28 Nisan 2010 Çarşamba

Belki de en cok "kosmak"tir cocukluk..
Ayaklari yerden kesilene kadar kosmak.. Ucar gibi kosmak..


Bazen de kapanip odaya, ne varsa hayalinde onlari karalamaktir kara bir tahtaya..
Uc kucuk cizgiden bir dinazor, iki yuvarlaktan havada ucan spiderman yapmaktir..



Gecenin bir yarisi uyanip, kucucuk parmagiyla isaret ederek odanin karanlik bir kosesine "Simdi gercek mi bu canavay, benim goydugum?" diye sormaktir olanca masumlukla..

"Hayir, evimizde canavar yok annecim, sadece masallarda olur onlar.." cevabini duyar duymaz annenin kucagina iyice sokulup sonsuz bir guvenle yeniden uykuya dalmaktir..


Markette gorup-yapisip aldirdigi "is cantasi"yla gitmektir her yere cocukluk..
Ne var ne yok kendisi icin degerli hep o cantada tutmak, hep onu tasimaktir..


Bazen digerlerinden oldukca farkli olmaktir cocukluk..



Bir turlu duz yoldan yuruyememek,
hep kenarlarda macera aramak..

Patates kizartmasini ketcapa degil de recele batirip bayila bayila yemektir mesela..


"Tucuk damatliiimi giyceeemmm.." diye tutturmak,
sonra da evde kendi kendine duzenledigi dugunde oynaya oynaya kendiden gecmektir..

"Eee, bi de kiz yok mu peki damat icin?" diye sormak, sonra da utanip koltuga kapatmaktir yuzunu.. Ama cocukluk, eninde sonunda dayanamayip "Betul olsun o kis bayii" deyivermektir gizlenmeye ihtiyac duymadan..



"Butun anneley bebekleyinin elleyini kapatiyo boole.." diyerek, uyutmadan once ayisinin ellerini buldugu eldivene benzer ilk seyle, hediye paketleriyle kapatmaktir cocukluk..


Kendi elleri icinse, banyodan sonra burus burus oldular diye sevinip havalara ucmaktir..




Disarda herhangi bir yerde olmayi, icerde herhangi bir yerde olmaktan hep daha cok sevmektir cocukluk.. Kesfetmek, aramaktir..



Dallarin arasinda kucuk arkadaslar oldugundan emin olmak..



Ama en cok da, bu arkadaslari bulamayinca, bukulen dudaktir cocukluk..



Kamp yaparken annesini kasinma krizine sokan alerjen bir tirtili arayip bulmaya calismak, bulunca "Butun ayaklayini kiyicam ben onun.. Yuyuyemesin, senin yanina gelmesin, kasindiymasin seni diye.." aciklamaktir durumu..


Golun karsi kiyisina gecen babasinin arkasindan dakikalarca aglamak, sonra yollara dusup gitmek ve uzaklarda bir kayik bulup ona yapismaktir cocukluk.. Annesi korkuyla onu bulunca da "Bununla gidicem ben babama, ustum islanmas o zaman hem golde.." diye savunmaktir kendini..



Ama en cok da her sabah ama her sabah annesi onu birakirken, ne kadar derin uyursa uyusun bazen gozlerini aralamayi basararak bazen onlarin ardindan, "Eykenden gelip alcan mi beni?" diye sorarak bir diken batirmaktir annenin yuregine.. "Soz veriyorum.." cevabini her gun ayni kizginlikla kabul etmek zorunda kalmaktir..


Cocuk olmak, zannettigim kadar kolay degil belki de..


9 yorum:

TUANA BERRA' nin annecigi ... dedi ki...

Ne guzel yazmissin Kuaybe'cim...

SenaBera dedi ki...

Hepsine ayrı ayrı bayıldım...:) Tatliş Yusufcuk, ne kadar büyüdü maşAllah barekAllah.. En çok da damatlığını giyip oynamasına güldüm, bir de Betül'ü çok merak ettim..:)

Öpüyorum ikinizi de..

Archi*Sugar (Esra) dedi ki...

cocuk olmak kesinlikle cok zor birsey. Buyume cirpinislari icinde kendi yolunu cizen bir melek...
:-)
bayildim bu yazina...

zeynep dedi ki...

Nasıl güzel,nasıl naif anlatmışın herşeyi..
Dupduru,samimi..
Tıpkı çocukluk gibi :)

OZY dedi ki...

Gözlerim doldu, çok güzel anlatmışsın...

Kremali'nin annesi dedi ki...

Nasil ozlemisim yazilarini. Yusufcugun o burusuk ellerinden opuyorum, hazir tertemizken, oh mis :P

sühendan dedi ki...

Çoook güzel bir yazı olmuş.
Bu kadar mı uyar resimlerle yazılar birbirine...
Bu kadar mı akıcı yazılır bir solukta yazının sonuna kadar gelinir...

annecik dedi ki...

çok güzel yazmışsın başını okurken kendimi birden sonunda buldum çocuk olmak hiçte kolay değil birde kendilerini bize ıspatlamaya uğraşıyorlar yaradan gülen yüzlerini soldurmasın sağlık sıhat versin

Feyza dedi ki...

Kuaybecim öyle güzel anlatmışsın ki bayıldım..