insan çok yorulunca böyle su akar gibi bir his olur bacaklarında, işte o hisle kıvrandım yatakta :P

Ama bunlar için değmez mi?

İkisi anne hediyesi bu ciciklerin.. En alttaki kemanlı-notalı da uğruna o kadar saat dolaştığım, bulana kadar pes etmediğim eşarp :))

Özellikle bu trençkotlu olana Victora'nın sayfasında gördüğümde bayılmıştım zaten.. Ama benim tercihim herzamanki gibi pembe olandı :)) Kırmızısı olsa onu da alabilirdim :P

( Trençkot demişken.. Bugün bu, bu, bu ve bu trençkotu buldum linkten linke gezerken.. Özellikle buna ve buna bayıldım.. Demek ki böyle şeyler alabileceğim Amerika'da.. Oleyyyyy.. )

Ayrıca çok güzel gömlekler, bir tunik ve iki de etek aldım ki kimse inanmaz pazardan aldığıma.. Zaten normalde de pazardan alıyorum bazı kıyafetlerimi ama kimse inanmıyor !! İstanbul'un pazarları bambaşka.. Abonesi olduğum birkaç amca var :)) Ünlü markaların seri sonlarını getiriyorlar etiketlerini kesip.. Ben de belki onda bir fiyatına alıyorum aynı şeyi, fena mı?

....................

Yusufcuk bayramı "zırvana"ya ulaşmış bir şekilde geçirdi.. Eve döndük, hala tam olarak kendine gelebilmiş değil !! Şımarıklık yaşla artan birşey, buna kanaat getirdim :P

Özellikle trafikte olduğumuz iki gün, arabada sıkılmanın da olayı abartmasıyla bana çok zor anlar yaşattı.. Bir yandan bize bağırıyor, bir yandan tükürüyor, bir yandan şımarık şımarık oraya buraya atıyor kendini.. Ayy benim masum, sevecen bebeğim nereye gitti?

Benim bilmediğim bir "üç yaş sendromu" falan mı var acaba ?

Artık ne güzellikle ne de azarlamayla anlamıyor ya da yapmıyor maalesef istediklerimizi.. Öyle bir inatlaşma ve terslik dönemine girdi ki anlatamam !! Umarım bu geçici bir dönemdir ve bu agresiflik çabucak biter yoksa ikimiz de birbirimizi çok yıpratacağız, kaçış yok :((

Çok şımardığı gün annem dedi ki aradabada, "Yusuf niye böyle yapıyorsun annanecim, dur eve gidelim de çocukluğuna bir inelim senin :P " :)) Tahammülü son noktasına gelen Ozan önden atladı hemen: "Ne inmesi? Çocukluğuna indiricem ben onun indiricem, hele eve bi gidelim !! :))

Durum vahim yaa, cidden vahim !!

.....................

Hani Anadolu Feneri'ne gitmiştik ya bayramda.. Ozan köye annesinin yanına gidip de toplantı için tekrar İstanbul'a döndüğünde yine bir gezi düzenledik hemen.. Bu kez de hatırı kalmasın diye Rumeli Feneri'ne gittik..

Fenere giden yol..

Fenerin hemen yakınında, bana Lost'u hatırlatan orman :))

Ağaçlar o kadar uzundu ki başımı tamamen arkaya yatırmadan tepelerini göremedim !!

Ve bu ormanda da bulduk şu şirin orman çileklerinden..

Sanatsal çalışmalar yaptım çektiğim fotoğraflarla :P

Rumeli Feneri

Fener Kalesi

Ve kalenin ön tarafında da Karadeniz..

Sahil çok ama çok güzeldi.. Kuzey sahilleri gibi aynı, kayalık ve bembeyaz dalgalı..

Twilight'taki sahili hatırlattı bana :)) (Yedinci seferi de annemle izledim bu arada!!)

Şimdilik bu kadar.. Kalan birkaç fotoğrafı da daha sonra yüklerim artık.. Bir de "Yusufcuktan Seçmeler" ve "Yusufcuk ve aşk kavramı" !! yazısı hazırladım ama önce biriken işi gücü halletmem lazım..

Salı ve Çarşamba günü için ayrıca uğrar, dua isterim artık..

Hoşçakalın..

2009-11-30T23:32:00.001+02:00

Bu yazı, geçen yazının yorumunda kendini acındıra acındıra yalvaran Firdevs için gelsin :P

Pek severim kendisini, kıramadım aşağıdaki ilk yorumuna rağmen :P Güveç tarifini mailine istemiş aslında o ama belki tarifi almak isteyen başkaları da olur diye ben buraya yazıyorum..

İşte karşınızda, şu bizim meşhur güvecin tarifi ve püf noktaları.. Hazır Kurban bayramı yeni geçmişken, evlerde "Ne yapsak?" diye düşünülen etler de varken bu tarif işe yarar sanırım.. Hakiki tat için odun ateşi gerekse de evde de oluyor aslında.. Ben kışın evde yapıyorum zaten..

Aslında tek bir malzeme listesi yok güvecin.. En azından bizim için yok, mevsime göre değişiyor ama ben favori tarifimi yazacağım.. Genel olarak malzemeler; patates, et, soğan, sivri biber, domates , tuz ve birkaç baharat..

İlk püf noktası, güvecin tabanına bol sıvıyağ dökmek ve onu iyice kenarlara da gezdirmek.. İkincisi ise, yatay olarak çok ince doğranmış patateslerle güvecin tabanını tamemen kapatmak.. Çünkü her halükarda güvecin dibi tutuyor toprak olduğu için ama böyle yapınca yanan sadece patatesler oluyor..

Sonra başlıyoruz tabanı kaplanan güvece malzemeleri koymaya.. İri küpler halinde doğranmış patatesler ilk sırada.. Üstüne soğanlar ve sivri biberler -istenilen boyutta- doğranıyor.. Sonra sıra ete geliyor.. İster kırmızı et kullanın ister tavuk eti, ikisinin lezzeti de ayrı ayrı güzel oluyor.. Ama etlerin kemiksiz olması tavsiye edilir, yerken konforlu olsun :)) Daha sonra biraz daha patates ve en üste de doğranmış bolca domates.. Güveç bu şekilde dolacak.. Malzemeleri güvecin büyüklüğüne göre siz ayarlayacaksınız artık :))

Güvecin içiyle ilgili son aşama ise yemeğin suyunun ayarlanması.. Ben büyükçe bir kaseye su ve içine de salça koyuyorum bolca.. Sonra tuz, pul biber ve tatlı toz kırmızı biber -lezzeti çok artırıyor- son olarak da bolca kekik ekliyorum.. Biraz da sıvıyağ döküp hepsini güzelce çırpıyor ve doldurduğum güvecin üzerine gezdiriyorum..

Fotoğrafta görünen ise son püf noktası.. Vaktiniz varsa, güveç tenceresi ile kapak arasını hamurla kapatmanızı tavsiye ederim ( daha doğrusu ederiz, güveç ustası kocamla ben :P ) Vakit yoksa da mutlaka bir bez ya da en azından alüminyum folyo kaplama olabilir.. Böylece yemeğin buharı hiç dışarı kaçmaz ve yumuşacık pişer herşey..

Son aşama ise pişirme.. En küçük ocakta ve kaynadıktan sonra kısık ateşte yaklaşık üç saat kadar pişecek yemek.. Çok yanık kokunca kapatın altını :P

Sonrası mı?
Ee, afiyet olsun !!

2009-11-29T23:54:00.002+02:00

Bugünkü gri ve ıslak İstanbul'a inat, dün tam bayramlıktı hava..

Biz de tadını çıkardık Anadolu Feneri ve Anadolu Kavağı'nda.. İyi ki çıkarmışız çünkü bugün dışarıyla tek ilişkimiz, Yusufcuğun, sabah benim bir-iki dakikalık yokluğumu fırsat bilip açık yatakodası camına tırmanması ve yağmuru ellemeye çalışması oldu !! Ses kesilince koştum ve hala hatırladıkça içimi fena eden haliyle yakaladım onu.. Açık pencerede ve olabildiğince dışarı uzanmış, sevinçle "Yağmuyu ellediiiiimmmm!!" diye bağırırken !! Ayy, Allah korudu..

Yok yok, benim bu yaşlı kalbim daha fazla dayanmicek bu çocuğun atraksiyonlarına.. Bigün çat diye gidivereceğim, haberiniz olsun.. Uzun süre ses seda çıkmazsa sayfada bilin ki bi atraksiyon var ortada !!

Neyse, ne diyordum?

Anadolu Feneri..

Gördüğünüz gibi, eşarbım gezimizin deniz temasına pek uygun, çapalı çapalı :P

Bu renk, nereye gitsem beni buluyor, çıkıyor karşıma..

Ne iyi ediyor !!

Bu ev uzun süredir metrukmuş (yani terkedilmiş).. Baktım baktım içim gitti.. Sahibine buradan seslenmek istiyorum.. Kardeşim, oturmayacaksanız oturacaklar var :P Ay verin bana, bak nasıl cillop gibi yaparım ben bu evi :)) Böyle durmasın, manzarasına yazık !!

Fenere giden yolda, aniden arabayı durdurdu Ozan ve bir ağaca doğru hızla koştu.. Ben de arkasından tabii.. Meğer taa ne zaman Karadeniz' de yediği ve bana anlattığı bir meyveyi görmüş :))

Orman çileği

Başka bir adı daha varmış annemin dediğine göre, Frenk birşeyi ama ben bilmiyorum..

Ben daha önce gördüm mü bu meyveyi bilmem ama dalda tam olgunlaşmamışları da vardı ve aynı o hep gördüğümüz at kestanelerine benziyorlardı.. Dışı da dikenli gibi olduğundan sanırım Ozan göstermese yenen bir meyve olduğunu bilmez ve yemezdim..

Tadı mı?

Harikaydı.. Aynı jelibon gibiler.. Dışı hafif pütürlü gibi ve sert, içi yumuşak ve tatlı.. Anadolu Feneri'ne gidenler yol kenarındaki ağaçları boşaltsınlar hemen :)) Valla adamın biri minik bardaklara doldurmuş, 2TL'ye satıyordu meydanda !

( Ay Firdevs yine öldürcek beni :P Ama napiim, vardır bacım orada da dağlarda, arasın bulsun kocan :P )

Bu kadar şirin birşey bulmuşken, dünya kadar da fotoğraf çektim tabii :))

Ama korkmayın hepsini eklemedim..

Jelibonun elinde jelibon :))

Orman çileğinin arka planı Anadolu Kavağı... Fenere çok yakın.. Marmara Denizi'nin Karadeniz'e açıldığı yer.. Yani Anadolu Yakasının en ucu..

Aşağıdaki fotoğraf da esas hali :))

Bu kadar şimdilik.. Orman çilekleri sağolsun, bugünü de kurtardık :P

Ben Ayşe Şule ablanın dediği gibi, "stoklama" yapmakla geçiriyorum bu bayramı.. Kavurma, çikolata, anne sevgisi, baba ilgisi, kardeş bıdı bıdısı, İstanbul havası, arkadaş sofrası, biraz kıyafet biraz da lokum :)) Hepsini ama hepsini çok özleyeceğimi biliyorum..

Hoşçakalın şimdilik.. Dönüşte görüşürüz..

2009-11-27T12:07:00.004+02:00

Herkese

bol kavurmalı,

çikolatalı,

gülücüklü-kahkahalı

güzel bayramlar..

İsteyen "çikotala"mızdan üç-beş tane alabilir, sizin için aldık :))

2009-11-24T21:52:00.003+02:00

Tam da Öğretmenler Günü'nde, öğretmenlik yapacağım ülkenin vizesini almak nasip oldu..

Hamdolsun, şükrolsun..

Artık benim de Öğretmenler Günüm kutlu olsun..

Gün bitmeden hediyeleri aliim :P

( Ayrıntılar biraz gecikecek galiba.. Eve daha yeni girdik sayılır.. Yuısufcuğumu yatırmam lazım.. Nereye gidiyorum, ne yapacağım vs. hepsini anlatacağım ama.. Vakit lazım vakiiittttt !! )

( Dua eden herkese teşekkürler, hissetmedim sanmayın, hepsi yanımdaydı, çepeçevre sarmıştı beni.. )

2009-11-23T19:34:00.002+02:00

Pasaportum, online formum, nüfus cüzdanım, ıvırım zıvırım, vesairemmm.. Hepsi yanımda olmalı, hepsini götürmeliyim yarın sabahki vize mülakatı için konsolosluğa..

Ama en çok da..

Dualarınızı götürmeliyim..

Hayırla ve kolaylıkla vizemi onaylatmam için bana dualarınızı yoldaş edersiniz di mi?
Hepsini bekliyor olacağım..

2009-11-21T19:50:00.003+02:00

Babasının acılarını dindirmeye çalışan merhametli kuzucuk :))

- Babammm, Allah şifalay veysin.. Disci niye böyle yapti ki seni ? Duy babam, (dur demek istiyor :P ), ben sana kitap okiyim biyas, ağyısı geçsin.. Biy vaymış biy yokmuşş... vs. vs..

Az sonra..

-Duy baba, şimdi de oyuncak yapiim sana.. Legodan düybün yapiim mi? İstey misin?

( Konuşamayan baba kafa sallar ! )

İki dakika sonra legodan dürbün hazırdır hasta babanın yatağının başucunda.. ( Yapımı çok basit: Bir uzun sekizli legonun iki ucuna, küçük dörtlü kare legolardan takılır ve ortaya çıkan patlak gözlü bir kurbağa suratına benzeyen nesne dürbün diye babaya yutturulur :P )

Biraz daha sonra..

- Duy babam.. Öpiiimm de geçsin, duy seviiimm..

( Ve bu aşama son aşama olur merhamet gösterisinde !! Dikişli yanağı sevilen (!) baba acılarıyla baş başa bırakılıp bebe hemen yatakodasına kaçırılır ve uyanınca Spiderman izletme vaadiyle uyutulur ! )

Çok şükür ikisinden kurtuldu Ozan yirmilik dişlerin.. Cerrah sadece ikisini almış.. Zaten kendisi de ameliyata girmeden önce, sadece bir diş aldıran ama yüzü, kafasının yarısı kadar şişimiş olan bir kızcağız görünce vazgeçmiş "dört, dört, dört" fikrinden :P

Tüm ısrarlarıma rağmen ne yaptı ne etti beni yanında götürmedi hastaneye..

Şu erkek gururu denen şeyi anlamam mümkün değil !

Eve kendisi geldi arabayla.. Ağrıdan duramıyordu ama yine de korktuğumuz kadar olmadı Allah'a şükür.. İlk günü tamamen buz tamponları, ballı süt ya da blendırdan geçirilmiş hurmalı süt gibi karışımlarla geçirsek de bugün yavaş yavaş yemek yemeye başladı diğer tarafıyla.. Bütün gün boyunca arkadaşıyla dışarda olduğunu da hesaba katarsak, şükür kolay atlattık..

İnşaallah enfeksiyon vs. gibi bir problem olmaz da bayramdan sonra diğer iki taneyi de aldırır sağlıkla..

Bu sabah takılıyorum Ozan'a, "Bu sene de böyle bir doğum günümüz olması nasipmiş.. Doğum günün kutlu olsun bitanem.. Gerçi bazı eksiklerle girdin bu yaşa ama olsun, ben seni eksiklerinle de seviyorum :P" diye :))

Evet, doğum günümüz bugün bizim..

"Nasıl yağğğğniiii?" diyenleri, bu açıklama yazısına alalım hemen..

Elektrik İdaresi bugün yine bize tüm gün elektriksizliği reva gördüğünden , ne pasta yaptım ne de hayalimdeki böreği.. Akşamın şu saatinden sonra uğraşmayı da canım hiç istemiyor.. Yanlız yanlız hiç tadı olmaz zaten, geç gelecek Ozan.. Bir "tüp çokokrem" var evde, onu sıkarım ağzıma artık doom günü pastası niyetine :P

Bu arada, sabah konuştuğumuzu duyan Yusufcuk hemen dahil oldu konuya.. "Doom günün kutyu olsun annecim.." dedi, "Ben sana hediye alcam bugun.." Ne alacakmış hem de biliyor musunuz? Bir çiçekli, bir arılı bir de polisli toka :))

Babasını da unutmadı tabii.. Ona önce "Arabanı değiştiyiyim senin.." dedi, sonra düzeltti, "Tekeylekleyini değiştiycem, tamiyciyim ya ben.."
:)))

Allah yavrumla, eşimle ve sevdiklerimle beraber hayırlı ve huzurlu bir ömür geçirmeyi nasip etsin inşaallah.. Hem kendime, hem aileme, hem dinime hem de milletime faydalı bir ömür geçireyim, daha ne isterim?

Bu da dünün sürprizi..

Mustafa Merter'in kitabını bulamadığımı okuyunca, Esra sağolsun taa İstanbul'dan gönderdi bana.. Yanında Yusufcuk için de şirin bir hediyeyle hem de..

Esracım bir kez daha teşekkürler.. Hem çok mutlu hem de çok mahcup ettin beni..

29 yaşına bu kitabı okuyarak başlamak çok güzel !!

Hoşçakalın.. Herkese mutlu haftasonları..

2009-11-19T19:34:00.003+02:00

Yarın büyük gün..
Sabah 10:00'da Ozan'ın operasyonu..

"Sen gelmeyeceksiiiiiiiinnnn.... şeklindeki tüm söylenmeleri, "Geliyorum, tartışma bitmiştir!" şeklinde püskürttüm ve şimdilik sükunete erdi evin içi :P

Tamam serde erkeklik var, cengaverlik var biliyorum ama birinin de gelip cerrahla makul bir konuşma yapması gerekiyor di mi ? Önce bir ikisini aldır bakalım, diğer ikiye Allah Kerim..

Dua bekleriz sayın okur..
İnşaallah kolay ve ağrısız -ya da en az acıyla diyelim- atlatırız bu süreci..

( Bu arada, merak eden arkadaş için yazayım, ben dolgumu Fatih Üniversitesi Hastanesi'nde, Çankaya binasında yaptırdım.. Dişçi, Merve hanımdı.. SSK anlaşması olduğu için muayene, dolgu artı diş taşı temizleme hepsi 12 TL tuttu, gerisini sağolsun SSK ödeyecek.. Başka yerlere dünya kadar para ödemeyin yani.. Ben orayı kesinikle tavsiye ederim.. Randevu sistemiyle çalışıyorlar ama, gitmeden mutlaka aramak gerekli..)

2009-11-17T23:41:00.002+02:00

Yaklaşık üç yıldır ertelediğim şeyi yaptım bugün..
Gittim ve bir dişçinin koltuğuna oturdum titreyerek !!
Nurtopu gibi bir dolgum var artık :P

Tıbbi müdahale fobim olduğu için - kan aldırıken bile fenalaşn bir tipim maalesef, nasıl doğum yaptıysam ! - kesin bayılırım diye şartlanmıştık Ozan da ben de ama sonuç korktuğum gibi olmadı Allah'a şükür.. Birincisi, dişçinin eli gerçekten çok hafifti.. İkincisi iğne çok etkiliydi ve hiç ama hiçbir şey hissetmedim.. Üçüncüsü ise Ozan'ı düşünmekten kendi derdimi unuttum ve olaya konsantre olamadım ( :P ) diyebilirim..

Ozan'ı düşünüyordum çünkü dişçi hanım muayeneden sonra filme gönderdi bizi gözden kaçan bir arayüz çürüğü falan var mı diye.. Bende zaten bariz çürük vardı ama Ozan'da görünmüyordu.. Ama derdin büyüğü ondaymış.. Filmler bir geldi, doktor bile şaşırdı.. Tam dört tane gömülü yirmilik dişi var ve ikisinin pozisyonu çok kötü.. Eti yaramadığı için zaten dışarı çıkamıyor ya bu yirmilik dişler, bunlar hem çıkamamış hem de çıkış yönünü değiştirmiş.. Resmen diğer dişlere doğru gelişmişler, yani şunun gibi -ıııııııı- , iki yandan alt çenedeki tüm dişleri sıkıştırıyorlar.. Ayrıca enfeksiyon olasılığı da varmış..

Sonuç: Hepsi alınacak !!

Amerika'ya gitmemize çok az bir süre kaldığından belki de dört beş aya yayılması gereken bu işlem bir günde olacak.. Daha doğrusu cerrah iki iki almayı teklif etti ama Ozan aynı gün hepsinin alınmasına dayanabileceğinde ısrarlı.. Ben cerrahtan yanayım, bakalım ne olacak son durum Cuma günü :(( Bir taraftakiler alındıktan sonra diğer taraf için ağzını açacak mecali kalacağını sanmıyorum.. Aldıran arkadaşlardan biliyorum çünkü nasıl birşey olduğunu.. Resmen dikişli, ağrılı ve zor bir operasyon..

Rabbim yardım eder inşaallah, hem ona hem bana.. Eğer hepsi alınırsa yaklaşık bir hafta on gün pek birşey yiyemeyecek çünkü.. "Ödem ve enfeksiyon olur.." dedi cerrah.. Ayrıca ağrıdan dolayı çiğneyemeyecek hiçbirşey.. Gerçekten üzülüyorum ve korkuyorum..

Ama bunda da vardır bir hayır diye düşünmeden edemiyorum - daha doğrusu edemiyoruz.. Belki oralarda daha büyük işler açılacaktı başımıza.. Gitmeden burada hallettirmek en güzeli..

Günün eğlenceli olayı ise, bu hengamenin arasında Ozan'ın ünlü olması oldu :P

TRT çekim yapıyordu biz muayene olduğumuz sırada ve Ozan'la da ufak bir röportaj yaptılar dişçi koltuğunda.. "Bayramda rahat rahat et yiyebilmek için diş bakımı yaptırdığını" söyledi muhabirin manipülasyonuyla :)) Pehhhhh :P

........................

Çok hoş bir sayfa buldum linkten linke gezerken..

Dekorasyona ilgisi olanlara bir göz atmalarını tavsiye ederim.. Hoş ayrıntılar ve fotoğraflar ekleniyor hergün..

Aşağıdaki fotoğrafı da oradan aldım..

Tam hayalimdeki yatak odası..

Aydınlık, sade, işlevsel, huzur verici ve ayrıntı olarak da yatak yüksek değil, Japon tarzı, yere yakın.. Umarım böyle bir odam olur Amerika'da..

Bu da bir tasarım harikası bence..

Eski bir valizi böyle değerlendirmenin herkesin aklına geleceğini sanmıyorum..

Ve böyle sıradışı fikirlere bayılıyoruuummmmmm :))

........................

Bu da Martha Stewart'ın sitesinde gördüğüm bir atkı-boyunluk..

Vaktim olsa ince bir yünle kesinlikle örerdim..

Çok şık durmuş.. Sizce?

....................

Sevgili Meltemle aynı süreçten geçiyoruz bu aralar.. Onlar da yeni bir iş, taşınma ve yeni bir hayat telaşında, biz de.. Bir diğer ortak nokta ise, taşınmaya gerçekten tepki veren, kaygılanan bebişlerimiz.. Yusuf sürekli "Peki oyuncaklarım noğğlcak?" diye soruyor bana.. "Yatağım noğğlcak? Kitaplarım noğğğlcak? Beni nerede beklicekler?" Ben de dafalarca ama defalarca herşeyimizi babaannesinin evine taşıyacağımızı ve bizi uslu uslu orada bekleyeceklerini anlatıyorum gözlerindeki endişe geçene kadar..

Son sorusu ise evi nasıl taşıyacağımızdı.. "Kesip kesip mi taşicaz evi anne?" diye sordu bana :)) Çok büyük ya, ufaltırsak daha kolay olur tabii taşımak onca eşyayı :P

Aşağıdaki yapraklar Meltem'den esinlenme.. Gideceğim yere birkaç yaprak götüreceğim ben de.. Kuruyorlar şu anda..

Can çekişen yaprak..

Onun kadar becerikli olmadığım için bir tablo yapamayacağım ama zar zor eleye eleye götürmek için seçtiğim birkaç kitabın içinde gelecekler benimle birlikte..

Hoşçakalın.. Ve bize dua etmeyi unutmayın olur mu?

2009-11-16T11:46:00.004+02:00

Mum ışıkları eşliğinde romantik bir haftasonu geçirdim.. İki gün bizimle resmen oyun oynayan elektrik idaresi sağolsun!!

Cumartesi, neredeyse sabahın nurunda gitti elektrikler.. Geldiğinde de akşam dokuz civarıydı saat.. Yaz olsa neyse ama kış günü, kombi yanmıyor.. Saat dört dedi mi hava kararıyor, ki ben eşya yerleştirme krizlerindeyim ! Giydirdim Yusufcuğu kalın kalın, mumları da yaktım dört bir yana, anne oğul takıldık evin içinde :P Neyse ki misafirlerim evde değildi tüm gün, gece onlar döndüğünde elektrikler çoktan gelmişti..

Esas sürprizi ise elektrikler gelince yaşadım aslında.. Ne ocağımın çakmağı çalışıyordu, ne mikrodalga fırınım ne de kombi.. Sinirden öldüm evin içinde "Gider ayak başıma iş açtılar yaa.." diye.. Ama voltajla ilgili bir durummuş galiba, diğerleri düzeldi, sadece mikrodalga fırın arızalı.. Tam o çalışırken gitmişti elektrikler, birşeyler oldu galiba.. Onun servisini çağırmam lazım bir ara, hoffff !!

Bu arada hiç eğlenmedik de değil hani.. Yanan minik bir mum, minik bir yaramazla buluşunca gayet eğlenceli oluyor :)) Ayrıca pek de güzel fotoğraflar çıkıyor ortaya, aklınızda bulunsun..

.......................

Başta Rümeysa olmak üzere ismimin ( Kuaybe ) anlamını merak eden herkesi, anasayfada sağ kolonda yer alan "Kuaybe ne demek?" isimli köşemize alıyoruz, buyrun..

Ayrıca sayfamızda "Her yoruma bir cevap" kampanyası başlamıştır nihayet, bilginize..

......................

" Çöp kamyonum benim.."

Dün bu iltifatına maruz kaldım Yusufcuğun !! Gayet sevecen bir yüz ifadesiyle ve elleriyle de yanağımı okşayarak söyledi :P

Her akşam pencerenin tam karşısına yanaşan çöp kamyonunun sesini duyar duymaz hangi odada olursa olsun fişek gibi salonun penceresine fırladığına ve o gidene kadar "Anneeee, ayy ışıkları da dönüyo baaaaağğğkk.." , "Biğğp biiiğğppp diyo bana baaağğğkkk..", "Kocaman bu kamyon yaa, koccccaaaaamannnn..." diye çığrındığına ve büyüyünce de "çöp kamyoncu" olmak istediğine göre, onun çöp kamyonu olmak iyi bişey di mi, iyi bişey :P

........................

Geçen gün gülüyordu, "Gülücüklerini yerim senin.." dedim Yusufcuğa, "Ama o zaman hep ağlayım ki ben.." dedi bana !

Neredeyse bir hafta, hasta olduğu için yanımda yatırdım Yusufu yine.. Ateşlenirse hemen anlayayım diye.. Pek hoşuna gitmiş beyefendinin, sabah uyanıyor, keyifle şöyle diyor hemen: "Ben hastayım, annemle babam kıyamadı bana, yanına aldı.."

Ay bu durumu da kullanmasa bari.. Bir ara tutturmuştu çünkü her yatma vakti "Kaynım ağyıyoooo.." diye.. Maksat bana karnını ovdura ovdura yanımda uyumak..Sabah kalkıyoruz birşeyi yok çünkü :))

Ama uyumadan önce kurduğu "İyi yağatlıklaaayyy.." cümlesi herşeye bedel.. "İyi geceler" ve Allah rahatlık versin"in ortaya karışık versiyonu oluyor bu :))

Bir de ailemizi şöyle tanımlıyor bu aralar: "Bu benim babam.. Bu da benim annem.. Ben de onların çoğğğcuuuuuyum.."

Kendini tanıtmaya da pek meraklı.. "Bunlay benim gösleyim.. Allah bize göymek için veymiş.. Ağzımı da yemek yemek için veymiş.. Dilimle de ağzımı yalıyoyum bööööyleeee - bu arada sanki birşeyler yemiş de ağzının etrafında birşeyler kalmış gibi bir güzel yalanıyor :)) - dişleyimi de veymiş.. Hem olmasa fıyçalayamasdım ki !!

Bu aralar gelen giden bol olduğundan ard arda dinliyoruz bunları :))

......................

Son inci ise Tv'den..
Geçen gün Ozan kanallrı zaplıyor, ben de salona girip çıkıyorum iş yaparken.. Mehmet Ali Erbil'in programı vardı son girdiğimde.. İzleyicilerin birini seçmiş, sorular soruyor, bilirse hediye veriyor, bilemezse alttan elektrik veriyor koltuğuna!!

Ben girdiğim anda soru şuydu :

- Papa'nın yaşadığı şehir?

Ve cevap da şuydu:

-Papua Yeni Gine mi?

:)))))))))))

İnsanımızı seviyorum.. "Bilmiyorum" demek yakışmaz bize, pratik zeka itinayla devreye sokulur :)) Sonuç ise, en fazla böyle rezillik olur..

Hadi iyi haftalar herkese..

Ben şimdi bir arkadaşımla alışverişe gidiyorum.. Bir kitap var listemde, onu bulmaya çalışacağım gitmeden.. Mustafa Merter'in, Dokuz Yüz Katlı İnsan.. Tanıtımını okudum, mükemmeldi.. Bu çağın en büyük sorunlarından biriyle, anlaşılmaz bir ruh hastalığı olan Kaliforniya Sendromuyla, "tüm değer, kavram ve pozitif yönlerini kaybedip ruhsuz, umarsız bir canavara dönüşme"yle ilgiliymiş.. İnşaallah bulurum..

Hoşçakalın..

2009-11-13T21:10:00.002+02:00

Aşık olsun da vampirden olsun bee :P

Twilight'ı beşledim.. Gerçi hala Ozan'ın Spiderman'i yedi kere seyretme rekorunu kırabilmiş değilim ama azimliyim.. Bi on kere daha seyretsem yeter herhalde :))

Neyse ki serinin ikincisinin ( New Moon ) vizyona girmesine bir hafta kaldı.. Doom günü hediyesi olarak onun biletlerini aldırıciim Ozan'a!! Bir süre de ona takılırım artık.. Hemen kopya bi de DVD bulmamız lazım :P Ne de olsa evde sinema keyfi başka..

( Bu arada her gece bir sinema iyi hoş da -seyrettiğim başka şeyler de var tabii, sadece Twilight değil- yanında yediğim o koca tabak dolusu mısırlar n'olcak hiç bilmiyorum!! Ama onsuz da tadı olmuyor yaa.. )

....................

Aşağıda, bugün hastalığı atlatmış gibi görünen Yusufcuk var.. Üzerine "hafif" birşeyler almış gördüğünüz gibi :)) Malum içerden ısıtma sistemi çalışıyor dört gündür, pek giydiremiyorum kendisini.. İyileşti galiba ama belli olmuyor ki işte, tam geçti diyorum, gece bir bakıyorum ateşler içinde yine!

Ellere dikkat lütfen!

Pek sevecen, sevgi pıtırcığı bir oğlum var gerçekten :P

El ele Batman izliyorlar dayısıyla :))

........................

Bu hafta misafirden yana oldukça kısmetliydim.. Önce kardeşim vardı bir hafta (gerçi o misafir sayılmaz ama neyse- o gidince de dün Ozan'ın arkadaşlarını ağırladık akşam yemeğinde.. Söylemesi ayıptır tüm yemeklere bayılmışlar ama favori yine fix olarak her misafirime yaptığım karamelli muhallebi oldu :)) Gelenler beş kişiydi ama ne olur ne olmaz diye iki ölçü yapmıştım.. İyi ki öyle yapmıştım, dolapta sadece üç tane tatlı kaldı!! ( İki ölçüden normal kaseyle yaklaşık 7 tatlı falan çıkıyor ) Ard arda gönderdim tatlı tabaklarını içeriye :))

Bu akşam da kayınpederimi ve kaynımı bekliyoruz haftasonu bizde kalmaları için.. Kalan tatlılar da onların nasibi artık :))

.........................

Aşağıdakiler ise geçen haftasonunun fotoğrafları.. Bugün yükleyebilmem ne güzel!

Film izlemekten vakit kalmamış anlaşılan :P

Yusufcuk keyifle "toypak" oynamakta yine..

Yine anneanne yapımı orjinal bir süveter..

Temamız yine "kış"..

Bu da ön taraf.. Yusufcuk bu kardanadama kafayı takmış durumda.. Engin baba şefkatiyle onu da bağrına bastı, yavrucuklar listesine ekledi.. İkide bir "Şimdi bu kardanadam üşüyor mu?" diye soruyor bana :)) Ateşliyken en büyük tartışmamız da bu süveter yüzünden oldu.. Tutturdu "illa giyiceemmmm" diye.. Gel de laf anlat! En sonunda dolabın üstüne attım, ben de alamıyorum zannedip sesini çıkarmıyor :))

Bundans sonraki fotoğraflar hamileler ve "canı çekme" olasılığı olanlar için tehlikeli..
Lütfen hızlı hızlı aşağı kayın ve yazının devamını okuyun :P

Son güveç şenliğimiz..

.......................

Günün haberini sona sakladım..

Evraklarım iki gün önce geldi Amerika'dan.. Bugün de Ozan'ınkiler gelmiş.. Konsolosluğu arayıp mülakat için gün aldım hemen.. Bu ayın sonuna doğru, çok da manidar bir günde vize mülakatım var.. İnşaallah alırım ve size de hem haber verir hem de anlatırım niye manidar bir gün olduğunu :))

Siz şimdiden dua edin olmaz mı? Herşey yolunda gitsin..

.....................

Vee son olarak...

Esra gel artık...

Bak "Pona" da ona Pona adını koyan Yusufcuk da seni bekliyor..

Evi topluyorum hızla.. Çayını kolilerin üstünde içmek istemiyorsan elini çabuk tut!!

Herkese iyi bir haftasonu diliyorum..

Hoşçakalın..

2009-11-12T00:44:00.002+02:00

Tam da şu ortalığın domuz gribinden kırılıp geçtiği dönemde, aniden hastalanan ve iki gün ateşler içinde yanan Yusufcukla uğraşmanın, binbir türlü vesveseyle boğuşmanın yanında ev-eşya toplamak hiçbirşeymiş gerçekten..

Allahtan bu sabah biraz kendine geldi ve "Çokokıyeeeeeeeemmm" diyerek uyandı :)) "Çokokıyem yiycem ben, veyiy misin anne?"

Geceki ateşler içinde yanma-ıslak havlu ve ateş düşürücü işbirliğiyle soğutma çalışmalarından sonra, en az çokokrem kadar tatlı geldi bu cümle bana :))

"Rüyanda mı gördün oğlum, bu ne acele?" dedim, "Evet, yüyamda yiyodum ben onu, çok canım istiyoooo.." dedi..

Eli mahkum verdim ben de aylardır çok yiyip de alerjilerini tekrar kabartmasın diye köşe bucak sakladığım çokokremi..

Ciddi bir boğaz enfeksiyonu var ama doktora götürmedim henüz.. Götürmeyi de düşünmüyorum.. Hastaneler hiç güvenli gelmiyor bana bu aralar, özellikle de çocuk bölümleri.. Evde ıhlamur, elma çayı, nane ve birkaç farklı doğal yöntemle geçiştirmeye çalıştık bu sefer.. İnşaallah atlatır da gitmeye gerek kalmaz..

Allah hiçkimseyi evladının acısıyla, yokluğuyla imtihan etmesin..
En ufak bir ateşte bile "Acaba onu kaybeder miyim, kötü birşey olur mu?" diye kaygılanmayı, ancak anne olan anlar..

2009-11-08T01:59:00.001+02:00

Eşya toplamaca - yorulmaca - bi çay-kahve molası - kolilemeye devam - arada Feridun Düzağaç ya da Kıraç - biraz da yatakodasına el atayım - film arası gelmiş, kardeşi (bir haftadır bende olan en küçük numara) bekletmek olmaz (Twilight'ı üçledim, azimliyim 27 kere daha izleyip 30'a tamamlayacağım :P, her gelenle bir kere daha, bir kere daha..) - aa hala yarısı duruyor bu kütüphanenin, kim aldı bu kadar kitabı? - akşama yemeğe ne pişirsem ki? - Ozaaaaan, kolibant bitttiiiii!! - Yusuuuuuuffff, in çabuk o kıyafetlerin üzerindennnnnn!! - "Bende bulduğun aslında benim de aradığımdı (Enver Ercan) - yok yok, çıkarayım bu masa örtüsünü, yerine bir etek daha koyayım, lazım olacak - Bir Özbek çadırı keyfi mi? Tabii ki hayır demem! - Aaa, bunlar benim ortaokuldan kalan mektuplarım! - Kaç koli daha lazım, acaba kaç koli daha lazımmmmmm?

Bir sobe arası vermenin vakti gelmiş anlaşılan!!
Son sobe Ayça'dan geldi ama ondan önce sırada SananAki BaNAneSaN ve Öykücü'nün büyük ihtimalle kendilerinin bile beni sobelediklerini unuttuğu sobe var.. ( Gerçi Öykücü'nün unutmamış ve hatta üzerinden yaklaşık çeyrek asır geçmesine rağmen yazamamış olmamdan dolayı bana küsmüş olma ihtimali var!! Öykücü, küsmedin di mi? )

Konular aynı aslında, yedi ilginç özellik.. Ama ilki benimle, ikincisi Yusufla ilgili..

"Ladies first" diyorum ve önceliği kendime veriyorum :P ( Ama itiraf edeyim, insan düşün düşün bulamıyor bir çırpıda yedi ilginç özellik falan.. Ozan'a sormaya da korktum, sıralar şimdi yediyüz tane, ne olur ne olmaz! )

* Hımm, çok ayrıntıcı bir kişiliğim ben.. Hayatı gayet rahat modda yaşayan insanlara göre bazı konularda çok "kasan" bir insanım yani.. Ayrıntılar bütünden daha önemlidir benim için.. Daha doğrusu, birşey, ayrıntıları bana hitap ediyorsa önemli ve güzeldir.. O yüzden bazı konularda çok çekilmezim, biliyorum! Şimdi bunun nesi ilginç demeyin.. İlginçlikler olayların sonunda patlak veriyor.. Vanilyalıysa dondurma yemem mesela, çikolatalı olmasıdır çünkü benim ayrıntım.. Ya da örneğin mavi rengini arıyorsam bir şeyin, kırmızısını almam, gerekirse tekrar üretilene kadar beklerim! İster küçük olsun ister büyük, ayrıntıları önemserim..

* Yusufcuğun banyo yaptıktan sonraki kokusunu değil de, kesinlikle banyo yapmadan önceki o hafif terli ama kendine has kokusuna bayılırım.. Elimden gelse hiç yıkamayabilirim çocuğu hep bana öyle koksun diye :P Aynı şey Ozan için de geçerli aslında.. Şehir dışına çıktığında kesinlikle giydiği bir kıyafeti alır, onunla uyurdum eskiden..

* Birşeyi sevmem yeter benim için.. Abartırım işin geri kalanını.. Farklı zamanlarda üç kere okuduğum oldukça kalın bir kitap var mesela.. Ya da yukardaki Twilight örneği.. Sevdiğim bir filmi defalarca izleyebilirim.. Mp3 çalarımdaki beş şarkıyı ard arda aylardır dinliyorum mesela her açışımda.. Ne zaman bıkarım diye merak etmiyor da değilim!

* Bazen kendimi bambaşka hayatlarda hayal ederim.. Kimi zaman laboratuvarda, incelediği lamelin başında sıkıntıdan patlayan bir laborant olurum kimi zaman da bir otel odasında yaşamaya çalışan yanlız bir ayakkabıcı.. Hayatı onların gözlerinden görmeye çalışırım.. Onlarmış gibi konuşur, onlarmış gibi beklentilere sahip olur, onlarmış gibi hayal kurarım.. Bu aslında işime yaramıyor da değil.. Yazmamı kolaylaştırıyor.. Ne hikayeler çıkıyor bu hayallerden..

* Genel Türk kadını portresinin aksine sayılabilecek pek çok yaklaşımım var :P Şu marka yemek takımı şart, bu kadar parçalı yatak odası takımı olmadan olmaz, porselenim şuradan olsun, kristaller şart, muhakkak da şu köşede dursun, havlularım mutlaka işlemeli olsun vs. takıntılarım yoktur.. (Olmasın da!) O yüzden zannedilenin aksine yurtdışında mutlu olabileceğimi düşünüyorum bu açıdan.. İlla KRC olması gerekmiyor tencerelerimin, yemeğimi pişirmeme yarayacak herhangi bir tencereyle de gayet mutlu olabilirim.. Buradan taşımayacağım!

Dantelden de hiç hazzetmem mesela.. Ne konsolumda, ne mutfağımda ne de sehpamda göremezsiniz kendilerini..( Kendi evim için konuşuyorum, aman kimse yanlış anlamasın, kimsenin zevkine ya da seçimine söz söylemek bana düşmez.. ) Annemin de kayınvalidemin de hazırladığı çeyizler yalan-ziyan oldu sayemde.. Dokuz senedir dolaplarda bekliyorlar.. Şu eşya taşıma devresinde karambole getirip kayıp mı etsem ne yapsam :P

* "Sıradışı" olanı, farklı olanı özellikle tercih ederim.. Örneğin evimdeki tüm mobilyalar beyazdır, yani akağaç.. O renklerde istediğim gibi mobilya bulana kadar az dolaşmadım! Ya da ne bileyim, sezonun moda renklerini değil de kendi modamın renklerini tercih ederim giyinirken.. Kış günü, civciv sarısı etek ve aynı tonlarda başörtüyle dolaşmak var sicilimde mesela, grilere, siyahlara inat.. Eminim açık bir bayan olsaydım, herkes bakıra boyatıyor diye, ben gider kızıla boyatırdım saçımı.. Birbirine benzemeye çalışmak, bir hastalık gibi geliyor bana !

Altı oldu bunu da yazınca biliyorum ama başka bulamadım gece gece.. Zaten uzun uzun yazdım, bu kadarı da sayılır di mi kızlar :))

Şimdi sırada, Yusufcuğunkiler var:

* İlk madde, sobenin sahibi Ayçanın bir maddesiyle ortak aslında.. Maşaallah, yaşına göre çok güzel ve anlamlı konuşuyor Yusufcuk.. Arada öyle ilginç cümleler kuruyor ki, benim olmadığım zamanlarda biri mi öğretiyor diye düşünüyorum :P Örneğin, geçenlerde ben arkadaşlarımla beraberken Yusufcuk da bizimleydi. Kalabalık bir gruptuk yemekte, bir de Mozambikli bir arkadaş vardı Türkiye'ye üniversite okumaya gelen.. O da bizimle sohbet ederken Yusufcuk döndü ve "Kııızzz, Türkçeleri mi biliyon sen?" dedi.. Reyyan dahil hepimiz gülmekten öldük.. "Çikotala" renkli bu ablanın aslında Türkçe bilmemesi gerektiği kaçmamış demek ki gözünden :P

* Gece tam 732 farklı pozisyonda uyur benim oğlum :P Yattığı yerden kalkan çocuklardan değildir, olmayacaktır da!

* Tam bir şair ruhu taşır.. En ufak bir kızgın mimikte ya da ses yükselmesinde ruhunda derin yaralar açılır, elindekileri atar, hayata kahreder, o küçük jelibon dudağı büzülür ve insana "Allahım, nerden kızdım yaaa.." dedirten ağlama krizleri başlar..

* Acılı, ekşili, baharatlı ve ağır yemekler daha da ilgisini çeker Yusufcuğun.. "Zorlayarak başka şey yedirmektense madem istiyor bunu yesin" mantığıyla hareket ettiğimizden iyice alıştı Antep mutfağına :P

* Kurallara, o kuralı koyandan daha fazla önem gösterir Yusufcuk.. Mesela bir kere "Gece film seyredilmez, erkenden uyunur.." dediysek ona, bu yandığımızın resmidir.. Her sinema keyfimizde bize "Hani gece fiym seyyedilmezdi? Siz de uyuyun bakiimm" der, içimize fenalık getirir.. Ama bu, işine gelmeyen kurallar için geçerli değildir.. Onlar çiğnenebilir :P

* Yaramazlık yapmaktan geri durmaz ama yaptığını da hemen gelip haber verir :)) Bu sabah yataktan fırlar fırlamaz gece dayısının aşağıda biryerlerde bıraktığı makası bulmuş ve onunla oynamış mesela.. Ben daha odadan çıkmadan koşup "yayamaşlık" yaptığını söyledi ve parmaklarını da açıp açıp kapatarak "Makaşla oynadım, gösteyiyim mi?" dedi !! Kendi kendini ispiyonlayan yegane şahsiyet :P

( Bunu yazarken aklıma daha önce de bahsettiğim bir-iki yaramazlık geldi.. Yazmam lazım onları da.. Hem unutmamak için hem de kamu hizmeti olsun.. Biri var ki tam akıllara zarar.. Hastanede geçirtti bana geceyi, korkudan öldüm öldüm dirildim o gün ! )

* Kesinlikle takıntılı bir çocuktur Yusufcuk.. ( Benim oğlum olduğu için olabilir mi acaba :P ) Kitaplarını hep aynı yere koyar, belli oyuncaklarının belli yerleri vardır.. Sütüne bal koymazsam içmez, öyle alışmıştır çünkü.. Kafası benim yastığıma kaydığında geri çekilir, "Niye ?" diye sorarım, "Bu benim yaştıım diil" der.. Birşeyleri hep aynı yapmayı, hep ilk öğrendiği şekliyle uygulamayı sever.. Mesela, hep önce sağ ayağını kaldırır giydirirken, hep aynı hareketi yapar dişlerini fırçalarken.. Söz verdiysek bir konuda, onu da gerçekleşene kadar asla ama asla unutturmaz bize!
Ne güzel :P

İşte bu kadaaaaarrrr..
Ay üstümden büyük bir yük kalktı vallahi :))
Gidip gönül rahatlığıyla uyuyabilirm artık..
İyi Pazarlar size..

2009-11-02T21:57:00.002+02:00

Ozan'ın vizesini aldığı bugünü, hemen kayda geçelim günlükçüm.. Artık içimiz rahat bir şeklide birlikte gidebileceğiz inşaallah..

Sevenleri ayırmayan Emerikan hökümetine de teşekkürler :P

2009-11-01T22:07:00.000+02:00

Kış geldi !!
Haftasonunu evde, mütemadiyen yağan yağmuru seyrederek, "Eyvah, karardı yine günler, nerede benim yaramaz güneş ışıklarım?" diye diye geçirdim.. Ozan da sürekli "Ahh, dağa gidemedim.." modundaydı.. Yusufcuk ise hasta hasta, oyuncaklarıyla ve yavrusu minik tavşanla oynadı durdu.. Yakında girerim ben olağan kış depresyonuma.. ( Ben girmeden Ozan'ın vizesi çıksa ve gitsek keşke.. Austin sıcakmış ya, ondan :P Ben kesinlikle yaz insanıyım, bakmayın Kasım günü doğduğuma.. )

Gerçi dün Polatlı'ya gittik ama Yusufla ben neredeyse tüm gün arabada olduğumuzdan pek bi atraksiyon olmadı.. Yukarıdaki fotoğraf, o anlardan hatıra..

Son iki günün en güzel yanı ise, ne zamandır aradığım renk bir eşarbı bulmuş olmamdı.. Aker'in bir serisonu mağazasından aldım.. İki renk kaldı geriye ısrarla aradığım :P Azimliyim, onları da bulacağım gitmeden..

.........................

Domuz gribi salgını sebebiyle Yusufcukla evdeyiz bir haftadır.. Kreş tatildi geçen hafta, sadece bir kere akşamüstü alışverişe gittim.. Bu hafta da verip vermeme konusunda karasızım. Ozan gönderme taraftarı ama ben -evhamlı kişilik- bir türlü karar veremedim..

Evde kendimce tedbirler aldım gribe karşı.. Bol sarmısaklı, limonlu ve karabiberli tavuk çorbaları yapıyorum mesela.. Salatalara mutlaka sirke ekliyorum ve bol bol mevsim sebzesi kullanmaya çalışıyorum.. Her sabah yeşil çay-ıhlamur-nane ve karanfilden oluşan bir çay demliyorum.. Bazen içine çörekotu da atıyorum.. Geçen hafta topladığımız kuşburunlarını da meyve suyu yaptım, içiyoruz hergün.. Fındık ve kuru üzüm takviyesini de es geçmeyelim tabii.. Kaseye doldurup koyuyorum Yusufcuğun yanına, oynarken gidip gelip yiyor farkında olmadan :))

Bu fotoğrafı Cuma günü hastaneye gittiğimizde çektim.. Hem salgından korkup hem niye virüsün en çok bulunabileceği yere, hastaneye mi gittim? Çünkü aile boyu göz muayenemiz vardı ve randevu o güneydi.. Amerika'ya gitmeden göz ve diş tedavilerimizi mutlaka tamamlamamız lazım.. Orada hem çok pahalıymış ( bir diş çekimi 2000 dolar civarıymış örneğin ) hem de bazı bölgelerde sistem çok kötü işliyormuş, aletler resmen ilkelmiş!!

İyi de oldu gittiğimiz.. Babamız ve ben gözlüklerimizi yazdırdık, Yusufcukta da şimdilik bir tedavi süreci gerektirmese de gizli şaşılık olduğu kesinleşti.. Aynı babası gibi, normalde değil ama çok yorulduğunda istemsiz olarak kayıyor sol gözü.. Ama sevindirici olan, bunun görmesini engellememesi.. İnşaallah ilerde de problem olmaz..

Yusufcuk maskeyi taktığına çok mutlu oldu.. Gripten falan anladığı yok tabii yavruşun, "Doktoy oldum beeennnnn.." diye bağıra bağıra gezdi hastanede :))

.....................

Evi yavaş yavaş toplamaya başladık.. İlk olarak çekmece ıvır-zıvırlarından ve evin her köşe bucağına dağılmış onlarca oyuncaktan başladım.. Doğru mu yaptım bilmiyorum o oyuncakları kolilemekle... Aklına geldikçe birşeyler isteyip duruyor Yusufcuk.. En son dün "Homuyumu vey bana, Homuy neyde?" diye taktı kafaya gece vakti.. Bir Homer oyuncağı var, onu istiyor :))

...........................

Yukarıda, "Dün Polatlı'ya gittik ama atraksiyon yok.." yazmıştım ya ben.. Şimdi aklıma geldi dün akşamın atraksiyonu.. Ankara'ya dönüşte, gece karanlığında, yağan yağmura aldırmadan arabayı bana kullandırdı Ozan.. Ayy, acemilik, yağmur, kısalar-uzunlar, silecekler ve bir de yanımdan yönümden geçen arabalarla o bir saat resmen işkenceydi !! ( Yol boş olmalı ben kullanırken, başka arabaya tahammülüm yok, geriyor beni :P ) Ama Yusufcuğun gayet çaresiz bir ses tonuyla sarfettiği şu cümle macerayı özetlemeye yetti: "Babaaa, annem sana veysin aytık ayabayıı yaa.." Şehir merkezine yakın bir yerde direksiyonu hemen devrettim tabii..

Bir an önce şu araba kullanma işini halletmem lazım.. Amerika'da arabasız biryere gidilemediğinden ve oraya yerleşenlerin herşeyden önce bir araba aldığını duyduğumdan beri daha da korkuyorum.. Ozanla ayrı yerlerde çalışacağız ve mecburen kendi başımın çaresine kendim bakacağım orada!!

......................

Günün son fotoğrafı yine kışın geldiğinin bir göstergesi..

Anneanne ürünü, elma ağaçlı bir kazak.. Taa Yusufcuk sünnet olduğunda örmüştü annem.. Giyebilecek kadar ancak büyüdü..

Özellikle yere düşen elmalar çok şirin geliyor bana :))

Bu da ısrarla, elmalarını görmeye çalışan Yusufcuk :))

Herkese iyi haftalar..

2009-10-27T21:07:00.001+02:00

Ne zaman bir hissettiği bir hissettiğine uyan bir insan olacağım hiç bilmiyorum !!

Herhalde üç-dört seferi buldu durup durduk yere ağlamalarım, gözlerimin dolması.. Neden? Bundan bir beş-altı ay sonrasını hayal ediyorum bir an da ondan.. Ailemi özleyeceğim geliyor aklıma, evimi, sokağımı, abone olmuş gibi bazı şeyleri hep onlardan aldığım dükkanları, komşularımı, çalıştığım yeri ve tabii arkadaşlarımı.. Alışkanlıklarımı özleyeceğim biliyorum..

Daha nice ayrıntılar var aklıma düşen.. Eşyalara baktıkça, onları yavaş yavaş derleyip topladıkça hepsi söz birliği etmiş gibi başka başka şeyler hatırlatıyorlar bana.. Albümlerime ve mektuplarıma elimi sürmedim daha.. En sona bıraktım onları.. En vurucusu da onlar olacak sanırım :((

Keşke şöyle kocaman bir gemimiz falan olsaydı bizim.. Doldururdum içine sevdiğim herkesi, herşeyi giderken.. Geride bırakmak, çok ağır geliyor şimdiden :((

Neyseki gidişimiz ertelendi bir süre daha.. Aslında benim vizemin çıkması birlikte gidebilmemiz için yeterli ama biz Ozan'ın da çalışma vizesinin onay almasını beklemeye karar verdik.. Onun eş durumundan gelmesi, vizesinin etkileyebileceği için ben de biraz daha vakit kazanmış oldum işte.. Yaşasın :))

..............................

Haftasonunu, gidince en çok özleyeceğimiz yerlerden birinde geçirdik.. Artık klasik haftasonu durağımız olan dağda :))

Yine çok eğlendik ve belki de -mevsim nedeniyle- son gelişimizdir diye iyice tadını çıkardık.. Ama belli olmaz, tam gideceğimiz hafta Ozan ani bir veda turu düzenleyebilir mekana :))

Bana "Ucunu çıkayıysan delmeci oluy.." diye kepçesinin ucunu çıkarttıran ve ağacı delmeye çalışan Yusufcuk :)) Sanırım böceklere ev yapıyordu :P

Böceklerin evi(ymiş)..

Yusufcuk iyice inceleyip bitirdikten sonra, bu tabure kütük bana kaldı :))

Ben de ne mi yaptım?

Tabii ki keyif :))

Kitap ayracım nasıl ama?

Bu da buraya her gelişimizde buz gibi suyunu içtiğimiz, hatta doldurup eve götürdüğümüz çeşme.. Özellikle de yürüyüş sonrası suyunu içmek harika oluyor..

Çeşmeden aşağının görüntüsü..

Bu da çeşmenin taşları arasında bitivermiş bir ot..

Arkadaki suyu "ümit" olarak metaforlarsak, "Yeter ki tutunacak bir ümidin olsun, taşların arasında da bitiverirsin.. diyebilir miyiz acaba?

(Edepiyat yaptım, farkındayım, pişman diilim :P )

Aşağıdaki ise, eve dönmeden çıktığımız kuşburnu toplama seferimizde karşılaştığımız manzara..

Erik ağaçları tüm meyvelerini dökmüş.. Görünce nasıl içim gitti.. Hemen koşup iki ısırık attım eli yüzü düzgün olan bir iki taneye, içimin gitmesi bir anda gitti!! Meğer zehir gibi acıymış, yabaniymiş erikler.. Ozan demişti ama !!

Biz kuşburnu toplarken, bir köstebeğin tümrüsünü kazan Yusufcuk..

"Toypak oynamayı çok seviyoyummmmm!!"

.........................

Bir önceki yazıya gelen yorumlar için çok teşekkür ederim.. Tek tek listeledim "Mutlaka getir.." denilenleri.. Ama şu valizlerdeki kilo sınırlaması işi beni oldukça zorlayacak gibi.. Planımda Yusufcuğun valizini de kendi ıvır zıvırımla doldurmak var :P Ne de olsa orada çocuk kıyefetleri çok bol ve ucuzmuş.. Buradan pahalı pahalı alıp bir de taşımaya gerek yok di mi?.. ( Nasıl rahatlattım vicdanımı iki dakikada, kendime inanamıyorum! )

Şimdi biraz alışveriş yapmam lazım.. Etek almıştım bolca zaten orada bulamam diye.. Birkaç renk kaldı eksik.. Ama birkaç yazlık tunik (mevsimi de geçti yaa) ve özellikle de başörtüsü konusunda eksiklerimi tamamlamam lazım.. ( Şimdi İstanbul'da olmak vardı..) Amerika'da istediğim renk ve kalitede ipek eşarp bulabileceğimi pek sanmıyorum.. ( Varsa da ben bilmiyorum ) Ben ne olur ne olmaz diye bol bol başörtüsü götüreceğim.. Gömlek, kazak tarzı genel kıyafetleri sorun etmiyorum, oradan alırım.. Benim derdim orada bulamayacağım şeyleri almak.. Buna klasik ayakkabılar da dahil.. Oradaki kalıplar bizimkinden çok farklıymış ve fiyatlar da yüksekmiş duyduğum kadarıyla..

Bu arada, nereye gideceğimizi soran arkadaşlar oldu.. Hemen cevaplayayım, bir başkentten diğerine.. Aşağısı kurtarmadı :P

Gideceğimiz yer, bu linkteki fotoğraflardaki gibi bir yermiş.. Gidince ben de bol bol çeker, sizin için eklerim inşaallah..

Şimdilik bana müsade.. Ayrıntı gibi görünse de çok iş var yapacak.. Sadece evdeki kitap, dergi, fotoğraf, CD ve DVDleri ayıklamak ve düzenlemek bile ne uzun sürüyor anlatamam!!

Dağılmak, yerleşmek kolay ve sıcak..

Toparlanmak ise bir o kadar zor ve soğuk bir his..

2009-10-22T00:05:00.003+03:00

Ben size demiştim di mi "Belki bir ışık yanar.." diye!
Vallahi yandı.. Hem de taa Amerikalardan yandı :))

Binlerce şükür olsun, vizeme onay geldi.. Bir de evraklarımı teslim alır ve konsolosluktaki mülakatı geçerseeeeeeemmm..

Neredeyse bir yıldır süren bekleyiş son bulacak artık..

İnanamıyorum!

Haberi aldığımda dizlerimin bağı çözüldü resmen, hâlâ bir garip hissediyorum kendimi..
İnşaallah hayırlı olur, inşaallah hayırlara vesile olur..

Ve bir kez daha anladım,
gerçekten de en karanlık an, şafak sökmeden hemen önceki anmış!!

( Yavaş yavaş toparlanmaya başlarım ben artık.. Eşyalarımı uzun süre duracak şekilde tek tek güzelce paketlemem lazım.. Bu arada götürülecekleri de ayarlamam lazım tabii.. Amerika'daki arkadaşlardan -özellikle güney bölgedekilerden- neler götürüp götürmemem gerektiğiyle ilgii tavsiyeler bekliyorum.. Ve tabii bilmediğim ve karşılaşabileceğim farklı durumlarla ilgili de.. )

Dua eden herkese kocaman teşekkürler ve öpücükler..

2009-10-19T13:16:00.001+03:00

Yazamadım ne zamandır.. Çok meşgul olduğumdan mı? Hayır!
Tam tersi aslında.. Boşluktan..

Ve bu boşluğun beni sürüklediği depresyondan :P

Artık yeniden bir ev hanımıyım sanırım.. Dönem ortasında vizemin çıkması ve ayrılmak durumunda kalmam sebebiyle vazifeyi devrettim.. Artık evdeyim..

Hem yavaş yavaş -maalesef- içine düştüğüm ümitsizlik (vizeyle ilgili) hem de yeniden evde olmak bana hiç iyi gelmedi :(( Kendimi çok "boş" hissediyorum.. Aslında böyle hissetmemem gerek biliyorum, yaptığım ve yapacağım dünya kadar şey var ama işte insan alıştığı -ve sevdiği- düzen değişince birden boşluğa düşer gibi oluyor gerçekten..

Neyse ki artık yeni bir fotoğraf makinem var.. Bana kıyamayan kocacığım sağolsun :)) İnşaallah bunu sağ, salim uzuuuuuun süre kullanabilirim..

Sonbahardan kareler çalmaya çalışıyorum bugünlerde, kırmızı, turuncu, sarı..
Dün Eymir Gölü bunun için idealdi mesela.. Henüz bilgisayara yüklemedim ama inşaallah paylaşacağım sizinle de birkaç fotoğrafı..

Ama onlardan önce sırada, geçen hafta gittiğimiz Konya'dan, daha doğrusu Konya'nın bir köyünden kareler var.. Haftasonu iki günlüğüne, kayınpederimin taa gençliğinden av arkadaşı ve dostu olan bir aileye misafir olduk.. İlginç bir deneyimdi benim için.. Hiç tanımasam da bana kızları gibi davranan bir aileyle iki gün geçirdim.. Köyü karış karış gezdim, onlarca fotoğraf çektim.. Benim için çok özel bir köydü.. Teknolojiden olabildiğince uzaktı çünkü.. Hala tarlalarında kimyasal ilaç kullanılmayan, ulaşım ve taşıma için eşeklerin kullanıldığı, evlerin çoğunun taş yapı olduğu ve hala kadınlarının kendi diktikleri rengarenk kadife kumaşlardan gömlek ve elbiseler giydikleri bir köy..

Yusufcuk çok ama çok eğlendi ve benim için en önemli olan da buydu.. Hafif hastaydı çünkü yola çıktığımız gece ve ben kabus gibi bir haftasonu geçirmekten korkmuştum ama hiç de umduğum gibi olmadı çok şükür.. "Anne gitmeyelim, hep buyda kalalım oluy mu?" dediğine göre köy ona iyi geldi :))

Köyün çocuklarıyla sanki şimdiye kadar birlikte büyümüşler gibi sıkı fıkı olan miniğim, gün boyunca neşeyle oynadı.. Onlarla birlikte meyve yedi ağaçlardan, yavru kedileri sevdi.. Benim favorimse, çamurdan, yapraktan yemekler yapıp hayali bir ziyafet gerçekleştirdikleri kısımdı..

Yusufcuk, çorbalarını tanıtmakta..

Bu da makarnaymış :))

Yavrucağızım sadece toprakla beslenmedi tabii :P Bize çok iyi baktılar sağolsunlar.. Sadece bahçelerinin o doğal, mis gibi sebze meyveleri bile yeterdi ama ev halkı çok daha fazlasını sundu her Anadolu evi gibi misafirine.. En unutulmazı ise, şimdiye kadar hiç görmediğim şekildeki tandırlarında pişirdikleri mis gibi sıcacık ekmekleriydi..

Bu köyün tandırları, içine doğru kazılarak yapılıyormuş..

Tam bir kuyu tandır yani..

Ekmek yapmak için önce tandırın içinde kuvvetli bir ateş yakıyorlar..

Daha sonra da ateşin köze dönmesini bekliyorlar..

Bu arada, önceden mayalanmış hamur, parçalara ayrılıp hazırlanıyor..

Bu parçalara beze deniyor..

Ateş hazır olunca bezeler simit şekline getirliyor,

elde yuvarlana yuvarlana..

Daha sonra, üzerine çörekotu sürülüyor ve tandırın sıcak duvarına yapıştırılıyor tek tek..

Ekmekler, tandırın sıcağıyla yavaş yavaş pişmeye başlıyorlar..

Ve pişince de.. Ekmek sepetlerine doldurulup uzun süre saklanıyorlar..

Tabii bu arada misafire ikram ediliyor, zevkle yeniyorlar :))

Bitti mi sandınız?

Hayır...

Ateşin kalanı, akşama kurufasülye için yeter de artar bile..

Ben şimdi gideyim..

Bu fotoğrafların üstüne ne yazsam boş zaten :))

Gidip biraz daha depresyona gömeyim kendimi :P

Belki bir ışık yanar !

2009-10-07T15:32:00.002+03:00

Bu yazıya link vermeden geçemeyeceğim..

2009-10-07T13:59:00.006+03:00

- Aaa, aydede ışıklarını açmış!!

(Dolunayı bu şekilde tarif etmek hiç aklıma gelmemişti :P )

- Annecim kaynım ağyiyo benim.. Taş attılar galiba içine..

( Hani birine taş atınca canı acır ya, işte bizim de biryerimiz acıyorsa bunun sebebi oraya taş atılmış olmasıdır mantığından yola çıkarak kurulmuş bir cümle bence :P )

- Başka anne alcam artık kendime.. Başka baba da alcam.. Bu eve de gelmicem, başka ev alcam!!

( Tek sebebi, gece -ve öyle erken bir saatte de değil, bire doğru- uyumasını istememiz! )

- Allah bana anne baba veymiş, sükyediyoyum ben.. Güzel ev de veymiş, bana oyuncak veymiş, elma da veymiş, bu kopee (köpeği) de veymiş, duvay da veymiş (!).. Sukyediyoyum ben hep..

( İlk kısım, anladığınız üzere aramız güzel olduğu zamanlarda söylenen bir cümle :P )

- Aaa, uyanmıs mı minik ellim benim? Aaa, gozleyini açmış yavyum..

( Burada bahsi geçen "minik elli yavyu", plastik, yeşil, zeytin kadar bir tavşan.. Surpriz yumurtaların birinden çıkmıştı.. Bu aralar onun babası oldu Yusufcuk bey.. Yemek yerken, uyurken, birşey yaparken hemen o yavyu da yanında yerini alıyor.. Onunla bir güzel konuşması var ki anlatamam.. Benim kendisine hem kızarken hem de severken söylediğim herşeyi o da yavyusuna söylüyor.. Örneğin, bak tavşanım, hemen oyaya yatıp uyu, yoksa seninle kusmezsem ben de Yuşuf diilim!! Tabii siz burada, arka planda "Ay Yusuuuuufffff, hemen yat ve uyu artık, bak yoksa seninle küsmezsem valla Kuaybe değilimmmmm!! diye çığrım çığrım çığıran blog yazarınızı hayal ediyorsunuz :P ))

Şaka bir yana, ne zamandır yazmak istediğim bir konuydu aslında "küçük kaydediciler" meselesi ama araya birşeyler girdi hep.. Bugün Ayça'nın sayfasında da okuyunca bununla ilgili birşeyler, artık zamanı gelmiştir diye düşünüyorum..

Ne zamandır dikkatimi çeken birşey bu.. Olaylara genelde nasıl tepki verdiğimi, şimdiye kadar farketmediğimi farkettim..

Mesela ben, iki elimi nasıl götürüyorum ağzıma bir şeye şaşırınca veya nasıl bir parmak sallama hareketi yapıyorum kaşlarımı çatarak bir şeye kızınca, artık biliyorum..

Çünkü Yusuf da öyle yapıyor..
Aynı benim gibi..

Küçükken çok sevdiği kedilere artık dokunamıyor.. Çünkü ben hayvanlara dokunamıyorum..

Espri yaptıktan sonra, aynı babası gibi kikirdiyor mesela.. Ya da aynen onun gibi gezerek, oda oda dolaşarak konuşuyor telefonu eline aldığında.. Kızdığında, aynen onun ifadeleriyle, aynen onun gibi elini kaldırarak kızıyor!

Yani, bizi kaydediyor..

Eee, ne var bunda? Her çocuk yapıyor, demeyin..
Biliyorum, her çocuk yapıyor..
Önemli olan da bu zaten..

Biz de yaptık.. Kaydederek büyüdük ve şimdi neysek o olduk yavaş yavaş..

Hangimizin memnun olmadığı tarafları, tepkileri, alışkanlıkları yok ki?

Beni korkutan işte tam da bu..
Çünkü tepkiler tavırlara, tavırlar da alışkanlıklara dönüşür.. Ve aslında hepsi, genelde bakış açımızı, bizi ortaya koyar en açık haliyle..

Bir insan yetiştiriyorum.. Hayata hazırlamaya çalışıyorum onu.. Ve artık çok daha iyi biliyorum ki, ben neysem, bir yansımam olacak o da..

En iyi ihtimalle, olumsuz yanlarımı en az, olumlu yanlarımı en iyi şeklide yansıtacak bir insan olacak.. Ama şurası kesin, bugün iyi veya kötü, ne aktarabildiysek ona, birşeyler yerleşecek ve ilerde onu Yusuf yapan değişmezlerden olacak..

"Öyleyse.." diyorum kendi kendime, "hala çok geç değil.. Bir insanı eğitmek için, önce kendimi eğitmem lazım en baştan.. Sil baştan.." Çünkü, işaret ettiğim yere gitmeyecek benim oğlum da diğer çocuklar gibi.. Onun yerine, benim ayak izlerimi takip edecek..

Nerede yürüdüğüm ve nasıl yürüdüğüm işte bu yüzden herşeyden çok daha önemli artık..

Onun kitap okuma alışkanlığı olan bir insan olmasını istiyorsam mesela, hergün beni görmeli en az bir saat kitap okurken.. Görmüyorsa, ilerde "Neden kitap okumuyorsun?" diye sorma hakkını bulamayacağım kendimde.. Başkalarının hakkında konuşmasını istemiyorsam, dedikodunun ne kadar kötü birşey olduğunu anlatmamın -kaç kere yaparsam yapayım- ona bir faydası olmaz, biliyorum.. Onun yerine, bir kere bile görmemeli beni oğlum başkasının arkasından ileri geri konuşurken.. Görürse, o şey onun için de "yapılabilir" hale gelir artık..

Bunlar gibi, hatta çok daha derin meselelere inen yüzlerce örnek var zihnimde.. Ve sorumluluğumun bu kadar büyük olacağını hissedebilseydim önceden, hiç anne omazdım belki de..

Ciddiyim..

Çocuk yetiştirmek, aynaya bakmaya benziyor aslında.. O minicik aynada kendini gördüğünde, insan her zaman gurur duyamıyor maalesef..

Ve beğenmediğimizde, görüntüyü suçlamak hiç de mantıklı değil..

2009-10-06T10:51:00.001+03:00

İstediği kadar uçuklasın dudağım -üst üste minik minik altı tane gibi bir rekora ulaştık :P- istediğim kadar uğraşayım, didineyim, çabalayayım..

Ben istediğim zaman değil, O istediği zaman olacak ne olacaksa..

2009-10-02T14:01:00.003+03:00

"Dünyada sanki bir gurbetçi veya yolcu gibi ol. Akşama yetiştiğinde (salih amelleri yaparım diye) sabahı bekleme. Sabaha kavuştuğunda da (sonra yaparım diye) akşamı gözleme. Sıhhatin yerindeyken hastalık vaktini, ömür sermayen varken de ölümü düşün ve hazırlık yap."
Buhari

"Altın, gümüş, kadife ve kostüme kul, köle olanlar perişan oldular. Böyle (gözlerini dünya bürümüş) kimselere istedikleri verilirse memnun olur, verilmezse kesinlikle memnun olmazlar."
Buhari

"Vefat eden kişiyi kabre kadar üç şey takip eder; aile fertleri, malı ve ameli. Bunlardan ikisi geri döner, biri kalır. Aile fertleri ve malı geri döner, ameli (ölyle birlikte) kalır."
Buhari

(Riyazu's Salihin, Muhtasar)

2009-09-28T21:59:00.001+03:00

Doğumgünü ve bayram tebriği mesajları ve yorumları için çok ama çok teşekkür ederim.. Önemsenmek çok güzel..

Şimdi kısa bir Yusufcuktan seçmeler bölümüyle karşınızdayız.. Birkaç gün sonra uzun uzun yazmaya fırsatım olacak inşaallah..

Yusufcuk yeniden kreşe başladı bugün.. "Ne yaptın annecim okulda?" diye sordum, "Kankalarla buluştuk.." diye cevap verdi bana..

!!

Bayram dönüşü otobüste bir yandan zıp zıp zıplıyor babasının kucağında, bir yandan da bağırıyor muavine: "Muavinnnnn!! Kek istiyoyum bennnnn..." Susuturuyoruz olmuyor, uyarıyoruz olmuyor.. En sonunda dedim ki "Annecim, çok ayıp olur muavin diye bağırırsan.. Ya amca dersin ya da abi.. Muavin diye bağırılmaz.." Bana ne dese beğenirsiniz.. "Ama öğyetmiştin ya bana sen, muavin diye hatiyliyoyum ben onun adını.."

Haklı çocuk :P Giderken o abi ne iş yapıyor sorusunu muavin diye yanıtlamış ve dakikalarca da Yusufcuğu o kelimenin "muabi" değil de muavin olduğuna ikna etmeye çalışmıştım.. Doğrusunu biliyor ya artık, kullanacak illa biryerlerde :))

Geçen gün Facebook'ta bir video seyrederken yanıma geldi.. Küçük bir kirpi yavrusu vardı videoda.. Fotoğraflarını çekmişler.. Yusufcuk baktı, baktı "Küçük kiypileye bayılıyoyum ama büyükleye bayılmıyoyum.." dedi..

:)))

Küçük şeylere olan muhabbetine bir örnek de kucağından düşürmediği bebeği !! - Hani şu erkek, Durmuş bebek, eski okuyucular hatırlar.. Kendisi ördüğüm bir boleroya modellik bile yapmıştı bir zamanlar :)) - "Yavyucummm" diye diye nereye gitse götürüyor o bebeği evin içinde.. Yeri geliyor bisikletinin arkasına atıp gezdiriyor "Gel babam seni işe götiyiyim" diye, yeri geliyor kıyafetlerinin çıkarıp "Tülalete çis"ini yaptırıyor :)) Ben de annesiymiş bebeğin bu arada :P

Sonraaa.... Pek kibar bir çocuk ya benim oğlum, "Tecekküy edeyim.." lafı hiç düşmüyor dilinden.. Bir de "Unuttun di mi anne? Unuttun!!" lafı.. Birşey istesin benden ve saniyeler içinde geri dönemeyeyim mevzuya.. Hemen unutmakla itham ediliyorum!!

Babasından, koltukların arasına sıkıştığı için odadan çıkaramadığı bisikletini çıkarmasını istiyor Yusufcuk : "Baba luplen çıktıyıy mısın şunuuuuu!! "

Ya da uyutmak yerine "uydurmak" diyor bazen.. "Anne uyduycak mısın beni aytık?" Ettirgenlik-oldurganlık eklerini anlatmam lazım bu çocuğa tez elden :P

Ay unuttum.. Bir ek sorunu da "denir" kelimesindeydi.. "Anne buna ne diyenir? Ne diyeriz biz bu şeye?" Biz, mesela elma diyoruz oğlum ama sen ne diyersin, artık sen bilirsin :))

Şimdilik bu kadar.. Bir sonraki yazıda çok güzel haberler verebilsem keşke..

Keşke..

Olmaz mı? Belki olur.. Neden olmasın?

2009-09-25T13:25:00.018+03:00

Blogger'a birşeyler oldu yine.. Bir açılıyor bir açılmıyor.. Bazen sadece başkalarının yazdıklarını okuyabiliyorum, bazen o da olmuyor.. Hazır şimdi açılmışken hemen yazayım dedim birşeyler.. Birsürü de fotoğraf ekledim size..

İlki, tabii ki söz verdiğim doğum günü fotoğrafımız..

İşte karşınızda, üç yaşını dolduran minik adamım..

Aşağıdaki şımarıklıklarının fotoğrafını da eklemesem olmazdı..

Anneannesinin hediyesi "koğccaman kamyon"la..

( Gerçi hediye demek ne kadar doğru bilmiyorum, markette görüp yapıştı ve zorla aldırdı.. Doom günü hediyesi de o oldu :) )

Dedesinin hediyesi saatini gösterirken..

Yine kendi seçimi, daha doğrusu yapışıp bırakmadıklarından :P

Babam baktı ki çocuk kolunu ısırıp ısırıp doğal saatler yapıyor, "En iyisi saat alayım ben buna.." dedi :))

Bayramda gelen kuzenine güya sarılırken :P

Zavallı hala kuzusu !!

Bayramın ilk iki gününü İstanbul'da geçirdik Yusufcukla.. İnsanın bayramı ailesinin yanında geçirmesi gibisi yok.. Bir yandan vizem hala çıkmadı diye üzülsem de bir yandan da bir bayramı daha ailemle geçirdim diye için için sevindim..

Bayramda hava kapalıydı aslında.. Ama dedesi Yusufcuğa söz vermişti "Bayramda sizi Üsküdar'a götüreceğim.. Balık-ekmekle kutlarız doğum gününü diye.." Hatta çay da girmişti işin içine ama Yusufcuğun ısrarı sonucu "mevve suyu"nda anlaşmışlardı :))

İndirdi indirecek yağmura aldırmadan, "Ben boğazın yağmurlusunu da severim.." dedim babama ve ilk gün İkindi vakti düştük Üsküdar'a doğru yola.. Herhalde hava yağmurlu diye pek çıkmamıştı insanlar evlerinden, trafik o kadar tenhaydı ki inananamadım !!

İyi ki gitmişiz..
Biz biraz dolaşana kadar hava açtı ve çok güzel bir bayram günü geçirdik..

Emektar makinem de beni yarı yolda bırakmadı sağolsun..

Balığımızı, gün boyunca yanımızda gezen küçük turuncu kamyon eşliğinde yedik :))

Bir yaş daha devirmenin verdiği coşkuyla anladık ki, Fatih'in İstanbul'u fethettiği yaşa az kaldı :))

................................

O gün, sanki ne kadar çok seyredersem o kadar geç özleyecekmişim gibi dakikalarca içime çektim İstanbul'u.. İçinde yaşayanlar için zor bir şehir biliyorum ama onu özleyenler için de eşsiz..

Sonunda, Üsküdar'a gider iken aldı da bir yağmur..

...........................

Bayramın ikinci gecesi ise, hiç planda yokken Yusufcukla yola düştük köye doğru.. Babası ve babaannesi minik adamımı çok özlemişti çünkü.. Bayram bayram çok zor olsa da -otobüsle dokuz saat yolculuk- onlar da sevinsin istedim..

Oradada bir doğum günü kutlaması oldu Yusufcuğun.. Kayınvalidem hazırlık yapmış ve akrabaları davet etmiş.. Biz gittikten sonra Ozan'ın ebesi -anneannesi- de kocaman bir kazanda hayır aşı pişirdi Yusufcuk için ve dağıtıldı.. Ebelerle, dedelerle, arkadaşlarla ve o güne özel bahar gibi havada hoplaya zıplaya çok mutlu oldu bebeğim..

Köyde çektiğim fotoğrafları merak edenler bir önceki yazıya bakabilir çünkü düzenlerken onları önce yükledim..

Son olarak Yusufcukla arefe gecesi aramızda geçen diyalogu yazayım da kaçayım ben.. Zira biz, bayram dönüşü otobüslerde yer bulamadığımz için -Ozan nasıl olsa biz olmayacağız diye arabayla gelmemiş- daha dün akşam gelebildik eve.. Dünya kadar iş beni bekliyor!!

-Yusufum, bak sana ne diycem.. Yarın senin doğum günün biliyorsun.. Abi olacaksın artık..

- Hi hii abi olucam ben, abiiii :))

- Ama abi olacağın için artık bazı şeylerin değişmesi lazım.. Mesela bebek gibi anne babanla uyumamamn lazım.. Artık kendi yatağına yatıracağım seni, oyuncağını da vereceğim, onunla abi gibi uyuyacaksın tamam mı?

- Hayiy anne!! Hayiyyyyyy!

- Ama büyüyyemezsin ki o zaman.. Abi olamazsın..

- Büyümücem ben.. Hep senle uyiycam.. Doom gunum olmasın benim!!

-Ama büyürsen işe gidip kendine araba alabilirsin.. Hep istiyorsun ya..

-İstemiyoyum.. Bebek olup seninle uyiycam..

- Ama büyümen lazım..

- Ama büyüysem lego kuleley gibi devyiliyim!!

Allahım Allahım !! Çok büyürse lego kuleleri gibi devrileceğine inanan bir oğlum var.. Ya da beni, böyle inandığına inandırmaya çalışan bir oğlum.. Esas amaç benimle uyumak değil yani :P

Şimdilik hoşçakalın..

Blogger izin verirse eklerim yine birşeyler..

2009-09-25T13:13:00.008+03:00

Köydeki doom günü kutlaması ve bayram tatilinden kareler..

Kankalarla buluşmak gibisi yok :))

2009-09-19T13:47:00.004+03:00

Koskoca bir Ramazan daha geldi de geçti bile işte..

Açlığın terbiyesiyle arındırmaya çalıştığımız ruhlarımıza, inşaallah yeni yeni pencereler açabilmişizdir bu ayda..

Tüm günü aç geçirsek de, akşama ne de olsa canımızın istediğini yiyebileceğimizin rahatlığıyla tuttuğumuz oruçlar, bize, yemek istediklerinden çoğu zaman mahrum olanların halini ne kadar anlatabildi bilmiyorum.. Yine de kısmen mahrumiyeti hissetmek, onları anlamaya yaklaşmak bir kazanç olmuştur inşaallah..

Şimdi sırada bayram var..

Anne olduğumdan beri, bayramlar sevinç ve huzur olduğu kadar hüzün de oluyor bana.. İstiyorum ki, oğlumun yüzündeki o cıvıl cıvıl mutluluk tüm çocukların yüzünde de olsun.. Elleriyle seçerek aldığı,durup durup çıkararak "Bayyamda giycem ben bunu.." diye diye evdekilere gösterdiği yepyeni bayram ayakkabılarının sevincini her çocuk duysun..

Çok da geç değil aslında birşeyler yapabilmek, kazanç hanesine birşeyler ekleyebilmek için..

Hepimiz kendi evladımızla birlikte, çok değil, ihtiyacı olan bir tek çocuğa bile bir bayram kıyafeti alsak, minik bir hediyeyle çalsak şimdiye kadar kapısını hiç çalmadığımız -ve aslında bir müslüman olarak üzerimizde hakkı olan- bir ailenin kapısını, kimbilir kaç çocuk için gerçekten bayram olur bu bayram..

Biz oğlumla, renk renk bayram şekerlerimizi paylaşacak minik arkadaşlar aramaya çıkacağız yarın..

Siz de bize katılmak ister misiniz kendi mahallenizde ?

Herkese Hayırlı Bayramlar..

NOT: Bu sene bayramın ilk günü, aynı zamanda Yusufcuğun 4. yaşına basacağı gün de olacağı için ayrıca özel ve güzel bizim için.. Oğlumun üçüncü yaşını da sağlıkla, sıhhatle tamamladığını gösteren Rabbime sonsuz şükürler olsun.. Doom günü fotoğrafımız için sabırla bekleyiniz lütfen :))

2009-09-15T13:03:00.003+03:00

Yusufcuğun dün gerçekleştirdiği biri çok büyük diğeri nispeten ufak sayılan iki afacanlığı..

Onların aklıma getirdiği ve yaz başında bir gecemizi hastanede geçirmemizi sağlayan başka bir afacanlığı..

Ozan'ın krize girmeyeyim diye Ankara'dan gönderdiği eski, emektar ve kısmen bozuk olan -şöyle tepesine tepesine birkaç tık tık vurmadan çekme moduna gelmiyor :)) - fotoğraf makinamla çektiğim birkaç kareyi..

Ufak iki sanatsal çalışmayı..

Ve diğer ayrıntıları..

Hepsini ama hepsini yarına erteliyorum..

Bugün sadece " Kadir Geceniz kutlu olsun! " demek için uğradım.. Rabbim umduklarımıza ulaştırsın, korktuklarımızdan muhafaza etsin inşaallah hepimizi..

Bu gecenin, hayatlarımızı bir kez daha iyiye doğru sıfırlaması duasıyla..

Hayırlı "Kadir"ler..

2009-09-14T12:27:00.003+03:00

İstanbul'a geleli tam bir hafta oldu ve ilk defa bugün güneşli hava.. Buna bir de artık "fotoğraf makinası" travmamı atlattığımı eklersek -elhamdulillah- keyfim çok yerinde bugün..

Yanlız ufak bir ayrıntıyı itiraf etmeden geçemeyeceğim.. Dün, sahile indik akşamüstü annemlerle biraz.. Hem deniz havası alalım hem de Yusufcuk enerjisini evdeki koltukların kenarında barfiks çekerek atmak yerine sahildeki jimnastik aletleriyle oyalanarak atsın diye..

Manzara müthişti.. Parça parça bulutların arkasında, kırmızının her tonunda haleler oluşturmuştu batmaya yakın güneşin ışıkları.. İki eski yük gemisi yanaşmıştı küçük rıhtıma.. Banklar, ağaçlar, dalgalar gölge gölge tonlarla muhteşemdi..

Elim ister istemez çantama, herzaman fotoğraf makinamın durduğu yerdeki boşluğa gitti !!

İçimin sızladığını farkeder farketmez "Hadi gidelim.." dedim annemlere.. Fotoğraf çekemedim ya, sanki boşa gitti gibi geldi bana gördüğüm tüm o güzellikler..

Farkettim ki ben, hayatı kadrajda görmeyi seviyorum..

..................................

Çarşamba günü iki güzel şeyin gerçekleşmesini bekliyoruz.. İlki -inşaallah- kardeşimin askerden gelmesi.. İkincisi de o gün ya da gecesinde vize sonucumun açıklanması.. İnşaallah ikisi de hayırla, güzellikle gerçekleşir..

..................................

Aşağıdaki kısmı, geçen hafta yola çıkmadan önce yazmıştım. Tamamlayamadığım için taslak olarak kaydetmişim, kalmış.. Bari bugün ekleyeyim dedim, unutulup gitmesin arada..

Ben banyoda birşeyler yapıyorum - muhtemelen temizlik - Yusufcuk arkada, plağı sardırmış gidiyor:

- Anne napiyosun? Napiyosun? Napiyosun anneeee?

En kestirmesinden cevap veriyorum:

- İş !!

O da en afillisinden bir soruyla karşılık veriyor bana:

- Niye, iş makinası mısın sen?

- !!!!!!!!

............................

Eve, oğlunu çoooooook özlemiş bir şekilde gelen her baba gibi, bizim babamızın da tek isteği oğluyla biraz oynayıp vakit geçirmek, onu öpüp koklamak.. Ama Yusufcuk babasına kendini pek öptürmeyen, ben varken onun kucağına bile gitmeyen ve işine gelmediği zaman konuşmayan anneci bir kişilik.. Geçen gün babası eve geldiğinde öpmüş bir kere.. Sonra meyve yerken babası bir daha öpmek için kucağına çağırdı.. Çok bilmiş küçük bey ne dese beğenirsiniz?

"Salonda öptüm ya, daha ne istiyosun?"

Yok, estağfirullah, daha ne ne isteyelim çocuuum, sen lutfetmiş öpmüşsün bir kere :P

...................................

İki gün önce, ben mutfakta yemek yapıyorum, yine tatlı tatlı konuşuyor Yusufcuk eteğime yapışmış bir şekilde.. Dayanamadım, "O küçücük ağzını yerim seninnnn.." dedim. Bir adım geri çekildi hemen.. "Ama o zaman ben yemek yiyemem ki ağjım olmassaaa.." dedi !! Bu sefer de "Tamam o zaman, aklını yerim.." dedim. Yine bir adım geri çekildi ve cevabı yapıştırdı: "O zaman da oyucun bozuluyyy.."

................................

Ufak ve son bir ayrıntı daha..

Yusufcuğun, istediği birşeyi yaptırmak için son numarası..
Birkaç kez istiyor birşeyi.. Ama mesela, mutfakta sandalyeye çıkıp oradan da dolapların üstüne tırmanmak ve orada ne olduğuna bakmak gibi pek makul birşeyi :P Ben de doğal olarak "Hayır" diyorum tabii.. Yaklaşık on kere daha şansını denedikten ve on kere daha "hayır" kelimesini duyduktan sonra da bombayı patlatıyor :

"Ama yavlalıyoyummmm.."

Bu yalvarma bazı durumlarda işe yarıyor, itiraf etmeliyim.. "Yalvarmanı yerimmmmm." diye diye en yapmayacağım şeyleri yaptığım olmuyor değil :)))

Şimdilik bizden bu kadar..

Herkese iyi haftalar !!

2009-09-12T02:29:00.002+03:00

Bazı şeyler oluyor insanın hayatında, bazı garip şeyler.. Kontrolünün dışında.. Canını çok acıtan.. Aslında "ayna" olmak sadece onların görevi.. O şeyi yaşayan insana ayna olmak ve göstermek "asıl"ı, acı da olsa..

Ve bazen o aynaya bakmak sadece utandırıyor insanı..

..........................

Dün oturdum, gün boyunca yas tuttum fotoğraf makinam için.. Hatta gece bile kendime gelememişim ki uyku tutmadı.. Kalktım, dolandım evin içinde..

Mesele çok iyi bir makina olması değildi, fiyatı değildi, özellikleri değildi.. Mesele, çok sevdiğim, gerçekten uzvum gibi hissettiğim bir şeyi kaybetmiş olmaktı.. Onu birisinin, omzumda asılı çantadan, kimbilir nasıl almış olduğuydu.. Mesele, bana ait olan birşeye, hakkı olmadan uzanmasıydı bir elin..

Ve tabii, kendimi sorguladım durdum.. "Nasıl oldu da farketmedim?", "Nerede çaldırdım acaba?", "Kafam neredeydi ki benim çantama giren eli farketmedim?" Ve hatta, "Niye götürdüm ki o makinayı yanımda? Ellerimle niye koydum ki çantaya? Sanki foto-muhabirim.." diye diye söylendim bir yandan da hala olanı kabullenememiş bir halde evi ararken..

Ozan aradı durdu defalarca "Kendine geldin mi?" diye.. Hatta doğruyu söylemek gerekirse kızdı da biraz : "Bu kadar büyütecek ne var? Altı üstü bir fotoğraf makinası.."

Beni anlamadığı için ben de ona kızdım..

Sonra düşündüm, doğru söylüyordu aslında "Ya sana birşey olsaydı? Ya bıçaklasaydı seni alan kişi, ne olacaktı?" diye sorduğunda.. Evet, ya farketseydim ve direnmeye kalksaydım, bana birşey yapsalardı? İstanbul burası, insanların on lira için yeri geldiğinde trenden atıldığı, yeri geldiğinde arabayla sürüklendiği bir şehir..

Sonra annem girdi devreye.. Bir hikaye anlattı bana..

"Bir zamanlar çooook uzun bir ömür yaşamayı ve alemin tüm seslerini duymayı herşeyden çok isteyen bir adam varmış.. Allah'a yalvarmış, yalvarmış ve en sonunda duası kabul olmuş.. Allah ona çevresindeki tüm varlıkların seslerini duymayı bahşetmiş..

Birgün adam çiftliğinde çalışırken, tarlasının kenarında açlıktan orayı burayı didikleyen iki çakal görmüş.. Hayvanlar aralarında konuşmaya başlamışlar ve adam da kendisine bahşedilen özellik sayesinde bunları duymuş.. "Merak etme," demiş bir çakal diğerine, "Şimdi açız ama yarın bu çiftliğin sahibinin eşeği ölecek.. Etini yiyemeyecekleri için muhtemelen buraya bir yere gömerler, onunla karnımızı doyururuz.."

Adam bunu duyar duymaz hemen eşeği pazara götürüp iyi bir fiyata satmış ve böylece zarar etmekten kurtulmuş..

Aradan bir zaman geçmiş, adam yine birgün çiftlikte gezerken bu kez de kendi aralarında konuşan birkaç çiçekten ertesi gün samanlığın yanacağını ve tüm ekinini kaybedeceğini öğrenmiş.. Hemen elindeki tüm samanı satmış, zarar etmeden işi kurtarmış olmuş..

Günler böyle geçip gitmiş.. Bir gün öleceğini duyduğu ineğini satmış, bir gün kaybedeceğini duyduğu bir malını..

Ama bir gün gelmiş, Azrail Aleyhisselam dayanmış kapısına.. Bahşedilen özellik sayesinde adam onun da dediklerini duymuş tek tek..

"Seni almaya geldim.." demiş Hz Azrail..

"Ama" demiş adam, hani dualarım kabul olmuştu, uzun bir ömrüm de olacaktı benim.." O zaman Azrail Aleyhisselam durumu şöyle açıklamış ona: "Senin malına ve sevdiğin şeylere gelen her türlü kaza ve kayıp, aslında sana gelen eceli, musibeti engellemek içindi.. Ama sen her defasında ya sattın, ya savdın ve sana gelecek musibeti hep kendine döndürdün.. Artık kendinden başka, sana geleni karşılayacak hiçbir şeyin kalmadı.. O yüzden seni almaya geldim.."

Bu hikaye biraz kendime getirdi beni.. Yorumlarda da yazdığınız gibi, "Cana gelmedi ya, şükür ki mala geldi.." dedim.. "Sana Allah'ı hatırlatan, seni O'na yönlendiren bir kayıp, sana O'nu unutturan herşeyden daha hayırlıdır." dedim..

Sonra babam bir kez daha hatırlattı, bir müminin bir zulüm ya da afetle kaybettiği malının sadaka hükmüne geçtiğini.. "İnşaallah sadaka olmuştur." dedi, "Amin" dedim..

Sabah da evin kapısında, kilit gövdesinin yanında daha yeni, bıçakla açılmış oyuğu gösterdi bana.. "Oldukça uğraşmışlar eve girmek için.." dedi, "Artık gerçekten ne Allah ne de kul korkusu var insanlarda.."

(Allah'ım, bizi içinde Senin korkun olmayan insanların şerrinden koru !! Amin.. )

Ve sonraaa.... Bu haberi gördüm televizyonda.. İşte o anda bitti herşey !!

Benim kaybettiğim bir "şey"di..
Orada kaybolan ise bir can..

Dedim ya, insan bazen, yaşadığı bir olayın aynasında tüm çıplaklığıyla görüyor kendisini..

Ve ben, dün aynada gördüğüm Kuaybe'den çok utandım..

2009-09-10T18:20:00.001+03:00

Moralim sıfır..
Maltepe'de fotoğraf makinamı çaldırdım !! Hediyeydi, en güzel makinemdi.. Hala kabullenemiyorum, elimle çantaya koyduğum halde, "Belki buralarda biryerdedir.." diye evi arıyorum :((

2009-09-09T13:10:00.002+03:00

Oh bee..
"Şimdi İstanbul'da olmak" varmış..

Dışarda bir deli yağmur, havada mis gibi toprak kokusu..

2009-09-05T02:08:00.007+03:00

Salı : İftarda 15 kişilik arkadaş grubunu ağırlama

Çarşamba : Bir üniversite arkadaşımı iftarda misafir etme

Perşembe : Kocacığıma ve fuar arkadaşlarına dokuz kişilik iftar yemeği hazırlama ve ardından işyerine gitme, orada arkadaşlarla iftar etme, ardından bir kına gecesine katılma

Cuma : Neredeyse sabahtan öğlene kadar süren bir hediye alışverişi ve sonrasında işyerinde biraz takılıp oradan Kızılay'a gitme, biraz dolaşma ve sonrasında kreşten Yusuf'u alma, sonra tekrar işyerine gitme, orada arkadaşlarla buluşma ve bir iftar davetine gitme

Tüm bunların ardından şu anda hissettiğim, ayaklarımın ve belimin sızısı, günlerdir uykuya hasret olmanın verdiği beyin uyuşukluğu - bu gece de olduğu gibi, her gece sahura kadar oturup sonra yatıyor ve sabah erkenden Yusuf sayesinde yataktan zıplıyorum!! - ve iç sesimin "Yarın tüm günü yatarak geçirmeyen ne olsun!!" çığlıkları..

Ay ben n'aptım kendime yaa !!
Oruçlu oruçlu bayılacaktım az daha bugün..

Ama işin güzel yanı, bugün son iş günümün olmasıydı.. Üç hafta tatilim.. Yeni döneme de Allah kerim bakalım.. Ayın 15'ini bekliyoruz vize meselesi için.. Sonrası ona göre şekillenecek artık..

Haftaya inşaallah İstanbul'dayım..
Bu sene de Eyüp'te iftar etmek nasip olacak mı bakalım?

Not: Bir önceki postta, ebruyu asıl yapan o hanım, öğrenen de Ozan.. Tam tersi gibi anlamış bazı arkadaşlar :)) O sadece ilk ebru denemesiydi..

İkinci not: Maviş kombinimde ucundan accık görünen etek, geçen hafta bahsettiğim terzi mamüllerinden biri :)) Belden korsajlı, kloş bir etek.. Bir de beyazı var, bir ara fotoğraflarını çekip eklerim inşaallah.. Çok cici oldu ikisi de..

2009-08-31T03:03:00.003+03:00

Bir demet Ramazan aktivitesi..

Altınpark Ramazan Fuarı

Babamız ebru tezgahının başında..

Kocatepe Kitap Fuarı

Veee son olarak,

koluna saat yapmaya çalışan Yusufcuk :))

Her "Saat kaç?" diye soruşumuzda bu hareketi yapar oldu!!

Babamızla geçirdiğimiz ve birlikte iftar edebildiğimiz birkaç günün ardından yine klasik Ramazan rutinimize döndük.. Ozan fuarda, Yusufcukla ben evdeyiz.. Arada işyerine gidiyorum, arada arkadaşlarla iftar ediyoruz ama yine "bir Köroğlu, bir Ayvaz" kaldık oğlumla..

Şimdi bu Köroğlu-Ayvaz deyimini yazınca aklıma geçen yaz bunula ilgili duyduğum çok hoş birşey geldi.. Sizinle de paylaşayım.. Kızı gelin olan, oğlu da üniversiteyi başka bir şehirde okuyacak olan bir çift durumlarını anlatırken laf arasında söylemişti bu sözü.. Dinleyen kişi de şu yanıtı vermişti onlara: "Buna şükretsenize.. Ya sadece Köroğlu ya da sadece Ayvaz olarak kalsaydınız? En azından birinizin yanında diğeri var.." O günden beri ne zaman bu lafı duysam, bu cevap gelir aklıma.. Yapayanlız olmadığıma binlerce şükrederim..

..........................

Yusufcuğun yeni tribi :

- Bi daha gelmicem bu eve ben.. Bu oyuncakları da oynamıcam işte, annesiz kağcam!! Sen bana çiğkin çiğkin davyandın!!

Aman en ufak bir laf söylemeyelim beyefendiye, hemen tehdit başlıyor.. Gelmeyecekmiş eve, bak bakkkkk!!!!

Bir de bana işine gelmediği zaman "Kusuya bakma anne, kavga etces bak!!" demesi yok mu, ölüyorum..

Bu diyaloglardan yanlış bir profil doğmasın aman!! Tabii ki tatlış tatlış şeyler de söylüyor benim oğlum.. Mesela büyüyünce "fuçubolcu" olmak istediği gibi :)) "Futbolcu" diyorum, "hayır" diyor, "fuçubolcu" :))

İki gün önce çorabını giydirecektim Yusufcuğun.. "Annecim şu timsahlı çorabını verir misin bana?" dedim.. Çoraba baktı baktı, "Timşah diil ki bu.." dedi.. "Ne peki?" dedim.. Ne dese beğenirsiniz? "Kuybaa bu ya, bildiyin kuybaa.."

!!!!!!!!

Sanırım yaşlanıyorum :P

Bir de bu aralar elinde geçen yaz aldığımız davul, bütün gün "İnsanlay, sahuya kalkııııınnnn..." diye gümbürdeyerek geziyor evin içinde.. Mahallemizin davulcusu sağolsun, her gece saat üçte yataktan zıplattığı için Yusufcuğu, çoocuum sahur kavramına aşina olmuş durumda.. Hay bileğine kuvvet abi, bir öğün daha ekledin Yusufcuğun beslenme programına :P

Bizimle oruç tutuyormuş güya Yusufcuk.. Sahurdan kahvaltıya, kahvaltıdan öğle yemeğine, ondan ikindi atıştırmasına ve ondan da iftara kadar :P Arada içilip atıştırılanlar da.. Ne desem, ne desem? Tutulan orucu güçlendirmek babından canım :P

Sahurdan sonra benim gibi su içip ağzını çalkalıyor bu arada.. Ama nasıl?

Suyu ağzına alıyor, sonra kafasını sağa sola sallıyor :))))))))))))))))

Diğer sistemi keşfedemedi hala :P

.............................

Davulcu geçiyor şu anda penceremin altından.. Gitme zamanı geldi.. Sahur hazırlamam lazım.. Bu arada bir ikili önereyim sahur için.. Tavuklu pilav ve üzüm hoşafı.. Ne yakıyor susatıyor ne de rahatsız ediyor tekrar yatınca.. Canım dedemin yıllardır fix sahur menüsüdür, ben de ondan çaldım.. Tok da tutuyor valla :))

Hadi hayırlı oruçlar herkese...

2009-08-27T12:25:00.004+03:00

"Oruç ibadeti bütün organların iştiraki ile gerçekleşir. Mide yemek içmekten korunduğu gibi; dili yalandan, kötü sözden, boş laftan uzak tutmalıdır. Göz harama, yanlış yerlere bakmamalı, kusur aramamalıdır. Kulak, dedikodu, gıybet ve abes şeyler dinlememelidir. En önemlisi de gönül ve zihin güzel şeyler düşünmelidir. Gönül ehli kişiler, yalan söylemenin ve başkasını çekiştirmenin orucu bozacağını belirtirler. Gerçekten organlarının tamamını oruca iştirak ettirmeyi başaramayan kimse, şeklen oruç tutmuşsa da orucun özünü yakalayamamış demektir. Hz Peygamber'in "Nice oruç tutanlar vardır ki, oruçtan onlara kalan sadece açlık ve susuzluktur." sözü de bu gerçeği vurgular. "

30 Ramazan, Kırk Tavsiye - 10. Tavsiye, Bütün Organlara Oruç Tutturmak

Rabbim, bizi tuttuğu oruçtan kendisine kalanın sadece açlık ve susuzluk olduğu bahtsızlardan eyleme..
Amin..

2009-08-25T10:35:00.004+03:00

Kim demiş iftar illa evde olur diye ?

Dün akşam topladık hurmamızı, yemeğimizi, attık yine kendimizi Ankara'yı çevreleyen bir tepenin eteğine.. Bu işin fikir babasının Ozan olduğunu söylememe gerek yok herhalde :P

Akşam yavaş yavaş teslim alırken şehri simsiyah askerleriyle, serin bir iftar yaptık Yusufcuğun yüzlerce soru cümlesi eşliğinde!!

Geri döndüğümüzde çoktannn teslim olmuştu şehir karanlığa..

.........................

Ramazan bu sene güzel gidiyor elhamdulillah.. Oruca alıştı sanki bünyem.. Akşama doğru susuzluk iyice başıma vurduğunda ayakta sallansam ve gözümün önünde bardak bardak sular, şişe şişe buzlu meyveli sodalar uçuşsa da iyi gidiyor sayılırım..

Geçen sene dört günün sonunda hastanelik olmuştum, iki serumla ancak ayağa kalkmıştım ama demek ki emzirdiğim içinmiş.. Ozan demişti aslında "tutma" diye ama ben nasıl olsa sadece gece emziriyorum diye kendime güvenip tutmuştum, hataymış.. Buradan bir kere daha hatırlatmak isterim, Allah bu konuda ruhsat vermiş.. Emziren anneler, hamileler ve oruç tutmanın sağlığını ciddi derecede etkileyeceği kişiler oruç tutmakla mükellef değil.. İslamiyet bu konuda çeşitli kolaylıklar sağlamış.. Gerek daha sonra oruç borcunu ödeyerek gerekse bir fakirin yemeğini sağlayarak bu ibadeti karşılamak mümkün.. Hem Rabbim demiyor mu ayet mealinde "Allah sizin için zorluk istemez." Bence biz de kendimize zorlaştırmamalıyız hükümleri..

..........................

Dün koridorda kendi kendine oynayan Yusufcuğun şirin hali öyle hoşuma gitti ki, kucaklamak için yanına koştum ve bir çırpıda alıverdim kucağıma.. O da aynı hızla aşağı kaydı hemen ve yüzündeki önemli bir iş yapıyor olma ciddiyetini taşıyan bir ifadeyle haykırdı bana:

- Anne, napiyoşunnn!! Deteycanlı elleyim, duvaylayı siliyoyum, göymüyo muşun?

............................

Yusufum durup durup değişik versiyonlarıyla şu soruyu soruyor bana bugünlerde:

- Bu insanlayı buyutüy mü? Bunu yeysem buyuy muyüm?

Süt için, bal için ya da ne bileyim sebze-meyve için sorduğunda ben olumlu cevap verdiğim için çok mutlu oluyor tabii... Ama ne zaman ki iş sakız gibi, jelibon gibi ıvır zıvıra geliyor, verdiğim "Hayır, büyütmez, pek faydalı değil.." cevabım pek sinirlendiriyor beyefendiyi!!

- Hayiy, buyutüüüüüyyy, diye bağırıyor bana :))

.........................

- Kapyimi giydiyyy.. ( Ne şort ne pantalon, illa kapri giyecek hem de kemerli :P )

- Piykisağayı kapat da gel oynayalım.. ( Vicdan sızlatıcı, vurucu bir cümle!! )

- Yost izleyken misiy patlatin da yiyelim.. ( Burada bahsi geçen dizi Lost'tur.. Baktım ciddi manada bağımlılık yaptı, ikinci sezonu bitirince bıraktım izlemeyi.. Aslında bir diğer sebep de iki haftadır hayatımda şimdiye kadar görmediğim kadar kabus görmüş olmam ve artık "Ya others gelirse?" endişesiyle pikniğe bile gitmeye korkar hale gelmem :P Ama lütfen biri bana o adada gerçekten neler olup bittiğini anlatsın..)

- Annanemleye gidelim.. Oydaki kediyi öpcem bi de yalıycam.. Aazıma tüy giyeyse de yıkayim geçey.. ( Iyy diyebiliyorum sadece !! )

Şimdilik bu kadar bizden haberler.. Aslında bir de haftasonu Bera abimizin sünnet yemeğinde - daha doğrusu iftarında - çektiğim bir iki kareyi ekleyecektim ama vakit kalmadı, müdürüm aradı az önce, hemen evden çıkmam lazım.. Küçük erkeği bir kez de buradan tebrik ediyorum, tatlı annesi Özlem'e de daveti için teşekkür ediyorum..

Daha terziye uğrayacağım, hüffffff !!!

( Meraktan ölüyorsunuz di mi ne diktirdim diye :P Ama söylemicem işte !! Onun yerine daha da güzeli, fotoğrafını eklerim ben size.. )

2009-08-22T11:50:00.004+03:00

Rabbim,
biliyorum ki sadece senin rızan için akşama kadar susuzluktan kurumuş, çatlamış dudaklarımıza, iftar vakti ilişitirdiğimiz kırık dökük dualarımızı, aciz ve yetersiz olsa da geri çevirmeyeceksin bu kutlu ayda..

Merhametin yine sağanak sağanak yağacak üzerimize..

Bizi yeniden Ramazan'a eriştirdiğin için şükürler olsun..

Onu geride bıraktığımızda, öncesinden daha iyi halde olmayı nasip et..

Bizi razı olacağın hale getir, o halde yaşat ve huzuruna da o halde al..

Amin..

..........................

Herkese hayırlı Ramazanlar..

İftar için bu tarifi deneyeceğim ben.. Tadını az çok tahmin edebildiğim için şimdiden tavsiye edebilirim sanırım..

Hoşçakalın..

2009-08-12T19:19:00.002+03:00

Haftasonumu iki kelime özetliyor galiba..

"Aşk" ve Lost" !!

Sizi bilmem ama ben, okuduğu kitabın, izlediği herhangi birşeyin insanın hayatını - ya da düşünce yapısını diyelim- tümüyle değiştirebileceğine inananlardanım.. "Aşk"ın da böyle bir etkisi oldu bende.. Henüz tamamını bitiremesem de - bitmesinde korkarak yavaş yavaş okuyorum çünkü- o kadar çok yerin altını çizdim ki.. Birkısmını buraya aktarmayı düşünüyorum hatta.. Kimbilir belki oğlum da ilerde kapağı pembiş diye okumaz bu kitabı -öyle yapan erkekler varmış :P - en azından annesinin altını çizdiği bölümlerden yararlansın :))

Bu arada evet, kitapla pek bi uyumlu olmuşum :P

........................

Aşağıda görmüş olduğunuz kek..

tam dokuz dakikada mikrodalga fırında pişmiştir!!

Tarifi çok basit, halihazırda yaptığınız kakaolu bir kek tarifini yarım ölçü yapıp çukur bir kaba döküyor ve fırını dokuz dakikaya ayarlıyorsunuz.. Ben pişince ters çevirip üzerine kaşıkla süt gezdirdim yavaş yavaş, yumuşacık puf gibi bir kek oldu.. ( Yanlız burada yine devreye mikrodalga fırın zararlı mı değil mi sorusu giriyor. Ben kullanıyorum ama hiçbir şekilde zararlı ya da zararsız olduğunu iddia etmiyorum.. Denemek isteyenler denesin ama sonra kimse, zararlıymış, niye bize önerdin bu keki demesin.. )

Tadı nasıl mıydı?
Enfesti :))

Aynı normal fırın keki gibi miydi?
Evet, aynen öyleydi :))

......................

Ne zaman ki akşamları artık ince de olsa bir hırka giyme ihtiyacı hissediyorum, biliyorum ki sonbahar geliyor.. Ne zaman ki market raflarına dizilmiş sıra sıra güllaçları görüyorum, biliyorum ki Ramazan geliyor..

............................

Çok imrendiğim şeyler var hayatta..

Onlardan birisi de böyle şirin, çiçeklerle bezeli pencereler..

............................

Geçen gece saat on ikiyi geçmesine rağmen hala uyumamak için direnen ve buna bahane olarak da patlamış mısırları ard arda ağzına götüren Yusufcuğa çıkıştım biraz:

- Ama olmaz ki annecim, her gece her gece aynı şey.. Uyumuyorsun, bir de üstüne yarım saattir şu mısırları yiyorsun, yeter artık dokunur bak..

- Ama anneeeeeğğğ, buyümek için yiyom ben onları..

Ay ne kötüyüm yaa.. Ben de çocuk uykudan kaçmak için beni oyalıyor zannetmiştim.. Meğer yüce bir amaç peşindeymiş :P

...........................

Bugünlerde yeni bir alışkanlığı var Yusufcuğun.. Durup durup aklına gelen kelimelerin ingilizcesini soruyor bize.. "Anne, masanın inkyiscesi ne?", "Babacim, ekmeyin inkyiscesi ne?"

Arada söylediklerimi soruyorum, biliyor bazılarını.. Demek ki sadece laf olsun diye sormuyormuş :P

Zaten bu sorular, dün sorduğu şu soruya göre cevaplanması daha basit olan sorular.. "Baba bu niye teleferik?"

Babasının verdiği "Sen niye Yusufsan, onlar da o yüzden teleferik.." cevabına verdiği "Hımm" tepkisi de cevabını aldığını gösteriyor zannımca :P

.........................

İki şeyi çok merak ediyorum:

Sümüklücüm doğum yaptı mı acaba?

Erikcim, sana nasıl ulaşabilirim?

Hoşçakalın, kendinize iyi bakın..

2009-08-08T12:52:00.003+03:00

Bizi mutsuz eden, sahip olamadıklarımızdan çok sahip olduklarımız mı yoksa?

Ulaştığımız her bir hayalle, gerçekleşen her bir rüyamızla, sahip olduğumuz her yeni şeyle daha da sağlam bir perçin mi atıyoruz yüreğimizle dünya arasına? Aslında ait olmadığımız bu yere kök saldıkça, daha mı derinleşiyor içimizdeki boşluk?

Ruh, ötelere uçmak için çırpınan bir kuş değil mi?
Öyleyse çabamız neden onu buraya hapsetmek?

Özür dilerim ruhum..

2009-08-05T19:49:00.005+03:00

"İman edenlerin kalplerinin, Allahı ve Cenab-ı Hak tarafından indirilen hakikatleri hatırlayarak yumuşayıp saygı ile dirilme vakti gelmedi mi? Sakın onlar daha önce kitap verilen ümmetler gibi olmasınlar..Zira kitabı tanımalarının üzerinden kendilerince uzun zaman geçmesi sebebiyle -onu- kanıksamışlar, neticede kalpleri katılaşmıştı. Hatta onların çoğu büsbütün yoldan çıkmışlardır.. "
-Hadid Suresi, 16. ayet-

"İyi düşünün ki Allah, bütün yeryüzünü bile ölümünden sonra diriltiyor; gevşeyen ve uyuklayan gönülleri de böyle diriltebilir. Zaten aklını çalıştıran, zihnini işleten kimseler için bu canlanmayı gerçekleştirecek ayetlerimizi iyice açıklamış bulunuyoruz.. "
- Hadid Suresi, 17. ayet -

Hayatımın şimdiye kadarki her safhasını tek tek hatırlayıp aklıma gelen her isme tek tek dua etmek istiyorum bu gece.. İnşaallah ben de geçerim birilerinin zihinlerinden.. Ben de anılırım ismen dualarda..

Hayırlı Kandiller..

2009-08-04T11:47:00.001+03:00

- Ya annecim oturdum kitap okumaya çalışıyorum şurda, neden tepikleyip duruyorsun sırtımı?
- Tepiklemiyooom..
- N'apıyorsun peki?
- Maçaş yapiyom, maçaş..
( Böyle masaj da ancak bizim evde görülür :P )

- Ya niye beni zehiy ediyonuz yaa!!
( Yapmak istediği birşeyi engellediğimizde, niye bunu bana zehir ediyorsunuz anlamında :P )

- Anne bak, bunu veymeşşen seni yemek yapay yeyim, top yapay oynayım..
- !!!!

- Okulumuşda basgekgol oğsağdı ne güşel oynaydım ben..
( Basketbola çok meraklıyız bu aralar, bir gece yanından geçtiğimiz okulun bahçesindeki koca demir potayı söküp eve götürmem için dakikalarca yalvardı bana!! )

- Anna bana gayeta veyşene.. Bala bandiyip bandiyip yicem..
( Bala bandırıp bandırıp galeta yemek en sevdiği şeylerden biri artık )

- Tityiyo bacakyayım, ağyiyooo.. Ova anne, ova luplen..
( Her gece yatmadan önce tekrarlanan diyaloglarımızdan biri.. Gün içindeki o kadar koşmaya, atlamaya, zıplamaya dayanamayan bacaklar gece ağrıyor tabii.. Her gece uyumadan önce ayaklarını, bacaklarını ovuyoruz bir de paşanın.. )

- Bişey oğmaş, kuyuy geçey..
( Üstüne başına ya da evin herhangi bir yerine su dökünce beni yumuşatmak için kullandığı cümle.. )

- Doktoylay iyi insanlaydıy.. Yaydım edeyley çocuklaya.. Koykmuyom ben doktoylaydan.. Gidince söylüyom, doktoy iyne iştemiyom diyom, bu da bana iyne yapmiyo!
( Nasıl motive etmişsem çocuğu.. Durup durup bu telkinleri tekrarlıyor :P )

2009-08-03T09:12:00.001+03:00

İnsan, hiperaktif bir koca ve hiperaktif bir oğulla yaşayıp giderken, kendini gerçekten çok yavaş, enerjisiz ve yaşlı hissedebiliyor bazen !!

( Ozan'ın askerlik durumu henüz belli değil.. Haftaya netleşecek ama en azından kanuni hakkından yararlanıp erteletebileceğini öğrendik.. Desteğiniz için teşekkürler.. Sizi seviyorum.. )

2009-07-30T20:00:00.008+03:00

İçimden sadece şöyle bağırmak geliyor:

"Hayaaaaaaaaat, beni neden yoruyosuuunn?"

Ben tam bugün merak edenler için şu yurtdışı meselesiyle ilgili birşeyler yazacaktım ki aldığımız bir haber alt-üst etti herşeyi.. Şimdi sadece sakinleşmeye ve iyice düşünmeye ihtiyacım var..

Kışın yurtdışında bir sözleşme imzalamıştım biliyorsunuz.. Vize için başvurdum ve herşey öyle başladı zaten.. Dersler, yoğunluk, hazırlanma ve heyecanla bekleyiş.. Tam iş oldu, gidiyoruz derken, Emerikan hökümeti vizelere kota uygulamaya ve sadece belli sayıda kişiye vize vermeye karar verdi!! Ek belgeler istediler, sınavlara girip tamamladım. Oldukça uzayan sıkıntılı bir süreç geçirdik - sadece "beklemek" kastettiğim, yoksa bir problem yoktu Allah'a şükür - tam sonuna yaklaştık, sözleşmem Ekim'de başlıyor, yakında orada oluruz derken..

Bugün birkaç inzibat,
Ozan'ı alıp askere götürmek için kayınvalidemin evine gitmiş !!

Tam da sona geldik derken.. Tam da gidiyoruz artık derken..

Ozan okula 2000 yılı girişli.. Yedi senelik kanuni öğrencilik hakkı 2007'de dolmuş yani.. Ama ara verip sonra afla geri döndüğü için normalde bu süre 2009'a uzuyor.. Fekat sevgili okulu, afla döndüğünü ve mezuniyet süresinin uzadığını şubeye bildirmediği için iki yıldır asker kaçağı olarak görünüyormuş!!!

İşin garip ve acı olan tarafı ise bizim şimdiye kadar bundan hiç haberdar olmayışımız.. Geçen ay bir belge istediler ve onu göndermiştik ama işe yaramamış.. Yani babamız şu anda hazır asker..

Ozan bugün gelen astsubaya durumu anlatmış, daha yeni mezun olduğunu ve hatta diplomasını dün aldığını ve yarın tecil işlemi yaptıracağını söylemiş ama yapılabilecek hiçbir şey yokmuş.. Hatta eğer bugün nüfus cüzdanını benim çantamda unuttuğu için işlem yaptıramadan askerlik şubesinden dönmeseymiş, hemen orada alıkoyabilirlermiş!!

Yarın bu işten anlayan bir iki kişiye daha danışıp ne yapılması gerekiyorsa yapacağız ama şimdilik durum bu!! Her an inzibatlar tarafından yakalanıp askere alınabilecek bir babiş :P

Zaten belirsiz olan ufuk, daha da bulandı gözümde.. Ozan askere giderse ne yaparım, şimdi onları maddeliyorum kalem kalem.. Ev ne olur? İstanbul'da mı çalışırım? Yurtdışına gidişimiz rafa kalkarsa? vs. vs..

En çok merak ettiğim konu da bu arada vizeyi alırsam ne yapacağım meselesi.. Umarım ülkeye girişimi erteleme şansım vardır yoksa yine yanlız gitme durumu doğacak benim için...

Off...

Hayaaaaaaattt, beni neden yoruyorsun?

2009-07-29T22:04:00.002+03:00

O kadar havalı havalı yazdım yeni blog kuralımı ama gerek kalmadı uygulamaya.. Yabancı bir siteden sağ tuşu fonksiyon dışı bırakmak için - yani sayfadan yazı ya da fotoğraf kopyalanmasını engellemek için - bir HTML buldum ve yükledim.. Umarım güvenebileceğim birşeydir.. Yoksa bunu da bir şekilde etkisiz bırakıp kopyalamaya devam ediliyor mu? Sonradan şoka girmeyeyim!! Bilginiz varsa paylaşın lütfen..

Ayrıca isteyen arkadaş olursa, o kodu ve nasıl uygulandığını da yazabilirim.. Yorum kısmına mailinizi bırakmanız yeterli..

İnsanın bir yazısını ya da fotoğrafını, başka bir sayfada sanki oraya aitmiş gibi görmesi hiç hoş bir durum değil!!

....................

Bu diyaloğu yazıp yazmamayı çok düşündüm ama sonuçta "çocuk bu" deyip yazmaya karar verdim.. Ayrıca bugünlerde Yusufcuğun kreşteki büyük çocuklardan öğrendiği ve ağzına dolanan iki "çiğkin" kelimeyi hesaba katarsak bu diyalog biraz masum kalıyor :P

Köye gittiğimizde, Yusufcuğun bezden kurtulup artık tuvalete gitmesi babaannesinin çok hoşuna gitmiş olacak ki birgün ben Yusufcuğu tuvaletten getirip de onun yanında üstünü giydirirken, babaannesi eğildi ve Yusufcuğun popişini öptü "Aman da benim koca oğluma, büyümüş de tuvalete gidermiş artık.." diyerek.. Yusufcuk sinirle geri çekti kendini, kaşlarını çattı ve en sinirli yüz ifadesiyle "Popodan öpüğmeş!!" dedi babaannesine.. Açıklamayı da şu şekilde yaptı: " Kaka yapiyom ben onunla, iyyenç bu! "

Yani, ne diyeyim?

2009-07-27T03:04:00.006+03:00

Sayın okur..
Blog yazarın yeni sayfa kurallarını açıklıyor, dikkatine :P

Bundan sonra sayfada sadece bir yazı görünüyor olacak ve yenisi eklendiğinde eski yazı hemen arşive kaldırılacaktır, bilginize.. Ondan sonra, "Ben görmedim.. Aaa okuyamamışım.. Tekrar ekler misin?" demek yok.. En azından bir süre böyle devam edecek..

Niye mi?
Ne demiş atalarımız, "Yapıyorsam sebebi çok.." :P

Yeni yazı eklediğimi nereden mi bileceksiniz?
Eee, "izleme" diye birşey var :P

Artııı.. En önemli kuralımız da cevaplayamadığım yorumlar olduğunda kırılmaca gücenmece yok.. Yaz döneminde hazır dersler ve işler hafiflemişken blogcuğuma yeniden el atmaya karar verdim ama her ne kadar bir yazıyı güzelleştirenin, yazara daha çok yazma hevesi verenin yorumlar olduğunu bilsem de sadece yazı yazacak kadar vaktim olduğunda elbette yorumlara dönemeyebilirim.. Beni lütfen mazur görünüz, desteğinizi eksik etmeyiniz..

Hadi hayırlı uğurlu olsun vatana millete..
Kesiyorum kurdelayı.. Kestiiiimmmmmmmmmm :))

2009-07-27T02:21:00.008+03:00

Yazamadığım uzuuuuun dönemde, birok değişiklik oldu aslında hayatımızda.. Ve ben herbirinin ardından ayrı ayrı üzüldüm yazamadım diye..

Neden yazmak istiyorum, yazamayınca neden üzülüyorum, neden birşeyler eksik kalmış gibi geliyor bana? Bu konuyu sonra irdelemek üzere bir kenara kaldırmak ve neler olup bittiğine dönmek daha iyi olacak galiba..

Neler olmadı ki bu uzun arada?

Meselaaaaa.... Ozan okulunu bitirdi çok şükür.. O da artık bir üniversite mezunu, o da artık bir nişantaşı çocuğu :P

Sonraa... Yusufcuk artık "tam kocaman abi oldu çünkü bebekley gibi bez yok altında".. Gözümde en çok büyüyen şeyi, tuvalet eğitimi meselemizi bu sene köye gidişimizde hallettik.. Daha doğrusu Ozan'ın dedesi halletti desem iyi olur.. Biraz uzun ve korku öğeleri de içeren bir hikaye bu, isteyen olursa anlatırım sonra :))

Sonra.. Birçok şehir, birçok ilçe, birçok köy gezdik bu sene.. Ozan'ın sayesinde ne kadar çok şeyi fotoğrafladım, ne kadar çok şey biriktirdim zihnimde.. Ah bir de paylaşabilseydim onları :((

Sonra.. Yusufcuk kreşini başarıyla tamamladı, karnesini aldı, yılsonu gecesinde "paytak paytak yüyüyen" ama daha çok herkesten fazla dans eden, hatta müzik bittikten sonra bile sahnede dans etmeye devam eden, kendisini indirmeye çalışan öğretmenine direnip oynamaya devam etmek isteyen bir ördek oldu :)) Şimdi de yaz okuluna gidiyor..

Sonraa... Sekizinci yılı devirip dokuzuncuya adım attığımız evililik yıldönümümüzü kutladık bu ay.. Ve ben farkettim ki arada kızsak da birbirimize, anlayamasak da birbirimizin ne demek istediğini, küssek, barışsak ve kırılsak da.. Ben değil dokuz, doksan sene daha yaşamak istiyorum Ozanla..

Sonraaa.. Bir roman yazmaya başladım ben.. Ama zihnimde.. Henüz tamamlayamadığım bir kurgunun orasından burasından fısıldayıp duruyor kahramanları.. Henüz onlarla ilgilenecek yeterli vaktim yok ama en azından zihnimde örüp duruyorum sahneleri.. Fotoğrafçılık kursu, dikiş kursu, eğitim uzmanlığı masterı ve diğer sırada bekleyen hayallerin -daha doğrusu planların- arasında ne zaman fırsat bulup da kağıda geçirebileceğim, hiç bilmiyorum..

Sonraa.. Ben bir asker ablasıyım artık.. Kardeşimi havaalanından Ağrı'ya yolcu ettiğimiz anı hala unutamıyorum mesela.. Mirza'nın, sanki uzun bir süre babasını göremeyeceğini anlamış gibi boynuna sarılıp sarılıp burnunu gömmesini, almak istediklerinde sıkı sıkı babasına sarılıp koca adamı orada hüngür hüngür ağlatışını hala unutamıyorum.. Rabbim hayırlı tezkereler versin inşaallah, şafak 50..

Sonraaa.. Yusufcuk üç yaşını tamamlamasına az bir sürenin kaldığı şu günlerde tam bir birey oldu maşaallah.. Bazen seçimleri ve kararları beni çok zorlasa da onu böyle kendine güvenli, işini bilen ve tercih yapabilen bir çocuk olarak görmek çok hoşuma gidiyor.. Artık yemeklerini tamamen kendisi yiyip kıyafetlerini ve ayakkabısını kendisi giyebiliyor.. Hatta ne giyeceğini de kesinlikle kendisi seçiyor.. İstersem aksini yapmaya çalışayım, vallahi mümkün değil!! Maalesef en bariz huylarından birisi inat.. Bu yaş çocuklarında normal olduğunu biliyorum ama bizimkinin dozajı biraz daha fazla! Ağlama krizlerimiz ve sinirden ne yapacağını bilmediği nöbetlerimiz hala bitmiş değil ve özellikle istediği şey olmadığında had safhaya ulaşıyor.. Konuşmalarına ya da hareketlerine bakarak çok büyük zannetsem de onu hala ufacık bir bebek aslında.. Bunu unutuyorum ve çok kızıyorum bazen.. Beyefendinin "Luplen bana kizma!" uyarısıyla kendime geliyorum :)) "Sen de luplen yapma dediğimi yapma.." cevabıma karşılık duyduğum cümle ise aynen şu: "Hağyiy, yapicammm"

Çocuk büyütmek zor iş vesselam..
Şimdi gece gece bu işin de felsefesine hiç dalmayayım ben.. En iyisi burada bitsin bu yazı.. Aklıma geldikçe yine eklerim birşeyler eskilerden yavaş yavaş..

Hep yazmak olmaz di mi, hazır fırsat bulmuşken bir gezineyim bakalım konu komşuda neler olup bitmiş bu aralar..

2009-07-27T01:51:00.005+03:00

- Yusufummm, kuzum benim..
- Hağyiy, kuzu falan deme bana..
- Niye annecim, küçük kuzumsun sen benim..
- Hağyiy, ben hayvan diilim!
- !!!

- Yusufcum, ne olacaksın sen büyüyünce bakalım?
- Kepçeci oğcam, asfayta su dökmeci oğcam ( belediyenin sulama tankerlerinin şoförleridir efendim kastedilen ), finçle kumlayi kaldiycam, tankeyli kamyoncu oğcam, ayaba çekmeci oğcam..
- Başka?
- Abi oğcam, soyna da baba oğcam.. Ama kiz ( yani kız ) olmiğcam!!

- Peygambeyimişin adı Hazyeti Muhammed. Babası Abdillah, süt annesi Hayime.. Peygambeyimiş hastalayı ziyayet edeymiş, yemeğni bitiyiymiş..

- Temişlik imanın yayısıdıy.. ( Bu yüzden paket paket ıslak mendil bitiyor bizim evde, Yusufcuk kamyonlarını, iş makinalarını, arabalarını defalarca sildikçe!! )

- Ama ditme yanimdan.. Benim başka annem yok ki! Annesiz kağdıııımmm.. Böhüüü.. Anneleyi yanında yatmazken uyuyamaş ki bebekler!! ( Her gece aynı seramoni, bir türlü alışamadı hala yanlız uyumaya )

- Seni seğğğmiyom.. Sen pis!! ( Genelde belli bir yaş üstü her nevi kadın cinsine söylenen klişe cümlemiz.. Anneanne-babaanne dahil, kadınlarla pek işi olmuyor Yusufcuğun.. Ama nerede bir abi, amca, dayı, dede var, hemen yapışıyor paçasına.. "Çok seviyoyum seni.." )

- Ya heğgün bişeyley oluyoy bana!! ( Ard arda birkaç gün düşüp dizini, mizini kanatınca, son düşüşünde dayanamadı artık, isyan etti çocuk :)) )

- Luplen anne!! ( Lütfen demek istedik :) )

- Şunu yapmazsan/veymezsen ağlayım bak cayıy cayıy!! ( Allahım Allahım, büyüdü de beni tehdit ediyor artık.. Cayıy cayıy ağlamak da bizzat kendi deyimimiz :P Ayrıca sakızı "cabur cabur" çiğneyip, "hopiş hopiş" yerine "kakpiş kakpiş" uyuyoruz biz.. )

- Hadi baba dağa/hayvanlaya gidelim!! ( Birtaneyken iki oldular başıma :P )

- Allahım şifa veydi, geçti.. ( Ben hastayken bana dua etmiştik beraber, ertesi gün baktı ki ben ayaktayım, hemen yapıştırdı cümleyi! )

- Annecim, boşluk ne demek?
- Annecim, bu ne iş yayay? Bunla napayış?
- Annecim, bu nasıy ses çıkayiy? ( Cevaplanması kolay bir soru gibi görünse de Yusufcuğun elindeki nesnenin kağıt ya da ne bileyim minder falan olduğu durumlarda oldukça zorlanıyorum :)) )

- Ağş-veyiş meğkezine gitmek istiyom ben.. Oyda tyene bincem.. Topcuk sakız da alın bana.. ( En büyük keyiflerinden biri alışveriş merkezlerinde benimle trene binip orayı gezmek - ay ben de ne yakışıyorum o trenin içine, ama bensiz binmiyor ki!- ve para atılıp sakız alınan makinalardaki top sakızları, parasını da kendi atmak ve elini hemen altına koyup yakalamak suretiyle çiğnemek.. )

- Anne şu böcek adamım sözümü dinlemiyo, kız buna!! Abinin sözünü dinle de!! ( Sabahnurun bal bebeği gibi Yusufcuk da böcek adam diyor örümcek adama.. Köye gittiğimizde bir baloncudan dilenmek suretiyle sahip olmuş bu böcek adama.. Babaannesi arkadan yetişip parasını ödemiş ama "Yalvararak alıp da arkasına bakmadan kaçışını görmeliydiniz.." diyor )

- Baba "kay" ayaba demek, affeyim de bana..
- Anne "fiş" balik demek, affeyin de bana..
( Fazlaca "aferinci" bir oğlum var benim.. Özellikle babasından aferin duymak için yapmadığı numara yok! )

Şimdilik aklıma gelen cümle ve diyaloglarımız bunlar.. Sonra gelirse yine yaparız bir derleme.. Ah kimbilir kreşte neler söylüyor, bir de onları duyabilsem :((

2009-07-26T01:10:00.001+03:00

Cik ciiik..

Hoşgeldiniz..

2009-07-25T23:35:00.004+03:00

Tadilat yerine "tatil"at yazmalıymışım aslında!!

Yukarıdaki kaydı girer girmez Yusufcuk ve Ozan'la yine yollara düştük biz.. Dört günlük bir Konya kaçamağı yaptık. Beyşehir ve Tuz Gölü'nü de hesaba katarsak yine dünya kadar yer dolaştık.. Bu arada ben sayfama yine elimi bile süremedim tabii..

Ama sıkı durun.. Büyük açılışa hazır olun :P

Sayfa yine herkese açık olacak ama, bana yüklediğim fotoğrafların kopyalanmasını ya da başka bir şekilde başka bir bilgisayara aktarılmasını engelleyebileceğim bir yol öğreten birisi çıkana kadar fotoğraf yüklemeyi düşünmüyorum..

Ah neler kaybedeceksiniz bir bilseniz :P

Şimdilik kaçıyorum ama uzaklara değil, kendime şöyle pembişli morlu güzel bir şablon aramaya.. Hadi bana kolay gelsin..

( Fotoğraf koruma yöntemleriyle ilgili gerçekten yardım bekliyorum.. Bilgisi olan arkadaşlar paylaşırsa çok sevinirim.. )

2009-07-22T02:41:00.004+03:00

TADİLAT DOLAYISIYLA KAPALIYIZ !!

2009-06-01T00:02:00.005+03:00

- Anneciiim, bu abinin yengi neden kaya olmuş?

- Allah öyle yaratmış annem.. Bizi beyaz renkte yaratmış, onu da siyah ama bu onun kötü veya çirkin olduğunu göstermez..

- Hii.. Ama anne, çok çukatala yemiş, ondan öyle olmuş bu.. Çukatala kaya yapmiş onu..

Ben bu noktada koptum.. Dakikalarca güldüm.. Hele Yusufcuğun Kenyalı çocuğa dönüp de "Abi yüzünü yıkaysan geçey.." dediği an, resmen gülmemin krize döndüğü andı :))

Dört gündür bu sene yine muhteşem geçen Türkçe Olimpiyatıyla hemhal durumdayım.. Geçen sene televizyondan final gecesini izlerken en büyük duam, o heyecanı ve coşkuyu canlı canlı yerinde yaşamaktı.. Bu sene duam kabul oldu çok şükür.. Perşembe ve Cuma günü Kızılcahamam'daydık. Hem olimpiyatın açılışına katıldık hem de gün boyunca dünyanın dört bir yanından gelen ve Türkçe konuşan, Türkçenin ve Türk kültürünün çeşitli alanlarında yarışan öğrencilerle sohbet etme, onları daha yakından tanıma fırsatı bulduk..

O gün Şili'den gelen bir öğrencinin, kendisine sorduğum "Neden Türkçe öğreniyorsun?" sorusuna verdiği cevap hala kulaklarımda.. "Türk arkadaşım çok iyi.. En iyi arkadaşım Türk, ondan.."

Cumartesi ve Pazarı da Altınpark'ta, olimpiyatın Kültür Şöleni kısmında değerlendirdik.. Katılımcı 115 ülke ayrı ayrı stand açmıştı orada, kültürlerini, ülkelerinden getirdikleri güzellikleri sergiliyorlardı orada.. Mahşeri bir kalabalık vardı.. İlk gün sabah giremedik, öğlen tekrar gittiğimizde girebildik ancak içeri.. Yine de pek çok standa önündeki kalabalıktan dolayı uğrayamadık bile..

Türk halkının bu olimpiyatı bu kadar sahiplenmesi, bu kadar önemsemesi ne kadar hoşuma gitti anlatamam.. Mersin'den, Isparta'dan, Kastamonu'dan ve daha birçok ilden otobüsler dolusu insan gelmişti fuar alanına.. Kimbilir benim şahit olmadığım daha neler vardı..

Hala güzellikleri "güzellik" olarak görebilen insanların var olması ne güzel..

Böyle göremeyenlere de Allah iz'an ve sağduyu versin, ne diyeyim..

Şimdi sırada çektiğim onca fotoğrafı düzenlemek ve birazını da buraya eklemek var tabii.. Bir de final gecesini beklemek.. Bakalım bu seneki favorilerim derece alacak mı?

Haa, unutmadan.. Kırgız grubunun oynadığı Kolbastı'yı izlemeyen varsa çok şey kaybetmiştir, biline :))

2009-05-10T00:23:00.005+03:00

Minik meleğim..

Şöyle bir baktım da geriye, neredeyse dört yıl olacak sen bana "emanet", ben sana "anne" olalı..

Biliyorum, iki buçuk yaşındasın daha, büyümedin o kadar ama nasıl saymam ki o birbirimize "yakından da öte" olduğumuz, canıma-kanıma ortak olduğun dokuz ayı da ? Hem biliyor musun, hamilelikte tadı bir başka oluyor anneliğin.. Kocaman umutlar, heyecanlı bir bekleyiş ve seninle benden başka kimsenin tadamayacağı bir bağ eşlik etmişti bana o zamanlar.. Sen orada, dünyanın en güvenli taşıyıcısında gününü gün edip büyümeye çalışırken, ben de bal tadında günler yaşadım bebeğim, emin ol.. Sonuna kadar tadını çıkarıyordum "anne" olmanın henüz sen bana "anne" diyemiyorken bile..

Eminim duymuştun ya da en azından hissetmiştin babanın "Allaaaahhhhhh.. Baba oluyorum babaaaa!!" diyen naralarını senden ilk haberimiz olduğunda.. İşte o anda hissettiğim tek birşey vardı benim : Artık asla eski ben değildim, olamayacaktım..

Annelik demek, sorumluluk demekti en başta.. Sadece kendim için yaşamayacaktım artık.. Yaptıklarım da hep senin için olacaktı, yapamayacaklarım da.. Örneğin, tam üç ay bekleyecektim domates yiyebilmek için.. "Asla mevsimi olmayan sebze-meyve yeme.." demişti ya doktorumuz, vallahi yememiştim..

Aylar birbirini kovalayıp da seni kollarıma aldığım gün geldiğinde, ben "hissetmenin" de "hissetmemenin" ne demek olduğunu gerçekten öğrendim.. Yeniden doğmayı, bir mucizeye şahit olmayı hissettim.. Ağrıyı, acıyı, korkuyu ve ümitsizliği hissetmemenin, senden başka hiçbir şey hissetmemenin ne demek olduğunu öğrendim.. Yoğun bakımdaki diğer hastalar inlerken, ben içimden naralar atıyor, sevinç gözyaşları döküyordum "İşte oğlun.." dediklerinde..

"İşte oğlum.."

Ameliyathaneye girerken onun canından da kendi canımdan da ümidimi kesmiş olduğum oğlum.. Bana "Bebeği kaybedebiliriz, durum çok riskli.." dediklerinde "Allah'ım, ömrümü ona ver, yavruma Sana hayırlı bir kul olma fırsatı ver.." diye dua dua yalvardığım oğlum.. Aylarca hayal ettiğim yüzünü artık okşayabildiğim, minik yanağına, ellerine dokunurken "Acaba incitir miyim?" diye korktuğum minik, beyaz meleğim..

Şimdi bakıyorum da iki buçuk yıl geçmiş aradan.. Sen mi daha çok büyüdün bu sürede yoksa ben mi, hala karar veremiyorum.. Derinliklerimde biryerlerde kaybolmuş nice güzellikleri sen tek tek çıkardıkça ortaya.. Bana "samimi" olmanın, "masum" olmanın, teklifsiz, detaysız, net olmanın, gerçekten sevmenin tanımını yaptırırken bir kez daha.. Kolayca affedip tatlı bir gülücükle değiştirirken boncuk boncuk gözyaşlarını.. Varlığımı, varlığının en büyük gereksinimi hissederek yasladıkça kucağıma başını.. Ve bana "Şeni çok şeviyoyum annecim, şen benim düdel annemşin, melek annemşin.." dedikçe ben daha bir anlamlı oluyorum.. Gerçekten "anne" oluyorum..

Günümü, gecemi.. Yeri geldiğinde hüznümü, neşemi.. Odama dolan ışığı, soframdaki kaşığı.. Ne varsa bana dair hayatta, içtenlikle hepsini benimle paylaşan küçük arkadaşım.. Ömrümü aydınlatan güzel gözlerin herkese aydınlık olsun.. Bana kır çiçekleri toplayan o minik ellerin hep hayırlar dersin.. O bal dudaklarından ne seni incitecek bir kelime dökülsün ne de başkalarını.. Ve şimdilik en büyük yeri bana ayırdığın o güzel yüreğin, Esas Sahibini bulsun, hep O'na meftun olsun..

Senin için en büyük dileğim Rabbimden, senin de en az senin kadar güzel yavruların olsun..

Beni sana anne olmakla şereflendiren Rabbime binler hamd ile..
Seni seviyorum minik meleğim..

2009-04-01T19:22:00.004+03:00

Boşuna dememiş atalarım "En iyi, iyinin düşmanıdır." diye..

Neredeyse iki haftadır Yusufcuğun fotoğraflarını bilgisayara yükleyebilmeyi, bunun için uygun bir vakit bulabilmeyi, uygun vakti bulabilmek için bir dersi ekmeyi :p, dersi ekmek için uygun bir fırsat bulabilmeyi :P vs. bekliyorum.. Bu arada Yusufumun onlarca tatlış cümlesini unuttum gitti maalesef..

Ama unutmadıklarım, artık boynu bükük kalmış bu sayfaya mutlaka kaydetmek istediklerim de var tabii.. Örneğin, dün gece babasına söylediği, duyduğumda beni gülmekten öldüren bir diyalog..

Yusufcuk, babasıyla okul hayatının ilk gösterisinden çıkmıştı dün gece.. Çanakkale Şehitlerini Anma Programında "küçük asker" oldu benim oğlum.. "KüçükAyşe" olan kız arkadaşları bebeklerini sallayıp mama verirken oYusufcuk da bir haftadır evde çalıştığımız asker selamını hazır ol vaziyette değil, çalan şarkının ritmine uygun, özgün bir dans eşliğinde verdi :P

Neyse, ben programın geri kalanını izlerken babası Yusufcuğu almış öğretmeninden.. Tabii sahnede görevini en iyi şekilde yapmış olmanın ödülü olan "şüypiş yumiyta"sı Toto eşliğinde.. Yusufcuk hemen açmış yumurtayı, çikolatasını yemiş, oyuncak yapılacak parçaları da babasına vermiş "Yap" komutu eşliğinde.. Bir kolunda çantası ve Yusufcuğu, diğer elinde de herbiri minnak minnak oyuncak parçalarını taşıyan Ozan, işi geçiştirmek için "Oğlum ben şimdi yapamam ki bunu.. Yapmayı bilmiyorum ben zaten.." demiş ona..

Yusufcuk ne cevap vermiş dersiniz?
- Kağadina bak babacim, kağadina bak, oyda yajay..

.....................

Geçen gün "Sen bizim bal bebeğimizsin.." dedik Yusufa, "Lütfen bana bal demeyin.." dedi bize..

Bir de bugünlerde baba bir laf var ağzında: "Adamin canini sikmaaaaa.." Değişik durumlarda değişik türevlerini de üretiyor tabii bu repliğin.. "Baba sana kisdim, annemin canini sıktin.."

Geçenlerde yemeğini bitirdikçe "Anna bak, öynek tabak yaptim.." diyor bana.. Sütünü falan bitirince de "öynek baydak" oluyormuş bardağı.. Anlamadım başta.. Meğer kreşte yemek bitince tabağın "örnek tabak" olacağını öğretmişler, onu anlatmaya çalışıyormuş bana..

Kreşten öğrendikleri sadece bununla sınırlı değil tabii.. Daha önce birisi bana gün gelip de Yusufcuğun saat on olmadan uyuyacağını söyleseydi, kesinlikle inanmazdım ama şimdi en geç saat kollarını açınca - yani tam dokuzu çeyrek geçe- yatağa giriyor Yusuf itiraz etmeden.. Öğretmeni kural koymuş çünkü.. Bir de şirin bir saat yapmışlar ona.. Saate bakıyoruz, seve seve yatıyor maşaalah..

Uyku demişken son günlerde bizim evde gerçekleşen en büyük devrimi de not düşeyim hemen.. Yusufcuk artık kendi yatağında uyumaya alıştı.. Bazen yanımda uyuytup yatağına taşıyorum, sabaha karşı geliyor.. Bazen de yatağında dalabiliyor uykuya.. İnanılır gibi değil.. Belki birçok anne anlamaz neden bahsettiğimi ama ben iki buçuk yıldır mahrum olduğum uyku hayatıma geri dönmeye başladığıma hala inanamıyorum.. Yusufun bizim yatağın dışında biryerlerde uyuma ihtimalinden iyice umudumu kesmiştim çünkü..

Gerçi bu bize biraz pahalıya patladı :P Eee, kolay değil tabii her sabah her sabah "o gece yatağında uyuyan çocuğun yastığının altına sürpriz yumurta" gelmesi.. Baktık bütçe çökmeye başladı, hediyeyi yavaş yavaş şekere, ondan sonra da bildiğiniz şekerşiz sakıza kadar düşürdük.. Neyse ki onu da çok seviyor.. Cikidik cikidik çiğniyor..

........................

Yusufcuk İngilizce de öğreniyor kreşte.. Tabii ki grameriyle, kurallarıyla değil sadece kelime kelime.. Ama bu bile o kadar hoşuma gidiyor ki anlatamam.. Eee, ne de olsa geleceğe yatırım :P

Geçen gün ona ayakkabı almaya gittik bir alışveriş merkezine.. Fil şeklinde bir koltuk vardı orada çocuklar için.. Beni elimden koltuğa kadar çekti ve "Anne bak elifınt.." dedi Yusufcuk.. O kadar şaşırdım ki.. Hayvan isimlerini öğrendiğini bilmiyordum.. Sordukça bildiği diğer İngilizce hayvan isimlerini de saymaya başladı.. Ben alışverişi bıraktım, dakikalarca miniğimi dinledim, sevdim orada.. Sahip olduğumuz, yaşadığımız tüm güzelliklere ardı ardına şükrede şükrede..

Bir de benim kurstan arkadaşım Amerikan hocaya "Hayy Cenii, Av lav yuğğğ" deyişi var ki duyulmaya değer.. Onu görünce "May neym iş Yusuf.." diye söze başlaması, onunla İngilizce konuşması gerektiğini bilmesi de çok ilginç geliyor bana ayrıca..

............................

Yazmayı özlemişim, yazdıkça yazasım geliyor ama yukarıda beni bekliyor arkadaşlar.. Bir dahaki sefere hem küçük padişa hem de küçük asker fotoğraflarını yüklemeden gelmeyeceğim söz..

2009-03-05T16:12:00.003+02:00

Yusufcuğun birkaç cümlesini yazıp kaçmaya geldim.. Derse girmem gerek ve ben hala bilgisayar başındayım çünkü..

- Anne ağşımdan kuybaa sesi geliyo..
- :P Belki elini ağzına sokup durduğun içindir Yusufum..
-Hayiy, kuybaa sesi, kuybaaa..

- Anne biz bu dünyada napiyoş?
- Yaşıyoruz oğlum.. Allah bizi yaratmış, buraya göndermiş, biz de iyi kullar olmaya çalışıyoruz.. Uslu duruyoruz, iyilik yapıyoruz.. Anladın mı?
- Hi hiğğğ..

- Düjel annem, tankeyli tamyonum uyanmış mıdıy?
- Uyanmıştır oğlum..
- Benimle okula delsin?
- Gelsiiinnn..
- Ya gelmesinnnn..
- Tamam gelmesin istemiyosan.. Başka oyuncak seç odadan..
- Yaaa... Ehiyyyyy.. Hüngür faşıırrttt.. Ben tankeyli tamyonumu götüycemmm..
- E tamam oğlum, götür o zaman..
- Hayiy ikkemiyoooommm..
-?

- Baba yabaş git..
- Tamam oğlum ama neden?
- Allah koyuşun, çağpayış oğna.. Ayabamış çağpağ onna soğna -yani ondan sonra- öleyiş..

Ölmenin ne demek olduğunu nereden öğrenmiş olabilir bu bücür? Hem de neredeyse bir buçuk aydır hiç televizyon izlenmeyen bir evde.. Arada yere yatıp gözlerini kapatıp bana "Anne bak ben öydümm.." diyor bana.. Allahım Allahım..

İşyerinden yazdığım için fotoğraf ekleyemedim yazıya ama bizi özleyenleri de daha fazla bekletmek istemedim.. İnanın ben de sizi çok özledim.. Arada sayfaları gezip bebişlerin ne kadar büyüdüğünü görünce hayretler içinde kalıyorum, içimde buruk bir mutluluk oluyor.. Keşke eskisi gibi yazabilsem ve okuyabilsem ama şimdilik buna da şükür.. Ara ara da olsa haber almak, yazışmak güzel..

Belki bir sonraki postta küçük bir padişahın fotoğrafları karşılar sizi, kimbilir?

2009-02-16T07:08:00.005+02:00

Zar zor kapanmış bir yaranın kabuğunu kaldırmak gibiydi tatil sonrası Yusufcuğu yeniden kreşe göndermek benim için.. O hiçbir şey anlamasa, hatta okulunu özlemenin verdiği heyecanla koşa koşa gitse de ben çok tuhaf oldum yeniden geçen hafta.. Annem doğru söylüyor belki de.. Birşeylere alışmayı başardıktan sonra "yarasını yeniden deşmemeli" insan.. Yoksa evde bir haftayı kucak kucağa, her anını beraber geçirdikten sonra , yeniden miniğini kreşe vermek ya da anne babasını buruk bir el sallayışla yolcu etmek bıçak gibi saplanabiliyor insanın içine..

Uzaklara gitme vakti yaklaştıkça, ben daha mı duygusal oluyorum ne?

Bilgisayara dokunmayalı bir hafta geçmiş yine, ben farkında değilim.. Televizyonu hiç söylemeyeyim zaten, üç hafta oldu galiba :P Ama bir duanın gerçekleştiğini görmek de çok güzel yani.. Hep dua ediyordum Allaha'a "Bana televizyon izlememe fırsat kalmayacak kadar dolu dolu bir hayat ver.." diye.. İşte oldu!!!

Annemler gittiğinden beri hayat yine aynı.. Akıyor ardı ardına günler.. Sabah kalkıp sırayla günü geçireceğimiz yerlere dağılıyoruz.. Yusuf kreşe, ben kursa, Ozan işe.. Akşam bizi sırayla toplayıp eve getiriyor babamız :)) Yemek, ödev, ütü, okuma, oyun vs. derken zaten bir bakmışım sabah olmuş!! Ben de ne yapıyorum? Bugünkü gibi sabahın beşinde kalkıp yakalamaya çalışıyorum hayatı, tamamlamaya çalışıyorum "eksik"leri..

Arada biraz eğleniyoruz da tabii..

"Kış"ın işlemediği babamız, bazen bizi de götürüyor dağlara kendisi yürüyüşe giderken..

Bir başka eğlencemiz de Yusufcuğun tatlı cümleleri tabii.. Bayılıyorum bitanemin ciciş ciciş konuşmasına.. Babası "tovacan" yerne "kocaman" demeyi öğretmiş ama.. Artık "kozzaman" seviyormuş beni :)) En tatlısı da ona "Seni çok seviyorum bebeğim.." dediğimde "Ben de yeni.." demesi :))

Yapmayı planladığım ve hatta yapmak zorunda olduğum o kadar çok şey var ki dostlar.. En büyük ihtiyacım da vaktimin bereketlenmesi.. Belki bana bu konuda dua etmek istersiniz di mi?

2009-02-02T01:20:00.002+02:00

-Anneni ne kadar seviyorsun bebeğim?
-Tovacaaaannnnn!!

Tatil bitti..
Yarın işbaşı, kurs başı :P
Annemler de dönüyor..
Pöfff :((

İyiydik böyle yaa...

2009-01-30T11:39:00.005+02:00

Miniğimin ilk karnesi..

En güzel karne hediyeleri de anneannesinden bir torba dolusu oyuncak!!

İki gündür oynaya oynaya doyamadı :))

Annemle babam geldiler Allah'a şükür.. Yusufcuğun da benim de keyfimize diyecek yok.. Bugün hava da çok güzel burada, bol bol gezeceğiz inşaallah..

Yusufcuk sadece anneanne ve dedesini değil, onların evindeki kediyi de çok özlemiş ki annemler geleceği gün ısrarla ve heyecanla sordu bana "Dedemye annağnem tediyi de ujağa koyup getiymiş mi?" diye :))

Her sabah hepimizden önce uyandığı için küçük bey sırayla bizi uyandırmaya başlıyor şu şekilde: "Tatyı annem, ben uğandim sen de uğaaann... Şekerli babam, dünaydııınnn... Şekey annanem, ballı dedem kalkııınnnn.." Eh, bu lafları duyunca kimsede uyku muyku kalmıyor tabii :))

Bir de bu aralar bana bir "bebeğiiimm" deyişi var ki duyulmaya değer.. Birşey isteyecekse ya da açıklama yapacaksa "Bak bebeğiiiimm.." diye başlıyor cümleye :)) Ben ona hep öyle dediğim için, iş yaptırmanın püf noktasını çözdü çocuk :P

"Bebeğiiim hadiiii, anne gel aytıııkkk.." diye bir ses var şu anda arkamda.. Ben gideyim en iyisi.. Anneanne-dede fotoğraflarını sonra eklerim artık..

2009-01-21T20:42:00.003+02:00

Eğer sevgili Minik Patikler bu akşam beni arayıp "Özledik ama yaa.. Çok oldu yazmayalı, merak ettim sizi.." demese belki de ben yine birçok önceliği atlayamayacak ve yarınki sınavımı da bahane ederek yazmayacaktım bu gece.. Ama olmadı, diğer mail ve yorumlardaki sitemlerle de birleşince bu cümle garip bir sorumluluk hissettim içimde ve yazmak istedim Yusufseverler için :))

Çalışan diğer anneler nasıl vakit buluyor da yazıyor hala bunun formülünü ele geçirebilmiş değilim ama benim için gerçekten bir lükse dönüştü bilgisayar başına oturmak!

Genelde sabah sekiz akşam sekiz arası evde değilim.. O saatten sonra da eve gelip yemek yapma (ya da yapamama, geçiştirme), ortalığa biraz çeki düzen verme, Yusufcuğun kreşten gelen ve anne-baba ortaklığı da gerektiren ödevleriyle ilgilenme, fırsat bulursam ertesi günün ödevini yazma, belli sayfa sayısında kitap okuma veee...... Sonra sabah oluyor, aynı döngü başlıyor kendi içinde beni yutan bir hızla ilerlemeye..

Ama şikayetçi miyim?

Hayırrrrr..

Allah'a çok şükür.. Güzel bir şeye emek vermek ve bir noktadan sonra emeğinin karşılığını da görmek enerji üstüne enerji yüklüyor insana..

Gördüğünüz gibi Yusufcuk oldukça büyüdü maşaallah.. Hareketlerini ve özellikle de kurduğu cümleleri hayranlıkla seyrederken bir yandan da onları yazamadığım için ne kadar üzülüyorum bilemezsiniz.. Sadece aklımda kalanları not düşeyim, bari onları unutmayayım :((

Örneğin artık yemeğini tamamen kendi başına yiyor Yusufcuk maşaallah.. Bu, kreşin ona kazandırdığı en güzel becerilerden birisi. Ayrıca yarım yamalak da olsa giyinmeyi de başarabiliyor. Kreşte, kendi yaş grubundan büyük bir gruba dahil olduğu için onlar öğrenirken arada bizim minnoş da kapıyor işte bazı şeyleri :)) Bu, benim de işime yarıyor tabii.. Ayrıca bir de yemek duası ezberlemiş meleğim benim, "Nemeğmi nemeden al açtim Allayim çana.. Akıl, şihat, doğyuluk, iyi huyyay vey bana.." Geçen hafta sadece ilk cümleyi söylüyordu, bu hafta ikinciyi de ezberlemiş.. Demek ki böyle böyle hepsini okuyabilecek bir gün :))

Elhamdulillah artık "Yaçaçın, okuyuma didiyom" diyerek gidiyor kreşe ve beşe kadar kalıyor hiç problemsiz.. Ama hergün çıkışta, "Uşyu duğdum, nahi şüğpiş yuduytam?" demeyi ihmal etmiyor tabii :P Bazen akşamları çok hırçın oluyor, tahammülümün çok üstünde bir ilgi bekliyor benden ama beni özlediği için yaptığını düşünüp sabretmeye çalışıyorum.. Büyüdükçe inşaallah bunu da aşarız..

....................

Geçenlerde birgün, babası şehir dışındaydı ve kreşten alamayacağı için kursa götürmek zorunda kaldım Yusuf'u.. Sanırım bu, ilk ve son tecrübemizdi bu konuda :P

Hocam hiçbir şey demese, hatta "Lütfen bırak rahat davransın.." diyerek beni rahatlatmaya çalışsa da ben mahvoldum o gün..

......................

Geçen gün Yusufcukla kitabını okuyorduk yatağın üstünde.. Duyma ile ilgili bir bölüm var ve oraya radyo dinleyen bir çocuğun resmini çizmişler.. Yusufcuk ayağa kalktı, kitaptaki radyo resminin düğmesine bastı ve oynamaya başladı. Bana "Müşiği açtim, çen de oyna anne.." dedi.. Birlikte oynamaya başladık gümbür gümbür çalan müzik eşliğinde :P Sonra bir ara kitaba eğildi, birşeyler yaptı ve durdu.. Ben bu arada hala sallanmaya devam ediyorum.. Bana ne dese beğenirsiniz? "Anne tamam bittiii, oynama ağtik, tapattim ben müşiği.."

:))))))))))))))

Bu aralar yeni öğrendiği kibarca birşeyler isteme şekli de çok şirin.. "Anne bunu bana veyiğ vişin?", "Baba bana hekey alığ vışın?" Kim demiş Türkçe'de soru eki "mi"dir diye :)) Onun aslı "vı" :P

........................

Önümüzdeki hafta kursumuz tatil.. Ben önce İstanbul'a gelmeyi planlamıştım ama sonra karar değiştirdik ve annemleri bize davet ettik.. Yusufcuk inşaallah önümüzdeki hafta annanesi ve dedsiyle vakit geçirecek bol bol.. Annesi de bu arada toplamda 2000sayfayı bulan okuma ödevlerini tamamlamaya çalışacak maalesef :(( Başarabilirse birkaç İngilizce film izleyecek..(Yanlışlıkla bir sıfırı fazla yazmadım, gerçekten iki bin sayfa!! )

Ve tabii bir de buraya yazı eklemeye çalışacak sizin için..

Sizi çok özlediği için.. Onu özlediğinizi, merak ettiğinizi bildiği için..

Kendinize iyi bakın.. Dualarınızda bizi de anmayı unutmayın olur mu!

2009-01-04T06:18:00.004+02:00

Bir dakika Filistinli çocuk! Duyamıyorum seni..
Uçak sesleri geliyor biryerlerden.. Füze sesleri geliyor!!
Geceyi de gündüzü de en koyu karanlıklara çeviriyor İsrail ateşi..

Saçların barut kokuyor Filistinli çocuk!!
Şampuan kokarken benim oğlumunkiler, barut kokuyor seninki..
En az onun kadar yakışacakken sana gülmek, nereye kayboldu o masum gülüşlerin?

Annen nerede Filistinli çocuk?
Sana azıcık da olsa süt bulmaya gitti?
Yoksa acını dindirecek bir ilaç?
Yoksa? Yoksa?
Dua edelim, geri gelir belki..

Ya baban, Filistinli çocuk?
O nerede peki?
Belki de çok oldu sen "şehit evladı" payesine ereli..

Seni gördükçe içim acıyor Filistinli çocuk..
Bir kez daha kaybediyorum umudumu,
"insan" olmaya dair beklentilerimi..

Hayallerin kimbilir hangi enkazın altında şimdi, hangi?

.......................

Dün gece haberlerde izledim, gözleri kaya kaya, yavaş yavaş kapana kapana bir cennet kuşuna dönüştü minik Filistinli bir çocuk.. Çünkü doktorların yapabileceği hiçbir şey yoktu karnında açılan kocaman yara için!!

Ve minik bedenini bayrağa sarıp, sanki bu zulmü işleyenlerin gözüne sokarcasına, sanki orada olanlara duyarsız kalan tüm insanların vicdanına kazırcasına başının üzerinde taşıdı babası.. Hüzün yoktu gözlerinde.. Sadece beni korkutan bir ifade vardı.. Öfke dolu, umutsuz, yanlız ve ahirette hakkını arayacağını haykıran bir ifade..

Zalimler için yaşasın cehennem..
Rabbin "Kahhar" ismi, zalim İsrail'in üzerine tecelli etsin inşaallah!!

Bu acıya duyarsız kalmayalım!!